Είναι πειστική η θεωρία ότι πολλές κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ, οι οποίες σπανίως φαίνεται να βασίζονται στη λογική και τη συνέπεια, εμπνέονται από τη θέληση να βλάψει αυτούς που πιστεύει ότι έχουν βλάψει ή θίξει τον ίδιο. Η ανερμάτιστη πολιτική στο ζήτημα των δασμών, η υπονόμευση παραδοσιακών συμμαχικών σχέσεων και η στήριξη της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, οι επιλογές ακατάλληλων υπουργών και κορυφαίων κρατικών αξιωματούχων, ο πόλεμος κατά της «γραφειοκρατίας» και ευάλωτων μελών της κοινωνίας, δεν είναι προς το συμφέρον των ΗΠΑ.
Αντιθέτως, υπονομεύουν το διεθνές σύστημα πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης στο οποίο χτίστηκε η κυριαρχία της Αμερικής για πάνω από έναν αιώνα. Προσωπική κακεντρέχεια, όμως, θα μπορούσε να εξηγήσει τον πόλεμο κατά της φιλελεύθερης ελίτ της χώρας που ποτέ δεν αποδέχθηκε τον Τραμπ, την εχθρότητα προς τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι που δεν τον βοήθησε εναντίον του Τζο Μπάιντεν, την επιθετικότητα εναντίον φιλελεύθερων Ευρωπαίων ηγεσιών. Ο Τραμπ επιχειρεί συνεχώς να πείσει τους συμπατριώτες του πως ο υπόλοιπος κόσμος «αδικεί τις ΗΠΑ πάρα, πάρα πολύ». Ετσι, μπορεί να δίνει «εθνική» χροιά σε μια επιθετική πολιτική που βασίζεται εν πολλοίς σε προσωπικά κίνητρα. Ομως, η ερμηνεία των κινήσεων Τραμπ ως προϊόν μνησικακίας ή κακεντρέχειας δεν αρκεί για να εξηγήσει τι συμβαίνει στις ΗΠΑ –και συνεπώς στον κόσμο– σήμερα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επιχειρεί συνεχώς να πείσει τους συμπατριώτες του πως ο υπόλοιπος κόσμος «αδικεί τις ΗΠΑ πάρα, πάρα πολύ».
Οι αυτοσχεδιασμοί και οι προσωπικές βεντέτες δεν θα είχαν τη διάρκεια και την επιρροή που έχουν εάν δεν πατούσαν πάνω σε καλά οργανωμένο σχέδιο κατάληψης των κρατικών δομών από πρόσωπα πιστά σε ένα υπερσυντηρητικό κίνημα που επιχειρεί να ανατρέψει τη λεγόμενη «Εποχή της προόδου» των ΗΠΑ, που άρχισε να χτίζεται από τον Γούντροου Ουίλσον πριν από έναν αιώνα και ενισχύθηκε κατά την προεδρία του Φρ. Ντ. Ρούζβελτ. Ο Πολ Ντανς, «αρχιτέκτονας» του εγχειρήματος γνωστού ως Project 2025, δήλωσε σε συνέντευξη στο Politico την Κυριακή πως η εφαρμογή του από τον Τραμπ πετυχαίνει «πέρα από τα πιο τρελά όνειρά μου» αυτή την «αποδόμηση» του προοδευτισμού. Οταν το 887 σελίδων «εγχειρίδιο» του Project δημοσιεύθηκε κατά την προεκλογική εκστρατεία και οι Ρεπουμπλικανοί φοβήθηκαν πως θα τους στοίχιζε ψήφους, ο Τραμπ αποκήρυξε το κείμενο. Ο Ντανς υποχρεώθηκε να παραιτηθεί από το Heritage Foundation, το οποίο εδώ και δεκαετίες προωθεί τον στόχο μιας «ελεγχόμενης» δημοκρατίας.
Ο Τραμπ, όμως, ίσως είχε δίκιο που δεν ταυτίστηκε με το Project 2025. Πέρα από την κατάληψη του κράτους, που προχωρεί ολοταχώς, η πολιτική του προέδρου (με πολύτιμη συνέργεια του μεγάλου χρηματοδότη του, Ελον Μασκ) όχι μόνο ξεπερνάει τους πιο φιλόδοξους στόχους του Project, αλλά αυτονομείται σε πολλά σημεία, όπως στην περίπτωση της έχθρας εναντίον της Ουκρανίας. Δηλαδή, πέρα από ένα σύστημα με όραμα και μέθοδο που στηρίζει τον Τραμπ, υπάρχει πολύς χώρος για προσωπικά κίνητρα, όπως αυτά που πηγά-ζουν από την κακεντρέχεια.
