Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ αναθέτει στον δισεκατομμυριούχο Ράφαλ Μπριζόσκα να προετοιμάσει προτάσεις για την περικοπή κρατικών δαπανών ύψους πολλών δισ. ευρώ. Ο εγχώριος Τύπος τον αποκαλεί «Πολωνό Μασκ». Ο Χριστιανοδημοκράτης υποψήφιος καγκελάριος στη Γερμανία, Φρίντριχ Μερτς, υπόσχεται ότι την πρώτη μέρα που θα αναλάβει την εξουσία θα κλείσει τα σύνορα για παράτυπους μετανάστες. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με αυτό που είχε εξαγγείλει ο Ντόναλντ Τραμπ προεκλογικά. Ο Αργεντινός πρόεδρος Χαβιέρ Μιλέι λέει ότι αποσύρει τη χώρα του από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μιμούμενος τον Αμερικανό πρόεδρο.
Στη Γαλλία, ο γιος του Νικολά Σαρκοζί, Λουί, θέλει να κάνει πολιτική καριέρα με πρότυπο το τραμπικό δόγμα του σοκ. Σχολιάζοντας π.χ. τα ισραηλινά αντίποινα κατά της Χαμάς και της Χεζμπολάχ, είπε πρόσφατα: «Ας πεθάνουν όλοι! Το Ισραήλ κάνει εκεί ανθρωπιστικό έργο».
Στη Βρετανία, η κυβέρνηση των Εργατικών του σερ Κιρ Στάρμερ εξαπολύει μαζικές επιδρομές κατά εστιατορίων, κομμωτηρίων, πλυντηρίων αυτοκινήτων, που συχνά απασχολούν Ινδούς μετανάστες. Και στην Ελλάδα, η woke κουλτούρα έχει γίνει συνώνυμη του απόλυτου κακού, που αποφάσισε να αποτινάξει η κυβέρνηση από πάνω της. Μπορεί να μην έχουμε στην Ελλάδα ούτε τη στοιχειώδη εκπροσώπηση γυναικών στην πολιτική, στις επιχειρήσεις κ.λπ., ζούμε όμως στην ευρέως διαδεδομένη ψευδαίσθηση ότι υποφέρουμε από τον… ζυγό του DEI (των ποσοστώσεων για διαφορετικότητα, ισότητα και συμπερίληψη).
Δεν έχει κλείσει ένας μήνας από την επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο κι έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε: την εξωτερική πολιτική με όρους κτηματομεσίτη (Γάζα), τον αγριεμένο επεκτατικό τσαμπουκά προς τους συμμάχους (Καναδάς, Δανία, Μεξικό, Παναμάς), την εργαλειοποίηση των δασμών για την εξασφάλιση ανταλλαγμάτων, την εγκαθίδρυση μη εκλεγμένων ολιγαρχών τεχνολογικών εταιρειών στην εξουσία, τον εξευτελισμό στοιχειωδών δικαιωμάτων μεταναστών και τρανς ατόμων, την αδιαφορία για τις δικαστικές αποφάσεις και το Κογκρέσο.
Κάθε μέρα σημαίνει και μια νέα πρωινή (για την Ευρώπη) δυσάρεστη έκπληξη, που εμπεδώνει τον κυνισμό. Πέρα από τον ημιαυταρχικό και νεοϊμπεριαλιστικό τρόπο άσκησης της προεδρίας όμως, το πλέον ανησυχητικό είναι πως ο Τραμπ κατάφερε να εξαγάγει το ιδεολογικό μοντέλο που εκπροσωπεί και στον υπόλοιπο κόσμο. Οι μιμητές του βρίσκονται στις πιο απρόβλεπτες γωνιές της υφηλίου: από το Βερολίνο και τη Βαρσοβία έως την Αθήνα και το Μπουένος Αϊρες. Περισσότερο από ποτέ ο πρόεδρος των ΗΠΑ μπορεί να νιώθει «πλανητάρχης».
