«Οι μέρες περνούσαν σαν σε τέλμα, ακαταμέτρητες κι ακατάγραφες. Κατά μήκος του μακρινού διαπολιτειακού αυτοκινητοδρόμου υπήρχαν ατέλειωτες ουρές από απανθρακωμένα και σκουριασμένα αυτοκίνητα. Οι γυμνές ζάντες των τροχών κάθονταν πάνω σε μια άκαμπτη γκρίζα λάσπη από λειωμένο καουτσούκ με μαυρισμένους δακτυλίους από σύρμα. Τα αποτεφρωμένα πτώματα ήταν συρρικνωμένα σε μέγεθος παιδιού επάνω στα γυμνά ελατήρια των καθισμάτων. Δέκα χιλιάδες όνειρα ενταφιασμένα στις καρβουνιασμένες καρδιές. Συνέχισαν το δρόμο τους. Βάδιζαν πάνω στον νεκρό κόσμο σαν ποντίκια σε τροχό».
Στο μυθιστόρημα «Ο δρόμος» του Κόρμακ Μακάρθι (μτφρ.: Γ. Κυριαζής, εκδ. Guttenberg), πατέρας και γιος διασχίζουν μια ερημωμένη Αμερική για να σωθούν κάπου στον Νότο. Τον συγγραφέα δεν τον απασχολεί ποτέ η αιτία της καταστροφής πάνω στη Γη. Δεν ξέρουμε αν το τέλος του κόσμου στον «Δρόμο» είναι συνέπεια πολέμου, μετεωρίτη, ιού· ξέρουμε, και αυτό είναι που πρωτίστως ενδιαφέρει τον Μακάρθι, ότι η ανθρώπινη υπόσταση και κάθε έννοια πολιτισμού μετά την καταστροφή βρίσκονται σε διαρκή, φρικτή δοκιμασία.
Παραδοσιακά, το τέλος του κόσμου συνδεόταν πάντοτε με θρησκευτικές (πιο σωστά: παραθρησκευτικές) δοξασίες. Το 1844, στις ΗΠΑ, μια παραθρησκευτική σέκτα γνωστή ως «Μιλερίτες» (από τον αρχηγό της, Ουίλιαμ Μίλερ) ετοιμάστηκε για τη Διαρπαγή – τη Δευτέρα Παρουσία, με άλλα λόγια.
Η Διαρπαγή αποτελεί διαχρονική εμμονή φανατικών Αμερικανών Ευαγγελιστών οι οποίοι, όπως κάνουν οι θρησκόληπτοι όλων των θρησκειών, παίρνουν κατά γράμμα τις Γραφές. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, μια φράση του Παύλου στην Α΄ Επιστολή προς Θεσσαλονικείς, σύμφωνα με την οποία ο Θεός θα «αρπάξει» τους εναπομείναντες ενάρετους στους ουρανούς (4:17: «Επειτα ημείς οι ζώντες οι περιλειπόμενοι άμα συν αυτοίς αρπαγησόμεθα εν νεφέλαις»).
Οι Μιλερίτες του 1844 έραψαν και ειδικούς χιτώνες για την περίσταση («Χιτώνες της Αναλήψεως») και στις 21 Μαρτίου εκείνης της χρονιάς σκαρφάλωσαν πάνω σε μηλιές προκειμένου να είναι η ανάληψή τους πιο εύκολη.
Η μέρα πέρασε και, προς μεγάλη αμηχανία όλων, δεν συνέβη τίποτα. Ο Μίλερ έκανε νέους υπολογισμούς και έθεσε νέα ημερομηνία για τον Οκτώβριο. Και πάλι, όμως, δεν συνέβη τίποτε απολύτως (το γεγονός έμεινε γνωστό ως «Η Μεγάλη Απογοήτευση»).
Το βασανιστικό με τον «Δρόμο» είναι ότι η «συντέλεια» έχει διάρκεια. Η αγωνία παρατείνεται. Γι’ αυτό και ο ρεαλισμός του είναι αδυσώπητος. Συνήθως, σε τέτοια μυθιστορήματα και ταινίες, το τέλος του κόσμου είναι ένα μεμονωμένο γεγονός που προκύπτει άμεσα. Στην πραγματικότητα, τέτοιου τύπου πλανητικές αναταράξεις έχουν μιαν αλλόκοτη διάρκεια. Επ’ αυτού, η συνέχεια αύριο.
