Ο Βασίλης Τσιτσάνης έγραψε στα τέλη του 1948, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου, αυτό το τραγούδι που το τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση η Σωτηρία Μπέλλου. Το έχουν αποκαλέσει το τραγούδι της απαγορευμένης ελπίδας. Σε αυτό το τρυφερό «λιγάκι» –πάντα τα υποκοριστικά κρύβουν μια τρυφερότητα γι’ αυτό και τα χρησιμοποιούμε– ο απογοητευμένος και ο εγκαταλελειμμένος βρίσκει το βάλσαμο στον πόνο του, καθώς η ώρα της επιστροφής πλησιάζει. Ετσι, ο παρηγορητικός στίχος σμικρύνει τον χρόνο της προσμονής. Η απόδραση από την πραγματικότητα επιτυγχάνεται πολλές φορές και με τη μαγεία της φαντασίωσης και με τη χρήση ερωτικών κωδίκων. Βέβαια σχεδόν πάντα ακολουθεί η σκληρή διαδικασία της απομάγευσης.
O Βασίλης Τσιτσάνης, τον οποίον θαύμαζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί να παρηγορεί τον ερωτικά εγκαταλελειμμένο, αλλά η πολι- τική πραγματικότητα είναι σκληρή…
Οι συγκεκριμένοι στίχοι του Βασίλη Τσιτσάνη καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων που ζουν την εγκατάλειψη, αλλά που πάντα ελπίζουν. Ελπίζουν στην επιστροφή είτε ενός προσώπου είτε των ένδοξων κραταιών ημερών. Ως εκ τούτου περιλαμβάνει τους ερωτικούς ναυαγούς, αλλά και τα ναυάγια της πολιτικής. Αυτούς που έζησαν τα περασμένα μεγαλεία και τώρα ζουν μέσα στη μιζέρια της ασημαντότητάς τους. Διότι είναι γνωστό πως ο εκπεπτωκώς πλούσιος βιώνει τη νέα κατάσταση πολύ πιο δραματικά από αυτόν που πάντα ήταν φτωχός. Αν θέλουμε να μικρύνουμε λίγο την εικόνα και να τη φέρουμε στα ταπεινά μέτρα της σημερινής πραγματικότητας, το «κάνε λιγάκι υπομονή» είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ. Το άλλοτε πανίσχυρο κίνημα βιώνει εδώ και 15 χρόνια μια κατάσταση απαξίωσης –ενδεχομένως υπέρμετρα άδικης–, προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του, ξαναπέφτει και τελικά είναι άγνωστο πού θα καταλήξει αυτή η σισύφεια προσπάθειά του.
Προχθές ο Χάρης Καστανίδης, αναπολώντας την ανεπανάληπτη δεκαετία του 1970, υπενθύμισε πως τότε το ΠΑΣΟΚ από το 13% πήγε στο 25% και μετά σάλταρε στο 48%, συγκρίνοντας προφανώς εκείνη τη θριαμβευτική πορεία με το σημερινό βάλτωμα στα χαμηλά. Βέβαια τότε υπήρχε και ένας ανεπανάληπτος ηγέτης ο οποίος, όσο «λιγάκι υπομονή» και να κάνουν οι φίλοι του Κινήματος, δεν πρόκειται «να ‘ρθει μια μέρα». Ενίοτε η προσφυγή στο παρελθόν μπορεί να προσφέρεται για ομαδική ψυχοθεραπεία, όμως δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση στρατηγική. Σήμερα δεν λείπουν από το ΠΑΣΟΚ οι ένδοξες μέρες περασμένων δεκαετιών, αλλά η προοπτική. Το άλμα από το σημερινό 12% προς το 25% δεν φαίνεται δυνατό αυτή τη στιγμή και ούτε υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί. Φυσικά ο Βασίλης Τσιτσάνης, τον οποίον θαύμαζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπορεί να παρηγορεί τον ερωτικά εγκαταλελειμμένο, αλλά η πολιτική πραγματικότητα είναι σκληρή. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα βάλσαμο δεν γιατρεύει τις πληγές του ΠΑΣΟΚ, καθώς καμιά εξουσία δεν πρόκειται «να ‘ρθει μια χαραυγή». Από τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, έπαψε να είναι κόμμα εξουσίας και το κυριότερο αδυνατεί να συγκροτήσει μια ολοκληρωμένη πρόταση διακυβέρνησης, η υπομονή είναι αλυσιτελής…
