Η ορκωμοσία του Κωνσταντίνου Τασούλα στη Βουλή και η λιτή τελετή παράδοσης από την απελθούσα πρόεδρο Κατερίνα Σακελλαροπούλου συμβολίζουν την όμορφη λειτουργικότητα της δημοκρατίας – τη συνέχεια μέσω της αλλαγής. Εχουμε δει αυτή την ευγενική παράδοση από προέδρους και πρωθυπουργούς πολλές φορές μετά το 1974. Επειδή η πολιτική σκηνή εμπεριέχει έντονη θεατρικότητα, έχουμε δει και πρώην πρωθυπουργό να μην παραδίδει το γραφείο του στον διάδοχό του, έχουμε δει και έντονες διαφωνίες κατά τη διάρκεια εκλογής προέδρου. Χθες είδαμε την αποχή από τη Βουλή δύο κομμάτων του «αντισυστημικού» χώρου, που ισχυρίστηκαν πως έτσι εκδηλώνουν σεβασμό προς τον θεσμό της Προεδρίας. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα δύο κόμματα έχουν δει την επιρροή τους να αυξάνεται τελευταίως, με τις συνεχείς επιθέσεις τους εναντίον της κυβέρνησης και του κ. Τασούλα (ως τέως προέδρου της Βουλής).
Η τραγωδία των Τεμπών εξελίσσεται σε ολοένα πιο σκληρή δοκιμασία των θεσμών και των ανθρώπων που τους υπηρετούν, καθώς το κύμα οργής και ανασφάλειας δεν κοπάζει. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αναφέρθηκε ευθέως σε αυτό χθες, λέγοντας: «Ανεξαρτήτως της στάσης που τήρησαν τα κόμματα στη Βουλή, είναι χρέος όλων να συμβάλουν στη σφυρηλάτηση της ενότητας και της ενίσχυσης της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς». Η κυβέρνηση έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη να διορθώσει τα πολλά λάθη της στην υπόθεση των Τεμπών και να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία των θεσμών. Από την άλλη, συμφέρει τους αντιπάλους της να υπονομεύουν την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, με το επιχείρημα ότι κρίνουν ανεπαρκείς τους «διορισμένους» αξιωματούχους (αν όχι και υπεύθυνους για εγκλήματα). Αυτήν την τακτική ακολουθούσαν πάντα κάποια κόμματα. Σε καιρούς μεγάλης αμφισβήτησης του «συστήματος» –όπως τα χρόνια της κρίσης, και, σε μικρότερο βαθμό, σήμερα– η επιρροή αυτών διογκώνεται. Οχι λόγω της δήθεν «θεσμικής» τους στάσης, αλλά επειδή συμπλέουν με τον θυμό στην κοινωνία. (Αρκεί να δει κανείς πώς οι πρόεδροι τέτοιων κομμάτων συμπεριφέρονται εντός του κόμματός τους.)
Στον Κ. Τασούλα τώρα πέφτει μεγάλο μέρος της ευθύνης να υπάρξει «μεγάλη ανταπόκριση», όπως είπε, στη «μεγάλη απαίτηση» για δικαιοσύνη και σύγχρονο κράτος που ανέδειξε η τραγωδία των Τεμπών. Ετσι μόνο ο θυμός θα ενισχύσει τους θεσμούς.
