«Τα κύματα κυλούσαν αργά μέσα στο σκοτάδι και αναλογίστηκε τη ζωή του, αλλά δεν υπήρχε ζωή να αναλογιστεί, και μετά από λίγο γύρισε πίσω. Πήρε μια κονσέρβα ροδάκινο από το σάκο, την άνοιξε, κάθισε μπροστά στη φωτιά κι έφαγε αργά τα ροδάκινα με το κουτάλι του, ενώ το αγόρι κοιμόταν. Οι φλόγες ανέμιζαν και οι σπίθες έτρεχαν πάνω στην άμμο. Ακούμπησε το άδειο τενεκεδάκι ανάμεσα στα πόδια του. Κάθε μέρα ένα ψέμα, είπε. Αλλά πεθαίνεις. Αυτό δεν είναι ψέμα».
Λέγαμε χθες, με αφορμή το μετα-αποκαλυπτικό μυθιστόρημα «Ο δρόμος» του Κόρμακ Μακάρθι (μτφρ.: Γ. Κυριαζής, εκδ. Guttenberg) ότι η έννοια της Αποκάλυψης είναι συνυφασμένη με κάποιο στιγμιαίο, μοναδικό γεγονός. Π.χ., την πτώση ενός μετεωρίτη, ή τη Δευτέρα Παρουσία, ή την εισβολή εχθρικών εξωγήινων. Ενα γεγονός που αλλάζει τα πάντα.
Μάλλον όμως δεν είναι ακριβώς έτσι, μας λένε επιστήμονες που ασχολούνται με τους μαζικούς αφανισμούς (mass extinctions) που έχει ζήσει στο απώτατο παρελθόν της η Γη. Υπολογίζεται ότι ο «πέμπτος μαζικός αφανισμός» προέκυψε πριν από περίπου 65 εκατ. χρόνια και πιστεύεται ότι ήταν το αποτέλεσμα ενός κατακλυσμού μετεωριτών κοντά στον Κόλπο του Μεξικού.
Αυτό που ξέρουμε οι περισσότεροι είναι ότι έπεσε ένας μεγάλος μετεωρίτης που οδήγησε στον αφανισμό των δεινοσαύρων. Αλλά όπως γράφουν οι Ντόμινικ Πέτμαν και Γιουτζίν Θάκερ, καθηγητές στο Πανεπιστήμιο The New School της Νέας Υόρκης, στο πολύ πρόσφατο «Sad Planets» (εκδ. Polity Press – δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά), το «γεγονός» του «πέμπτου αφανισμού» έχει στην πραγματικότητα υπολογιστεί ότι έλαβε χώρα μέσα σε ένα τεράστιο χρονικό διάστημα μεγαλύτερο από δύο εκατ. χρόνια, από την αρχή έως το τέλος του.
Οπως γράφουν οι δύο πανεπιστημιακοί, για τον βίο της Γης (σήμερα ο πλανήτης μας κοντεύει τα 4,5 δισ. χρόνια) αυτό είναι ένα κλείσιμο του ματιού· για εμάς όμως, τους ανθρώπους, όλο αυτό δεν μοιάζει καν με αφανισμό.
Αυτό μας βάζει σε σκέψεις. Μέρος της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας σήμερα μιλάει για τον «έκτο μαζικό αφανισμό». Η θεωρία έχει απορριφθεί από πολλούς. «Δεν μοιάζει με την “Επόμενη μέρα”», γράφουν οι δύο καθηγητές, προσθέτοντας πάντως αμέσως μετά: «Ή μήπως μοιάζει;».
Μήπως έχει ήδη ξεκινήσει; Τα τελευταία χρόνια είχαμε σεισμούς, τσουνάμι, φωτιές, πανδημία – για να μην αναφερθούμε στο ενδεχόμενο να χτυπήσει τη Γη ο αστεροειδής 2024 YR4 το 2032 (αν και οι τελευταίοι υπολογισμοί της NASA μείωσαν αισθητά την πιθανότητα).
«Ο αφανισμός φαίνεται πως είναι εδώ, στο κατώφλι μας. Μοιάζει με σκηνή από μια τέτοια ταινία. Και, παραδόξως, εξαιτίας αυτού, μοιάζει επίσης τελείως εξωπραγματικός», γράφουν οι Πέτμαν και Θάκερ. Αυτή είναι η μοίρα των προηγμένων πολιτισμών άραγε; Ο αφανισμός τους; Η συνέχεια αύριο.
