Στην προχθεσινή ομιλία του στη Βουλή ο πρωθυπουργός τόνισε πολλές φορές ότι η κυβέρνηση είναι προσηλωμένη στην αλήθεια και στη δικαιοσύνη. «Να μην καταλήξει η πολιτική ζωή σε βούρκο αμφιβολίας για όλα. Η άλλη όψη της πολιτικής αστάθειας είναι η διάρρηξη κάθε σχέσης εμπιστοσύνης στην κοινωνία. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία μας», ανέφερε εμφατικά ο κ. Μητσοτάκης. Εχει δίκιο. Η καχυποψία διαβρώνει την κοινωνία, οδηγεί σε κυνισμό, κοινωνική αντίδραση, αβεβαιότητα.
Αυτό που φοβάται ο πρωθυπουργός, όμως, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να έχει ήδη συμβεί: ένα μαύρο σύννεφο καχυποψίας και έλλειψης εμπιστοσύνης να έχει καλύψει την ελληνική κοινωνία –με μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης– και να είναι αυτό που έκανε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να σηκωθούν από τον καναπέ τους και να διαδηλώσουν στους δρόμους και στις πλατείες όλης της χώρας, ζητώντας διαφάνεια και δικαιοσύνη.
Τόσο από κυβερνητικά στελέχη όσο και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης καλλιεργείται κλίμα σύγκρουσης και δεν διαφαίνεται καμία διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής, ούτε και συνεργασίας ώστε να ξεπεραστεί η «παλιά Ελλάδα».
Υπάρχουν και οι δημοσκοπήσεις που συνηγορούν ότι τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά. Λίγο παραπάνω από 7 στους 10 (71,9%) θεωρούν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να συγκαλύψει την υπόθεση των Τεμπών, ποσοστό 85% της αποδίδει ευθύνες για την τραγωδία και ποσοστό 86,2% πιστεύει ότι υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών προσώπων. Η τελευταία δημοσκόπηση της GPO, όπως και άλλες που προηγήθηκαν, είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική για το μικρόβιο της αμφιβολίας που έχει προσβάλει τους πολίτες. Στο ερώτημα, μάλιστα, αν η κυβέρνηση έχει χάσει τη λαϊκή νομιμοποίηση, «ναι και μάλλον ναι» απαντά το 67,7%, ενώ «όχι και μάλλον όχι» απαντά το 59,8% των συμμετεχόντων στο ερώτημα εάν έχουν εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη.
Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε στη Βουλή τη συζήτηση για το «μπάζωμα» στα Τέμπη. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούμε έντονες αντιπαραθέσεις, ακραίες φωνές, διαξιφισμούς που συχνά γίνονται με όρους σοσιαλμιντιακούς και τοξικούς, άστοχες συγκρίσεις μεταξύ τραγωδιών λες και υπάρχει μέτρο για τον ανθρώπινο πόνο και την απώλεια, αδιανόητες κατηγορίες, θεωρίες συνωμοσίας. Τόσο από κυβερνητικά στελέχη όσο και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης καλλιεργείται κλίμα σύγκρουσης και δεν διαφαίνεται καμία διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής, ούτε και συνεργασίας ώστε να ξεπεραστεί η «παλιά Ελλάδα» που όλοι μέσα στη Βουλή λένε και ξαναλένε ότι πρέπει να αφήσουμε πίσω μας, αλλά τη βρίσκουμε συνεχώς μπροστά μας.
Σε συνθήκες ακραίας πόλωσης δημιουργείται κενό, το γνωρίζουμε από το παρελθόν. Το κενό γεννάει απογοήτευση και οργή, καχυποψία και αντισυστημισμό, τοξικότητα και fake news. Το κενό γεννάει τέρατα.
