Οι 127 λέξεις της ανακοίνωσης της συνόδου πρυτάνεων, η οποία ομόφωνα καταγγέλλει τη στοχοποίηση του πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, καθηγητή Ιωάννη Χατζηγεωργίου, εκφράζοντας τον αποτροπιασμό της για τα απειλητικά μηνύματα κατά της ζωής του, αποτελούν κοινότοπο ευχολόγιο και υποκριτικό. «Μια σφαίρα στου πρύτανη το κεφάλι» γράφτηκε σε κτίριο του ιδρύματος, επειδή ο πρύτανης έχει συνεχίσει την προσπάθεια του προκατόχου του, Ανδρέα Μπουντουβή, για «καθαρισμό» του ΕΜΠ από τα «στέκια» – κατειλημμένοι χώροι από εξωπανεπιστημιακούς εντός των ΑΕΙ.
Η σύνοδος δηλώνει ότι «κάθε παρόμοια πράξη δεν πλήττει αυτόν στον οποίον απευθύνεται, αλλά αποκαλύπτει το αντιδημοκρατικό ήθος αυτού που επιτίθεται και τον χαρακτηρίζει. Οι πράξεις αυτές απαξιώνουν το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο και ολόκληρη την ακαδημαϊκή κοινότητα, καλλιεργώντας μια ζοφερή εικόνα, που υπονομεύει τη σημαντική προσπάθεια που συντελείται και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας στον πανεπιστημιακό θεσμό». Γνωστά όλα, και μάλλον προκαλούν την ειρωνεία των δραστών παρά τους… σκιάζουν.
Παρότι το πρόβλημα της βίας στα ελληνικά ΑΕΙ είναι υπαρκτό, παρότι έχουν ληφθεί θεσμικές ενέργειες για την αντιμετώπισή του, η σύνοδος κάνει πως αγνοεί τις ευθύνες των μελών της και ζητάει, γενικά και αόριστα, «να περιφρουρηθεί η ζωή και η ασφάλεια όλων όσοι εργάζονται στα ελληνικά πανεπιστήμια υπηρετώντας την ελευθερία του λόγου και της διακίνησης των ιδεών». Δεν ορίζει τον τρόπο όμως…
Δεν είναι πολύς καιρός που σε εμβληματική σχολή της Αθήνας συζητήθηκε η καταγραφή των κατειλημμένων αιθουσών για να αξιοποιηθούν για τα μαθήματα. Οταν το έγγραφο συντάχθηκε από τους φύλακες –δεν χρειάζεται δα και πολλή ώρα– και στη σύσκεψη των επιτελών του πανεπιστημίου ετέθη το ερώτημα «και τώρα τι θα κάνουμε με τα “στέκια”;», η κοσμητεία ζήτησε να μην υπάρξει κάποια επιχείρηση εκκένωσής τους από την αστυνομία, με το επιχείρημα «για να διασφαλιστεί η τάξη».
Προφανώς τα πανεπιστημιακά κτίρια προστατεύονται με τον ίδιο τρόπο όπως όλα τα δημόσια κτίρια, οπότε η αρμοδιότητα παρέμβασης ανήκει στην αστυνομία. Αλλά πώς να περιφρουρηθούν η ζωή και η ασφάλεια στα ΑΕΙ όταν τα «στέκια» υφίστανται και όταν οι πρυτάνεις και μεγάλη μερίδα της πανεπιστημιακής κοινότητας αρνούνται να συνεργαστούν με τις κρατικές αρχές –βλέπε αστυνομία– και επιλέγουν τις ΕΔΕ;
