Τι έχει συμβεί σε αυτά τα παιδιά και φορτίζουν τους συλλογισμούς τους με αίμα; Κορίτσι μιλάει για άλλο κορίτσι με αχαλίνωτο μένος. «Θα φάει γερό ξύλο! Οχι μόνο μια μπουνιά, θα τη σακατέψω, θα την τσακίσω, θα τη σκοτώσω, το κατάλαβες; Τη μισώ! Θα τη χτυπάω ώσπου να πέσει νεκρή!». Αν κάποιος έβλεπε το πρόσωπο του κοριτσιού που καθόταν με τη φίλη του στο μπροστινό κάθισμα του λεωφορείου –και οι δύο απαράλλακτες–, δεν θα πίστευε ότι τα οργισμένα λόγια εκστομίζονται από αυτήν την πανέμορφη, προσεκτικά μακιγιαρισμένη έφηβη με το πάλλευκο δέρμα και μεγάλα ασάλευτα μάτια. Το βλέμμα ψυχρό, το στόμα σφιγμένο, το κορμί αλύγιστο. Δεν παίζει θέατρο, το εννοεί. «Ελα, ρε, ξεκόλλα! Ξέχνα το!» της λέει η φίλη. «Είσαι καλά; Θα μου το πληρώσει!». «Εντάξει, κατανοητό, ρε, της αξίζει, έχεις δίκιο, είμαι μαζί σου», πείθεται. Ιδιο χτένισμα, ίδιο ντύσιμο, σχεδόν ίδια κατατομή. Δεν δείχνουν μεγαλύτερες από 15 με 16. Πηγαίνουν στο φροντιστήριο.
Εχουμε δει βίντεο παιδιών που χτυπούν μανιασμένα άλλα παιδιά. Μόνο τις τελευταίες ημέρες, ξυλοδαρμοί μοναχικών εφήβων από παρέες ανηλίκων, ακόμη και 13χρονων, καταγράφηκαν στο Αγρίνιο, στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης, στα Φάρσαλα, στην Ιαλυσό της Ρόδου, στη Λέρο, στο Ναύπλιο, στη Θεσσαλονίκη… Σε ορισμένες περιπτώσεις βγήκε μαχαίρι, σε άλλες, το θύμα τούς ήταν άγνωστο και η επίθεση έγινε μόνο για το «ανέβασμα» και το ψηφιακό μπράβο.
Οι έφηβοι συμβαίνει να αντιπαθούν ο ένας τον άλλον από ανταγωνισμό, ζήλια, κακή «χημεία». Από πού εκπορεύεται όμως τόσο μίσος; Διότι δεν πρόκειται για τα συνήθη πλακώματα μεταξύ θερμοκέφαλων νέων. «Εχουν αλλάξει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της βίας μεταξύ ανηλίκων», λένε αστυνομικοί που συλλαμβάνουν κηδεμόνες και δράστες. «Ακραία βία και ούτε μία συγγνώμη των θυτών προς τα θύματα ή των γονιών τους προς τους γονείς των θυμάτων. Παντελής απουσία συναισθήματος. Για το μόνο που ενδιαφέρονται, είναι να δημοσιοποιήσουν την “ανδρεία”».
Εθισμός στο κινητό, λίγος ύπνος, αιφνίδιες αλλαγές διάθεσης, αναίτιες εκρήξεις θυμού. Και σε ένα περιβάλλον διαρκούς πίεσης, ατομισμού, αδιαφορίας, κυνισμού, βίας, ατιμωρησίας, ορισμένα παιδιά ίσως αδυνατούν να διατηρήσουν τα χέρια καθαρά και τις καρδιές ανόθευτες, να μείνουν ανεπηρέαστα από τον συγχρωτισμό με επιθετικούς άλλους. Και δέρνουν τον αδύναμο. Ομως, ποια η αιτία της υπερχειλίζουσας βαρβαρότητας; Είναι το ακραίο ενδοοικογενειακό πρόβλημα, η οδυνηρή απόρριψη από τους οικείους, η βαριά σχολική αποτυχία, το ραγισμένο εσωτερικό κρύσταλλο, το βαθύ παιδικό τραύμα; Ή η σωρεία αβεβαιοτήτων, ο υψωμένος τοίχος στη θέση του μέλλοντος;
