Δεν θα περιγράψω την πολιτική κατάσταση με επιθετικούς προσδιορισμούς (τοξική, διχαστική, πολωμένη) διότι και αυτές οι λέξεις έχουν φθαρεί και ως εκ τούτου δεν μας βοηθούν να κατανοήσουμε τι πραγματικά συμβαίνει σε μια σημαντική μερίδα πολιτών. Είναι εύλογο οι ηττημένοι των εκλογών του 2023 –και όχι μόνον– να επιζητούν την με κάθε τρόπο υπονόμευση της κυβέρνησης. Δεν ήταν η δική τους ήττα που πόνεσε, όσο αυτό το θριαμβευτικό 40,5% που έλαβε η Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια η αδυναμία εκφοράς ενός αξιόπιστου αντιπολιτευτικού λόγου. Κάτι που προδιέγραφε μια τρίτη εκλογική νίκη Μητσοτάκη.
Η αδυναμία πολιτικής έκφρασης της αντιπολίτευσης –δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα το κυβερνών κόμμα προηγείται με 10 μονάδες από το ΠΑΣΟΚ– και η συνακόλουθη απογοήτευση ενός κόσμου που την ακολουθεί και από τα αριστερά και από τα δεξιά με την πρώτη ευκαιρία προκάλεσαν μια δυναμική έκρηξη. Οχι στο Κοινοβούλιο, αλλά στις πλατείες. Οι 120 άριστα οργανωμένες συγκεντρώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αυτό πιστοποιούν. Και η τροπή που τα γεγονότα πήραν ύστερα από αυτές τις όντως μεγάλες συγκεντρώσεις δικαιώνει όσους υποστήριζαν πως κατά βάσιν είχαν αντιπολιτευτικό χαρακτήρα. Σήμερα πλέον, κάποιοι θεωρούν την 28η Φεβρουαρίου ημέρα «εξέγερσης». Και όλα αυτά υπό την ανοχή, τη θωπεία και την προτροπή όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Ο πρωθυπουργός, μέσα σε αυτό το κλίμα όπου ο θάνατος ενός 39χρονου αποδίδεται σε κυβερνητική εγκληματική ενέργεια, έχει δύο επιλογές. Επιλογή πρώτη: Αντιμετωπίζει τις συγκεντρώσεις ως μια φυσιολογική εκδήλωση στο πλαίσιο του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Τίποτα παραπάνω. Το τι φαντάζονται ή το τι επιδιώκουν οι διοργανωτές ουδεμία αξία έχει. Εξάλλου, τι πιο φυσιολογικό να συγκεντρωθούν 150.000 άνθρωποι σε μια μεγαλούπολη εκατομμυρίων κατοίκων! Το «πεζοδρόμιο» δεν ρίχνει νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις που εξακολουθούν να κυριαρχούν και δημοσκοπικά. Συνεπώς, η κυβέρνηση συνεχίζει το έργο της, ο πρωθυπουργός προχωρεί ή δεν προχωρεί σε ανασχηματισμό, πιθανόν να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης και ραντεβού στις κάλπες το 2027.
Οι δύο επιλογές του, η αντιπολίτευση και η «στρατηγική» Ντε Γκωλ.
Επιλογή δεύτερη: Ο πρωθυπουργός βαδίζει στα χνάρια του Ντε Γκωλ. Ο στρατηγός, αμέσως μετά τον Μάη του ’68, προκήρυξε εκλογές, κινητοποίησε τη σιωπηλή πλειοψηφία και σάρωσε. Η δράση του «πεζοδρομίου» ευλόγως προκαλεί τη συσπείρωση των πολιτών που είναι προσηλωμένοι στις θεσμικές διαδικασίες του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Αυτή η επιλογή του έχει ένα ρίσκο. Να μην πετύχει την αυτοδυναμία –κάτι που διαθέτει σήμερα– και να υποχρεωθεί σε ανεπιθύμητες συνεργασίες με πιθανό παρεπόμενο κόστος τη δική του πρωθυπουργία.
Από την άλλη μεριά, με δεδομένο πως η νίκη του κόμματός του θεωρείται, με τα υπάρχοντα δεδομένα βέβαιη, θα επανεκκινήσει την πολιτική ζωή του τόπου.
Ελπίζω ο πρωθυπουργός, με καθαρό μυαλό, να ζυγίσει τα συν και τα πλην και να αποφασίσει αναλόγως πολύ σύντομα.
