Σε τι διαφέρει η τραγωδία των Τεμπών (2023) από εκείνη στο Μάτι (2018); Η πρώτη είχε 57 νεκρούς, η δεύτερη 104 και 57 εγκαυματίες. Η πρώτη πλήττει σοβαρά την αξιοπιστία της νυν κυβέρνησης, η δεύτερη έπληξε την προηγούμενη (ΣΥΡΙΖΑ), η οποία σχεδόν ένα χρόνο αργότερα έχασε τις εκλογές. Και οι δύο έφεραν στην επιφάνεια αυτό που όλοι γνωρίζουμε αλλά συμπορευόμαστε, στρουθοκαμηλίζοντας: κενά, κενά παντού, τόσο στις υπηρεσίες του δημόσιου τομέα όσο και στο έλλειμμα ελέγχων. Κι όταν συμβεί η «στραβή στη βάρδια», απουσία λογοδοσίας, μετακύλιση των ευθυνών μέχρις εξαφανίσεως. Σε χθεσινή συνέντευξή της (στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ) η Μαρίνα Καρύδα, διασωθείσα από τη φονική πυρκαγιά, συγγραφέας ενός συγκλονιστικού βιβλίου/χρονικού, δήλωσε για την ημέρα εκείνη: «Οι υπηρεσίες δεν κατάλαβαν τίποτα. Αδιάφορες και ασυντόνιστες. Ενα κράτος απόν κατά τη διάρκεια, τη διάσωση, την επόμενη μέρα. Και για να καλύψει αυτήν την ανεπάρκεια προτίμησε να κατηγορήσει τα θύματα». Η διαπίστωση αυτή αφορά, άραγε, μόνο το συγκεκριμένο γεγονός; Προχθές, στη δίκη για το Μάτι, ολοκληρώθηκε η αγόρευση της εισαγγελέως προσθέτοντας στην πρόταση ενοχής και πολιτικά πρόσωπα που είχαν απαλλαγεί σε πρώτο βαθμό. Σύνολο προτεινόμενων ενόχων, 12, επτά χρόνια μετά. «Κανείς στη φυλακή;», ρωτούσαν μητέρες στην αίθουσα του δικαστηρίου που είχαν παραλάβει τα παιδιά τους απανθρακωμένα.
Τις τελευταίες μέρες ο βίος των δύο, αδιανόητων, τραγωδιών είναι παράλληλος. Για κάποιους, πολλούς, τα δύο γεγονότα είναι αποσυνδεμένα μεταξύ τους. Το Μάτι καταχωρίστηκε βιαστικά και βολικά στις φυσικές καταστροφές (λες και δεν έχουν συμβεί άλλες, θηριώδεις πυρκαγιές, ανά τον κόσμο, με ελάχιστα ή μηδενικά θύματα).
Η ελληνική κοινωνία που κατέβηκε στους δρόμους, με πρωτοφανείς συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, έμεινε άφωνη στο Μάτι. Αραγε γιατί; Ερμηνείες και εξηγήσεις έχουν ακουστεί πολλές, αλλά καμία δεν επαρκεί. Μπορεί να είναι λογικές, αλλά δεν παύουν να ηχούν επιφανειακές και κάπως προφανείς. Ενδεχομένως να μην υπάρχει μία, μόνο, απάντηση. Να ήταν η «στιγμή» που μέτρησε, το βαρύ πένθος του «έως εδώ» για μια χώρα που δεν αλλάζει και ρημάζει (συμβολικά και κυριολεκτικά) παραδομένη στη σοσιαλμιντιακή σφαίρα.
Αν το Μάτι είχε αναλυθεί και τα εγκληματικά λάθη είχαν εμπεδωθεί, τα Τέμπη, πιθανότατα, και να είχαν αποφευχθεί.
