Εληξε αισίως η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας χωρίς καμιά έκπληξη και με ένα show πολύ soft. Εμείς οι παλιότεροι που ζήσαμε τα «ομοιόχρωμα» ψηφοδέλτια και την κλοπή της κάλπης το 1985 προσπεράσαμε χωρίς να εντυπωσιαστούμε από την επαναστατική παράσταση της γνωστής βουλευτίνας – συνηγόρου. Ο αείμνηστος Καλογιάννης παραμένει αξεπέραστος. Η εικόνα του με την κάλπη επ’ ώμου έχει καταγραφεί στην Ιστορία της Μεταπολίτευσης. Τι να μας πουν οι σημερινοί νεοσσοί της πολιτικής;
Ας το σοβαρέψω. Νομίζω πως ουδείς συνετός αναγνώστης θα διαφωνήσει πως ήταν επιβεβλημένη η αναθεώρηση του συνταγματικού άρθρου που συνέδεε την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Ηταν μια συνταγματική πρόνοια η οποία, ανεξαρτήτως των προθέσεων του συνταγματικού νομοθέτη, δεν επιτέλεσε τον σκοπό για τον οποίον θεσπίστηκε: την όσο το δυνατόν ευρύτερη αποδοχή του προσώπου του νέου Ανώτατου Αρχοντα. Διότι αναγκαστική συναίνεση, δεν είναι συναίνεση. Είναι απλώς σύμπτωση συμφερόντων για να αποφευχθούν οι πρόωρες εκλογές. Δύο τουλάχιστον κόμματα, το κυβερνητικό και ένα ακόμα, κρίνουν πως δεν τα συμφέρει η πρόωρη προσφυγή στην κάλπη και συμφωνούν σε έναν κοινό υποψήφιο. Κλασικό παράδειγμα η εκλογή του αείμνηστου Κωστή Στεφανόπουλου το 1995.
Νομίζω ότι ουδείς θα διαφωνήσει πως ήταν επιβεβλημένη η αναθεώ- ρηση του συνταγματικού άρθρου που συνέδεε την εκλογή ΠτΔ με την πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Υπάρχει όμως και η άλλη, η ακριβώς αντίθετη περίπτωση. Στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συμφέρουν οι πρόωρες εκλογές. Τα γεγονότα δείχνουν πως μια προσφερθείσα συναίνεση απορρίφθηκε λόγω της συγκεκριμένης πολιτικής σκοπιμότητας. Και εδώ έχουμε ένα κλασικό παράδειγμα, την περίπτωση του 2009, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου δήλωνε ήδη από τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς πως δεν θα συναινέσει στην επανεκλογή του Κάρολου Παπούλια εξωθώντας τον Κώστα Καραμανλή στη λύση των πρόωρων εκλογών. Δεν εξετάζω αν αυτή η επιλογή του Γ. Α. Παπανδρέου αποδείχθηκε αυτοκτονική, απλώς την καταγράφω. Μια ανάλογη περίπτωση είχαμε και το 2014 όταν η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, αρνούμενη να στηρίξει την υποψηφιότητα Δήμα, έφερε τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
Παρατηρούμε δηλαδή μια πλήρη εργαλειοποίηση της συναίνεσης και κατάφωρη παραβίαση της βούλησης του συνταγματικού νομοθέτη. Ρωτώ, λοιπόν: Μήπως, αν δε μεσολαβούσε η αναθεώρηση του 2019 θα βρισκόμασταν και σήμερα, με δεδομένο το κλίμα της πόλωσης, μπροστά σε παρόμοιο φαινόμενο; Μήπως το αντιδεξιό μένος του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ –να φύγει πάση θυσία ο Μητσοτάκης– θα έσπρωχνε τη χώρα σε μια πολιτική περιπέτεια; Αξιολογώντας τα γεγονότα, δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση στη γνωστή δήλωση του Νίκου Ανδρουλάκη –δύο μέρες πριν από την πρωθυπουργική ανακοίνωση του ονόματος του υποψηφίου Προέδρου πως δεν θα συνεργαστεί ποτέ με τη Νέα Δημοκρατία– στο ότι ήθελε να «κάψει» πιθανή κεντροαριστερή υποψηφιότητα. Hθελε να απαλλαγεί από το «άγος» να ψηφίσει Πρόεδρο Δημοκρατίας μαζί με τον Μητσοτάκη.
Επιμύθιον: Η συναίνεση γύρω από πρόσωπα είναι προσχηματική αν δεν είναι αποτέλεσμα συναίνεσης γύρω από πολιτικές.
