Η «Κόρη σε έκσταση», αυτό το μοντερνιστικό γλυπτό έργο του Μιχάλη Τόμπρου (1889-1974), προβάλλει μέσα από κισσούς και υπό τη σκιά των δέντρων δίπλα σε μια υδάτινη δεξαμενή που ανακαλεί τα υπόγεια νερά της Κυψέλης. Είναι ένα πολυσύχναστο σημείο της Φωκίωνος Νέγρη στον άξονα της άλλοτε πλέον περιζήτητης διαδρομής επί της οδού Επτανήσου. Εκατέρωθεν, στις γωνίες, στέκονται οι πιο μεγαλοαστικές πολυκατοικίες της Αθήνας.
Αυτά ανήκουν στην ιστορία της περιοχής. Προχθές περπατούσα εκεί γύρω και πρόσεξα τους βυθιζόμενους κάδους που ο Δήμος Αθηναίων τοποθέτησε στην αριστερή πλευρά της γλυπτικής σύνθεσης. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επιλογή της θέσης στο πλάι ενός γλυπτού, που δεν είναι μόνο έμβλημα της περιοχής αλλά και κομμάτι της νεοελληνικής ιστορίας της τέχνης, αποτελεί μία ακόμη κίνηση που δείχνει πώς (δεν) αντιλαμβάνονται οι υπηρεσίες και οι Αρχές τις πολλές παραμέτρους ενός δημόσιου χώρου, τον συμβολισμό, τους άξονες, την αισθητική, τον σεβασμό στην τέχνη. Αλλά πώς να μην είναι έτσι, όταν τα τεράστια και αποτρόπαια κατασκευάσματα της ανακύκλωσης έχουν τοποθετηθεί στα καλύτερα σημεία των πλατειών και των αξόνων οπτικής. Και μια και βρισκόμαστε στη Φωκίωνος Νέγρη, ένα παρόμοιο βρίσκεται στην αρχή του άξονα του πεζοδρόμου στο ύψος της Δροσοπούλου.
Βεβαίως, οι βυθιζόμενοι κάδοι στο πλάι της «Κόρης» προκάλεσαν την απομάκρυνση των ανοικτών κάδων απορριμμάτων στο απέναντι πεζοδρόμιο, διαγωνίως της πολυκατοικίας Λαναρά, όπου ήταν σχεδόν πάντα ξέχειλοι και έζεχναν. Το θέμα είναι ότι η «Κόρη» αντιμετωπίστηκε ως «ανοικτός χώρος» και τίποτε άλλο. Ολα τα άλλα περισσεύουν. Τη μέρα που πέρασα βρισκόταν επίσης το πανό που είχε κρεμάσει για τα Τέμπη ο σύλλογος των σερβιτόρων και το οποίο, προχειροφτιαγμένο και προχειρογραμμένο, έμενε εκεί να ανεμίζει μπροστά στη δύστυχη «Κόρη». Οπότε δεν είναι μόνον οι Αρχές είναι και οι «φορείς». Εν προκειμένω, όμως, το πανό θα φύγει (κάποτε), οι βυθιζόμενοι κάδοι όχι.
Κάποιοι έχουν ασυλία. Τα πανό και οι αφίσες του Κομμουνιστικού Κόμματος και των συνδικαλιστικών φορέων μένουν εσαεί μέχρι να λιώσουν από τη βροχή. Κανείς δεν τολμάει να τις αποσύρει. Ο νόμος δεν τους αγγίζει. Και οι κάδοι; Δεν υπήρχε κανείς να προτείνει άλλο σημείο για τους βυθιζόμενους κάδους; Προφανώς η συζήτηση ακούγεται ενοχλητικά εξεζητημένη στα αυτιά κάποιων. Και στη χώρα όπου η κοινή λογική όπως και η σκέψη για τον δημόσιο χώρο είναι πολυτέλεια, ας μείνουμε με την ικανοποίηση ότι κάποιοι ακούν και σημειώνουν.
