Νεύρα παντού. Νεύρα στους δρόμους από τους οδηγούς. Νεύρα που σκοτώνουν. Νεύρα στο σπίτι. Νεύρα στη Βουλή. Νεύρα στην Πινακοθήκη. Νεύρα ακόμη και στον καθρέφτη. Το ομολογεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο Αντώνης Α.: «Διότι κι εγώ με ενοχλώ. Είναι ώρες που δεν με αντέχω. Αλλά μια συμβίωση –ακόμα και με τον εαυτό– θέλει μια ελάχιστη στρατηγική». «Πώς να μην έχουμε τα νεύρα μας; Κάθε μέρα ακούμε πώς οι άλλοι κλέβουν ρεύμα, κλέβουν βενζίνη γιατί τη νοθεύουν, κλέβουν το κράτος, κλέβουν την Ε.Ε. με τις ψεύτικες επιδοτήσεις. Κλέβουν ό,τι μπορεί ο καθένας. Και άμα δεν κλέβεις, τουλάχιστον όχι εν γνώσει σου, είναι περίεργο να αισθάνεσαι ο βλάκας της χώρας και να έχεις τα νεύρα σου;», είναι η άποψη της Μαρίνας Ρ., η οποία είναι η μοναδική γυναίκα στο ανδροκρατούμενο καφενείο μας. Αν μας βάλουν ποσόστωση, θα μας κόψουν. Της απαντάει ο Χάρης Ε.: «Ναι, φωνάζουμε όταν μας λένε ότι κάποιοι κλέβουν και φωνάζουμε περισσότερο όταν το κράτος τους πιάνει!». Του απαντάει η Μαρίνα Ρ.: «Νομίζω ότι φωνάζουμε όταν το κράτος τους αφήνει να ξανακάνουν το ίδιο».
Ο Αντώνης Α. με βοηθάει να παινέψω το σπίτι μου: «Αν θέλετε να μην έχετε νεύρα, να σταματήσετε να ακούτε. Εγώ δεν ακούω. Τα σόσιαλ μίντια που διατηρώ περιορίζονται στη συνδρομή μου στην “Καθημερινή”». Και πάνω που πήγα να χαρώ, με γειώνει ο Θ. Λ. «Εγώ έχω νεύρα γιατί και μόνο την “Κ” να διαβάσεις, φουντώνεις». Ο Νίκος Β. καταγράφει με ακρίβεια ρεπόρτερ –σοβαρού εννοείται– για ποιον λόγο έχει τα νεύρα του: «Εχθές λόγω ανάγκης (ιατρικής) κατέβηκα με το αυτοκίνητο από τον Γέρακα στη Β. Σοφίας, διαδρομή περίπου 7 χλμ. 6 πέρασαν με κόκκινο, ένας από αυτούς ταξιτζής! 7 αναβάτες μηχανής δεν φορούσαν κράνος. 8 (αντιλήφθηκα) να μιλάνε στο κινητό! Μια, δε, έγραφε κιόλας!!! Απορώ, η Τροχαία πώς δεν βλέπει τίποτα και μετά κλαίμε 650 νεκρούς τον χρόνο». Εννοείται ότι από μια συζήτηση για τα νεύρα μας δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα Τέμπη – χθες μόνον είχαμε μια μικροδιαδήλωση το πρωί, μια συναυλία το βράδυ και την κ. Κωνσταντοπούλου να απέχει από την ορκωμοσία του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας. Το ζήτημα το θίγει ο Σαράντος Κ. «Η άκρατη ενασχόληση με τα Τέμπη είναι δείγμα ενός γενικευμένου αποπροσανατολισμού, ατομικισμού, γενικότερης παρακμής. Mιας κοινωνίας σε νευρική κρίση». Δεν διαφωνώ με τον Antonio S.: «Η κοινωνία στη μεγάλη της πλειοψηφία είναι απελπισμένη και σε μικρότερο ποσοστό οργισμένη». Ο Αντώνης Α.: «Στα αφηρημένα τα πάω καλά. Επί των συγκεκριμένων είναι που χάνω καμιά φορά την ισορροπία μου. Μπορεί ας πούμε στα καλά καθούμενα να μπερδευτεί το πόδι μου στην καρέκλα και να πέσω κάτω και να φάω τα μούτρα μου. Ε, είναι μετά να μη με πιάνουν τα νεύρα μου;». Τα λέει όλα.
