«Δεν θέλουμε ακυβερνησία, θέλουμε απαντήσεις και έργα που να πείθουν ότι βγαίνουμε από το τέλμα», λέει ο Σταύρος, 35άρης διαδηλωτής, ενώ βαδίζει Τετάρτη απόγευμα προς το Σύνταγμα. Η επαναλαμβανόμενη αθρόα συμμετοχή του κόσμου στο δημόσιο πένθος με αίτημα την απόδοση δικαιοσύνης, το σπάσιμο αποστημάτων που επωάζουν τραγωδίες, την εγκατάλειψη συμπεριφορών που δημιουργούν συνθήκες κοινωνικής ασφυξίας, έσκασε με πάταγο σαν μια καθαρή εντολή για γύρισμα σελίδας. Οχι τόσο για αλλαγή προσώπων όσο για αλλαγή παγιωμένων τακτικών στη διαχείριση των κοινών.
Τα Τέμπη είναι η υπόθεση-κλειδί στην προσπάθεια της χώρας να αναμετρηθεί με τον σκοτεινό εαυτό της και να τον αποσείσει. Είναι ορόσημο. Τομή. Και ταυτόχρονα, κίνητρο για τους ιθύνοντες να δράσουν ερμηνεύοντας και όχι παραφράζοντας την κοινωνική πίεση, να ανατάξουν τα άρρωστα κομμάτια τής λίγο έως πολύ εφησυχασμένης μηχανής, να χτίσουν τις οδούς ασφαλείας με εργαλεία και συστήματα ελέγχου που προσέφεραν όσα συντάραξαν τη χώρα. Η ανακύκλωση υποσχέσεων πια δεν συγκινεί, μόνον οι πράξεις μπορούν να πείσουν. Ομως δεν βοηθούν στη θεμελίωση μιας νέας πολιτικής φιλοσοφίας το εξαιρετικά φορτισμένο κλίμα, η σύγχυση που δημιουργούν οι θεωρίες συνωμοσίας, τα επεισόδια μετά κάθε συλλαλητήριο, οι θύελλες στη Βουλή, οι προσπάθειες των κομμάτων να δρέψουν πολιτικά οφέλη από τη γενική αναταραχή και κατά συνέπεια η μονόχορδη αμυντική πολιτική.
Από την άλλη, το γερό σκαρί στις φουρτούνες φαίνεται. Οταν, μπρος στη φουσκοθαλασσιά της ανθρώπινης δυσφορίας, μέσα στη δίνη των θυμικών εκρήξεων και των ακραίων αντιπολιτευτικών φωνών, μπορεί ο δραστήριος λόγος να γίνει στέρεος δρόμος. Οταν, μπρος στο αναποδογύρισμα όλων όσα μέχρι τώρα γνωρίζαμε, που θέτει ξανά σε γρήγορη κίνηση την Ιστορία, μπορεί η Ελλάδα να βρει μια ασφαλή θέση μέσα στο ταραγμένο γεωπολιτικό τοπίο.
Δύσκολες ημέρες. Από τη βεβαιότητα της απουσίας σοβαρού αντιπάλου σε μια τρικυμία αβεβαιοτήτων. «Να μην ξανασυμβεί! Ακούει κανείς;» φωνάζει ο Σταύρος, ανάμεσα στο πλήθος που όλο και πυκνώνει έξω από τη Βουλή. «Δεν θέλουμε κρεμάλες, θέλουμε την αλήθεια. Δεν θέλουμε χάος, θέλουμε ισχυρά αντίβαρα, σοβαρότητα, διαφάνεια, συνέπεια, ασφάλεια», λέει η Μαρία. «Και μια νέα κοινωνική συμφωνία», συμπληρώνει η νεαρή Σοφία. Μεγάλη κουβέντα. Ακόμη και για το κοχλάζον μωσαϊκό της διαδήλωσης, που όλα τα απαιτεί, και τα εφικτά και το ανέφικτα.
