Εντυπη έκδοση. Στο σημείωμα του Σαββάτου κλείναμε με ένα σχόλιο για την αγωνία απέναντι στη ζωή, που δεν είναι μονάχα υπαρξιακή (άρα διαχρονική) αλλά και συγκυριακή: αγωνία για το μέλλον ενός πλανήτη που δείχνει να βρίσκεται σε βαθιά κρίση.
Πριν από χρόνια, στην κυριακάτικη στήλη «Ο κύριος Γκρι» είχα παρουσιάσει συνοπτικά πώς θα ήταν αν αίφνης εξαφανιζόταν το ανθρώπινο είδος από το πρόσωπο της Γης: «Μερικές ώρες μετά, τα φώτα σβήνουν αφού οι ηλεκτρικοί σταθμοί χρειάζονται εργατικά χέρια για να παραμείνουν σε λειτουργία. Οι ανεμογεννήτριες συνεχίζουν να λειτουργούν έως ότου εξαντληθεί το λιπαντικό τους. Οι ηλιακοί θερμοσυσσωρευτές αχρηστεύονται, καθώς καλύπτονται σταδιακά με σκόνη και χώμα. Μόνον οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί λειτουργούν, χάρη στο νερό.
»Δύο με τρεις ημέρες μετά, οι στοές των μετρό πλημμυρίζουν διότι οι αντλίες που τραβάνε το νερό δεν θα λειτουργούν χωρίς ανθρώπους. Δέκα ημέρες μετά, τα κατοικίδια, μόνα και εγκαταλελειμμένα πλέον, αρχίζουν να πεθαίνουν από τη δίψα και την πείνα, εγκλωβισμένα στα άδεια σπίτια. Οσα καταφέρνουν να αποδράσουν βρίσκονται σε ένα πολύ εχθρικό περιβάλλον. Τα μικρόσωμα σκυλιά θα εξαφανιστούν πρώτα, μέσα σε εβδομάδες.
»Ενα μήνα μετά, το κρύο νερό στους πυρηνικούς αντιδραστήρες εξατμίζεται, με αποτέλεσμα να έχουμε πολλαπλές εκρήξεις σαν το Τσερνόμπιλ και τη Φουκουσίμα. Εκατομμύρια ζώα θα πεθάνουν αλλά, ελλείψει ανθρώπινης παρουσίας, ο πλανήτης επανακάμπτει σχετικά γρήγορα.
»Ενα χρόνο μετά, οι δορυφόροι παύουν να λειτουργούν. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, τα τρία τέταρτα των δρόμων και των πεζοδρομίων καλύπτονται πλέον με χορτάρι. Πόλεις όπως το Λας Βέγκας και το Ντουμπάι έχουν σκεπαστεί με άμμο.
»Τριακόσια χρόνια μετά, οι μεταλλικές κατασκευές (ο πύργος του Αϊφελ κ.ά.) καταρρέουν. Η άσφαλτος αρχίζει να σκάει. Πολλά κτίρια καταρρέουν, φράγματα σπάνε, πόλεις και χωριά πλημμυρίζουν. Στους ωκεανούς, οι φάλαινες, τα δελφίνια, οι φώκιες, οι καρχαρίες και όλα τα άλλα είδη αυξάνονται και πληθύνονται απαλλαγμένα από τον άνθρωπο-κυνηγό. Πεντακόσια χρόνια μετά, όλες οι πόλεις έχουν μετατραπεί σε δάση.
»Δέκα χιλιάδες χρόνια μετά, έχουν απομείνει ελάχιστα κατάλοιπα πέτρινων κατασκευών (οι πυραμίδες, το Σινικό Τείχος κ.ά.), ίχνη ότι κάποτε περπάτησε πάνω στη Γη ο άνθρωπος, και πενήντα εκατομμύρια χρόνια μετά, αποσυντίθενται –επιτέλους– τα τελευταία πλαστικά. Τριακόσια εκατομμύρια χρόνια μετά, δεν θα έχει απομείνει τίποτα που να θυμίζει τον άνθρωπο. Η Γη όμως, η Γη είναι ακόμα εδώ…».
Και οι τέχνες; Οι επιστήμες; Η μουσική; Η φιλοσοφία; Ο έρωτας; Τα πάθη και τα γέλια μας; Ο άνθρωπος μπορεί να είναι κάτι μιαρό, όμως η ζωή είναι κάτι άλλο με τον άνθρωπο παρόντα, και μόνο που τίθεται στο μικροσκόπιο το νόημά (ή η ματαιότητα) της. Από μεθαύριο (λόγω απεργίας…) θα προσπαθήσουμε να φωτίσουμε από άλλες σκοπιές τη μεγάλη αυτή κουβέντα.
