Βουλή και Δήμος Αθηναίων φρόντισαν να τιμήσουν τη χθεσινή ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Στη Βουλή, βέβαια, προηγήθηκαν της 14ης Φεβρουαρίου.
Η αντιπαράθεση (κομψή έκφραση) ανάμεσα στο ΚΚΕ και στην Πλεύση Ελευθερίας περιελάμβανε εκτός από προφορικές αιχμές και βιντεο-αναρτήσεις. Στα προφορικά ο αγώνας κρίθηκε στα σημεία: «Κυρά μου, μας κάνεις αφήγημα για την οικογένειά σου και τα γυναικεία και τέτοια (…) Τι ξέρετε από αγώνες; Ούτε χαστούκι δεν έχετε φάει», είπαν οι μεν στους δε. «Θυμάστε που σας είχα πάρει τηλέφωνο τον Αύγουστο του 2015 για να έρθετε εκτάκτως στη διάσκεψη και μου είπατε: Ζωή μου, είμαι στη Σέριφο με την οικογένεια;», ανταπάντησαν οι δε στους μεν. Και επιλέγουμε, μάλλον, τα πιο άοσμα μπουγαδόνερα. Στα βίντεο, όμως, συνέπεσαν. Ανέσυραν από το χρονοντούλαπο των αναρτήσεων τους πολιτικούς αρχηγούς και των δύο κομμάτων να απευθύνονται στους ψηφοφόρους τους σχηματίζοντας «καρδούλες» με τα δάχτυλα.
Ο Δήμος Αθηναίων, τώρα, εφάρμοσε, χθες, μια «πρωτότυπη καμπάνια ευαισθητοποίησης», όπως την ονόμασε. Στέλνοντας, λέει, «ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα στους οδηγούς που σταθμεύουν παράνομα και αντικοινωνικά». Πώς; Κλιμάκια της Δημοτικής Αστυνομίας μαζί με τον δήμαρχο Αθηναίων Χάρη Δούκα μοίρασαν κλήσεις στους παραβάτες, αλλά και μια ραγισμένη καρδιά με τη φράση «Δεν μ’ αγαπάς», γιατί «αγάπη δεν είναι μόνο οι σοκολάτες και τα λουλούδια»(!).
Και καλά στη Βουλή. Η κόντρα ανάμεσα στο ΚΚΕ και στην Πλεύση Ελευθερίας «έρχεται σε μια στιγμή που τα δημοσκοπικά τους νούμερα ανθούν» («Κ» 14/2) και ευελπιστούν με την προβεβλημένη διαδικτυακά σύγκρουσή τους να τα αυξήσουν, ανταγωνιζόμενοι σε κοινή δεξαμενή ψηφοφόρων. «Διαδικτυακά», πάντα. Γιατί η άσκηση πολιτικής απαιτεί προτάσεις. Οι σωρηδόν καταγγελίες και τα απύλωτα στόματα, με το δέον αντισυστημικό ύφος, είναι αναγκαίες προϋποθέσεις για viral εντυπώσεις. Οχι για πολιτικές θέσεις. Ο δήμαρχος, όμως, με τις «ραγισμένες καρδιές»; Σε τι αποβλέπει; Γιατί «ραγισμένα» είναι όλα στην Αθήνα. Από δρόμους, πεζοδρόμια, παιδικές χαρές, πάρκα και κτίρια μέχρι κάδους απορριμμάτων. Για να μην αναφερθούμε στα «ραγισμένα» μέλη των κατοίκων από τις δεκάδες πτώσεις. Αν όλα, για τη Βουλή και τον Δήμο, αρχίζουν και τελειώνουν στη σοσιαλμιντιακή σφαίρα, τι θα απογίνουν όσοι επιθυμούν να ζήσουν εκεί έξω, στον πραγματικό κόσμο; Εκτός αν οι μετρήσεις δείχνουν ότι αυτός ο πληθυσμός ολοένα μειώνεται…
