Η Ιερά Σύνοδος εξέφρασε τη λύπη της για τα έργα που εκτίθενται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην έκθεση «Η σαγήνη του αλλόκοτου». Αναρωτιέμαι πότε θα εκφράσει όχι μόνον τη λύπη της, αλλά και την οργή της για τον τηλεπαρουσιαστή και επίδοξο ηγέτη του έθνους, ο οποίος πουλάει επιστολές του Ιησού. Η Ιερά Σύνοδος διαβεβαίωσε ότι θα κάνει τις δέουσες παρεμβάσεις προς τις κρατικές αρχές. Τι σημαίνει αυτό; Θα ελέγχει το ενδεχόμενο βέβηλο των έργων τέχνης, βιβλίων, θεατρικών ή κινηματογραφικών έργων; Και θα παρεμβαίνει, όπως παρενέβη πριν από κάτι δεκαετίες το κόμμα των ζηλωτών της σοβιετικής θρησκείας που απαγόρευσε την προβολή της ταινίας «Ελένη», που στηριζόταν στο μυθιστόρημα του Νίκου Γκατζογιάννη; Μια συγκλονιστική αφήγηση του παιδομαζώματος και της δολοφονίας από τους αντάρτες της μητέρας του συγγραφέα. Απορώ πώς γίνεται και το ΚΚΕ δεν εξέδωσε ανακοίνωση για το επεισόδιο στην Εθνική Πινακοθήκη. Θα μπορούσε να καταγγείλει την άνοδο της Ακροδεξιάς και την παρείσφρησή της σε τομείς της αρμοδιότητός του. Θα μπορούσε να ζητήσει και την κρατικοποίηση του ιδρύματος. Δεν έχει σημασία ότι είναι κρατικό. Πάντα μπορεί να γίνει ακόμη πιο κρατικό.
Το επεισόδιο το προκάλεσε ένας θρησκόληπτος βουλευτής, ο οποίος είχε τα νεύρα του. Οι θρησκόληπτοι κουκουλοφόροι σπάνε μάρμαρα, επειδή δεν τους αρέσουν. Ως και το άγαλμα του Κολοκοτρώνη βεβήλωσαν. Δεν άκουσα να γίνεται φασαρία. Αντιθέτως, η πράξη του βουλευτή προκάλεσε την αναμενόμενη δημοσιότητα. Μέχρι προχθές τον ήξεραν μόνον οι ψηφοφόροι του. Δεν είναι απαραίτητο να τον ήξεραν κι όλοι όσοι τον ψήφισαν. Επειτα από τριήμερο αγώνα στη Βουλή, κατά τη διάρκεια του οποίου ανεδείχθησαν όχι μόνο ρήτορες, αλλά και νέες ιδέες για τον ελληνισμό και τον κόσμο, ο άνθρωπος, που είχε περάσει απαρατήρητος, αποφάσισε να καταθέσει και τις δικές του. Και όπως οι υπόλοιποι συνάδελφοί του βουλευτές, είχε το θάρρος να εκφράσει τις απόψεις του. Κατέβασε εκθέματα, έσπασε τζάμια, επειδή δεν του άρεσαν. Εκανε ό,τι κάνουν όλοι. Ο,τι δεν τους αρέσει, το καταστρέφουν. Και έτσι μάθαμε ότι υπάρχει. Κάνοντας θόρυβο. Για να είμαι ειλικρινής η σχέση μου με τη σύγχρονη τέχνη είναι στη χειρότερη περίπτωση ανύπαρκτη, στην καλύτερη σχέση αποστροφής. Δεν αναφέρομαι στο έργο του Χριστόφορου Κατσαδιώτη. Αναφέρομαι σε όσους πιστεύουν ότι επειδή δεν συμμερίζονται τη θρησκοληψία του νευρικού βουλευτή, υπερασπίζονται την ελευθερία της δημιουργίας. Το μονοπώλιο της θρησκοληψίας δεν το κατέχει η θρησκεία. Είναι ένα πλαίσιο, στο οποίο ο καθένας, ανάλογα με τις ορέξεις του, προσθέτει περιεχόμενο. Πολιτικό, κοινωνικό ή πολιτισμικό.
