Μας εξέπληξε ο Τούρκος νομάρχης της Αδριανούπολης, με την εξαγγελία περί κατασκευής σιδερένιου φράχτη, μήκους οκτώ χιλιομέτρων, στα σύνορα με την Ελλάδα, και ταυτόχρονα μας ξύπνησε εφιαλτικές μνήμες.
Δεν είναι βεβαίως ο πρώτος φράχτης που φτιάχνει η Τουρκία και ας υποκρινόταν ότι η Ελλάδα, με το να υψώνει τον δικό της στην από εδώ όχθη του Εβρου, εμποδίζει τους δυστυχείς πρόσφυγες και παράτυπους μετανάστες να εισέρχονται στο έδαφός της, για να συνεχίσουν προς την Ευρώπη. Στα νοτιοανατολικά σύνορά της με τη Συρία και το Ιράκ έχει υψώσει, εδώ και χρόνια, φράχτη εκατοντάδων χιλιομέτρων, με σκοπό να αποτρέπει το πέρασμα ροών από την κεντρική Ασία, περιορίζοντας και το «μπες-βγες» των ενόπλων ομάδων του ΡΚΚ.
Τώρα υψώνει έναν μικρό φράχτη στον Εβρο, πιθανότατα για να μην επιβαρύνεται το τμήμα της μεθορίου της από δραστηριότητες κυκλωμάτων διακίνησης παράτυπων μεταναστών και πάσης φύσεως λαθρεμπόρων, αλλά και να εμποδίζεται η διαφυγή πολιτικών αντιφρονούντων (γκιουλενιστών, Κούρδων κ.ά.). Δικαίωμά της, φυσικά, να προστατεύει τα σύνορά της όπως νομίζει.
Η αναγγελία της κατασκευής του νέου φράχτη συμπίπτει, χωρίς να σχετίζεται, με τη συμπλήρωση πέντε, ακριβώς, χρόνων από την αιφνιδιαστική επιχείρηση μαζικής παραβίασης των ελληνικών συνόρων στο πέρασμα των Καστανιών του βορείου Εβρου από χιλιάδες παράτυπους μετανάστες, εν πολλοίς καθοδηγούμενους από την Τουρκία. Τέτοιες μέρες, αρχές Μαρτίου του 2020, ο Εβρος έβραζε. Στις Καστανιές, έγινε «ντου» στο ύψος του ελληνικού τελωνείου από Αφρικανούς και Ασιάτες που ήταν κρυμμένοι στα δάση από την απέναντι πλευρά.
Οι λιγοστοί φρουροί, αστυνομικοί και στρατιώτες, άντεξαν μέχρις ότου φτάσουν από τα μετόπισθεν ενισχύσεις, που απώθησαν τους «εισβολείς», οι οποίοι επιχειρούσαν κατά κύματα χρησιμοποιώντας πέτρες, ξύλα και καπνογόνα.
Η «μάχη» εκείνη υπήρξε για την Ελλάδα ορόσημο στο προσφυγικό – μεταναστευτικό. Αν η άμυνα είχε καταρρεύσει εκείνες τις ώρες και χιλιάδες μετανάστες ξεχύνονταν στον κάμπο της Ορεστιάδας, η Ελλάδα θα είχε εκτεθεί διεθνώς ανεπανόρθωτα.
Η νεόκοπη τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη, ή όποια κυβέρνηση στην Αθήνα, δεν θα μπορούσε να σταθεί έπειτα από ένα τέτοιο «κάζο και η αίσθηση ανασφάλειας για το τι συμβαίνει στα σύνορα θα φούντωνε στην κοινωνία.
Ευτυχώς, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν επί τα χείρω και η Αθήνα άδραξε την ευκαιρία να αφυπνίσει τους επαναπαυμένους Ευρωπαίους και ταυτόχρονα να ενισχύσει την άμυνα στα σύνορά της, χερσαία και θαλάσσια. Εκτοτε πολλά έχουν αλλάξει στον Εβρο, αλλά δεν πρέπει να καλλιεργούνται αυταπάτες.
Οσο θα υπάρχουν πρόσφυγες και μετανάστες, θα «τρυπούν» τα σύνορα. Για μαζικές εισβολές, όπως εκείνη του Μαρτίου του 2020, πάντως, ο Εβρος δεν «προσφέρεται» πλέον. Κάτι είναι και αυτό.
