Εντυπη έκδοση. Σε αυτό το πνεύμα ήταν η ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τις σφαγές που διαπράττουν οι τζιχαντιστές στη Συρία. Στο ίδιο μήκος κύματος και η ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών. Ως γνωστόν, όταν ζητάς αυτοσυγκράτηση και από τον θύτη και από το θύμα ουσιαστικά πριμοδοτείς τον θύτη. Η ουδετερότητα είναι ανήθικη. Σε αντίθεση, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πήραν ξεκάθαρη θέση για τα εγκλήματα των πιστών στο συριακό καθεστώς πολιτοφυλακών. Νομίζω πως ουδείς εξεπλάγη από αυτήν την «πλαδαρότητα» των Ευρωπαίων. Απεναντίας, θα ήταν μη αναμενόμενη μια πιο επιθετική στάση απέναντι σε αυτές τις σφαγές. Η Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν και παραμένει μια συλλογικότητα, με βραδέα αντανακλαστικά, με «ισορροπημένες» ανακοινώσεις και με δυστοκία στη λήψη σημαντικών αποφάσεων. Βλέπουμε τι γίνεται με την Ουκρανία. Εκεί, στο μέτωπο, κάθε μέρα που περνάει διαμορφώνει νέους, δυσμενέστερους συσχετισμούς δυνάμεων για τον ουκρανικό στρατό, και οι Ευρωπαίοι αναλίσκονται σε συνεδριάσεις και σε συζητήσεις επί συζητήσεων. Στο τέλος ο εισβολέας, στο πλαίσιο του αναμενόμενου συμβιβασμού, θα παραχωρήσει τα εδάφη που κατέλαβε από τα μέσα Φεβρουαρίου και μετά.
Μια σύγκρουση στη Συρία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα σταθεί η αφορμή για να δοκιμασθεί η σχέση Ελλάδας – Ισραήλ. Είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο;
Ετσι, η Ευρωπαϊκή Ενωση αντιμετωπίζει τα όσα διαδραματίζονται στη Συρία ως μια σύρραξη αντιμαχόμενων παρατάξεων. Δεν πιστεύω πως οι ηγέτες της δεν βλέπουν τι γίνεται εκεί. Αν συμβαίνει αυτό η κατάσταση είναι ακόμα πιο ανησυχητική. Υποθέτω πως δεν θέλουν να εμπλακούν σε ένα ακόμα μέτωπο. Και η Ελλάδα; Τι περιθώρια επιπλέον χειρισμών έχει, με δεδομένο ότι θύματα υπάρχουν και μεταξύ των χριστιανών; Γιατί δεν συντάχθηκε, τουλάχιστον στο επίπεδο του ύφους, με τις ανακοινώσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ; Δεν γνωρίζω τι εκτιμήσεις υπάρχουν στο υπουργείο Εξωτερικών για το τι πρόκειται να συμβεί στη Συρία, αλλά πιστεύω ότι βλέπουν ως ένα ισχυρό σενάριο μια σύγκρουση, σε τοπικό επίπεδο, της Τουρκίας με το Ισραήλ. Η φορά των εξελίξεων προς τα εκεί οδηγεί, εκτός εάν υπάρξει μια θεαματική αναδίπλωση του Ταγίπ Ερντογάν. Διότι για το Ισραήλ η Συρία αποτελεί μέρος της εθνικής του ασφάλειας, ενώ για τον Ερντογάν πεδίο προβολής του νεοοθωμανισμού του.Η Ελλάδα, από το 2013 έχει αναπτύξει μια ιδιαίτερη σχέση με το Ισραήλ την οποία δεν διανοήθηκε να ακουμπήσει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα αυτή η σχέση έχει προσλάβει τα χαρακτηριστικά της στρατηγικής συνεργασίας, κάτι που δημιουργεί εκατέρωθεν αυξημένες υποχρεώσεις. Μάλιστα, όπως επισημαίνουν εύστοχα πολλοί αναλυτές, αυτή η στρατηγική σχέση είναι το διαβατήριο του Ελληνα πρωθυπουργού για τον Λευκό Οίκο, καθώς η Ελλάδα –όπως και η Κύπρος– αποτελεί κατά κάποιον τρόπο μέρος της ασφάλειας του Ισραήλ. Μια τέτοια σχέση όμως για να διατηρηθεί πρέπει να επιβεβαιώνεται κάθε φορά που δοκιμάζεται. Και μια σύγκρουση στη Συρία μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας θα σταθεί η αφορμή για να δοκιμασθεί αυτή η σχέση. Είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο;
