Απαισιοδοξία είναι η λέξη που αρμόζει στην ατμόσφαιρα του σημερινού «καφενείου». Απαισιοδοξία που εξέφρασα στο άρθρο μου της περασμένης Κυριακής με τον τίτλο «Μικρή, πικρή μου Ευρώπη» και την οποία έσπευσαν να ενστερνισθούν οι θαμώνες της στήλης. Απαισιοδοξία για το μέλλον της Ευρώπης, χειρότερο όμως ακόμη: απαισιοδοξία για το μέλλον της δημοκρατίας. «Σε λίγα χρόνια μπορεί να λέμε: Θυμάστε τότε που ζούσαμε σε δημοκρατία και μας ξίνιζε; Και να γελάμε…» γράφει ο Αντώνης Α. Βαριά και δυσμενής συννεφιά θα έλεγα. Ο Ego O πλειοδοτεί: «Η Ευρώπη εισήγαγε αφειδώς όλα τα σκουπίδια των τριτοκοσμικών μουσουλμανικών χωρών. Κάθε κατακάθι είχε μια θέση, ήταν μεγάλη η μπίζνα. Με αυτά θεώρησε ότι θα κλείσει την τρύπα του δημογραφικού. Παραγκώνισε κοινωνικές πολιτικές για να ταΐσει τις εισαγωγές γιατί έτσι ήθελε το woke. Και τώρα που βρίσκεται προ των ευθυνών και αρχίζει να ετοιμάζεται για πόλεμο, διαπιστώνει ότι έχει και τον εσωτερικό εχθρό να πολεμήσει. Αλλά και πάλι, βλέπει τους ίδιους τους πολίτες της σαν εχθρούς, γιατί αποβάλλουν τα εισαχθέντα ως ξένο σώμα. Η Ευρώπη, σχεδόν μόνη ανά τον πλανήτη, δεν ετοιμάζεται για κανέναν πόλεμο, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι το κάνουν». «Για ποιον πόλεμο ετοιμάζεται η Ευρώπη;» τον ρωτάει ο Λεωνίδας Κ. Του απαντάει ο Ego O: «Για κανέναν. Αυτό είναι το θέμα. Η Ευρώπη, σχεδόν μόνη ανά τον πλανήτη, δεν ετοιμάζεται για κανέναν πόλεμο, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι το κάνουν».
Κλείνω με την παρέμβαση του Νίκου Ν. «Γιατί παλεύουμε για το μέλλον, για τα παιδιά μας και για το κάτι καλύτερο, που έχει χαθεί συνολικά και έχει συρρικνωθεί στον μικρόκοσμο των ατομικών αναγκών και συμφερόντων, όπως επίσης και το σημαντικότατο ζήτημα της μετάλλαξης της κοινωνίας μας συνολικά (Ευρώπη και ΗΠΑ) από την αθρόα μετανάστευση. Απ’ την άλλη, ας μη βαυκαλιζόμαστε με ψεύτικες παραδοχές ότι ως χώρα είμαστε “πολεμικό έθνος” επειδή ξοδεύουμε το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ μας σε αμυντικές δαπάνες σε σχέση με οιαδήποτε άλλη χώρα-μέλος της Ε.Ε., γιατί αν μη τι άλλο ο Ελληνας ξέχασε να πολεμά εδώ και χρόνια (οι Τούρκοι απ’ την άλλη συνεχίζουν να ‘χουν μέτωπα εδώ κι εκεί στο διηνεκές, για να εκπαιδεύουν τουλάχιστον τις Ειδικές Δυνάμεις τους, αν όχι μεγάλα τμήματα του στρατού τους). Κλείνω λέγοντας ότι διαφωνώ ότι η πολιτισμική αμφισβήτηση, που είναι διαπίστωση μη επιδεχόμενη αμφισβήτησης (sic), δεν οφείλεται κατ’ εμέ στο ότι οι νεότερες γενιές μεγαλώνουν μαθαίνοντας ν’ αμφισβητούν τον ευρωπαϊκό (ελληνικό κατά βάση) πολιτισμό και ιστορία, αλλά διότι ξεκάθαρα δεν τον διδάσκονται καθόλου». Μακροσκελές αλλά αξίζει τον κόπο. Εντοπίζει περιεκτικά τα σημεία της ευρωπαϊκής απαισιοδοξίας. Από τη μετανάστευση έως την παιδεία, η οποία εκφράζει την αδυναμία της Ευρώπης να δώσει κίνητρα στις νέες γενιές για να υπερασπιστούν τον τρόπο ζωής μας.
