Διάβασα στο φύλλο της «Καθημερινής» (11/2), απνευστί, το κείμενο του Σταύρου Τζίμα για τον «τρομοκράτη» καθηγητή Γιάννη Τσεκούρα. Την υπόθεση τη θυμόμουν πολύ καλά διότι τότε η «αποκάλυψη» του εγκεφάλου της «17 Νοέμβρη» από τον ίδιο τον Ανδρέα Παπανδρέου ήταν συγκλονιστική είδηση. Κάποια σημεία των αφηγήσεων του κ. Γ. Τσεκούρα με γύρισαν σε εκείνα τα μαγικά χρόνια όπου το «λαϊκό κίνημα» διχαζόταν αν θα καταλάβει την εξουσία με ένοπλο αγώνα ή με δημοκρατικά μέσα. Προβληματισμοί της δεκάρας στα αμφιθέατρα και στα κομματικά όργανα, τη στιγμή που ο Εθνάρχης σάρωνε με 54%. Ηταν μια εποχή άκρατης και ταχύτατης πολιτικοποίησης, με μια νεολαία ριζοσπαστικοποιημένη να απαιτεί στην πλατεία Συντάγματος «στις 18 σοσιαλισμό». Το δε ΠΑΣΟΚ, βγαίνοντας μέσα από τα σπάργανα του επαναστατικού ΠΑΚ, να πατάει εκείνο το χρονικό διάστημα σε δύο βάρκες. Της νομιμότητας και της ένοπλης πάλης. Σήμερα αυτά προκαλούν γέλωτες, τότε όμως ήταν σκέψεις ανθρώπων ιδεοληπτικών, πλήρως αποκομμένων από μια κοινωνία που ζητούσε απλώς ομαλές δημοκρατικές εξελίξεις. Είπαμε, η Αριστερά ήταν μεγάλο σχολείο αρκεί να αποφοιτούσες έγκαιρα.
Τότε που η Αριστερά ήταν μεγάλο σχολείο αρκεί να αποφοιτούσες έγκαιρα…
Στο αφήγημα του κ. Γ. Τσεκούρα υπάρχει η εκτίμηση του Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ οι εξελίξεις έτρεχαν, ότι οι συνθήκες στην Αθήνα την Παρασκευή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ήταν επαναστατικές. Δηλαδή, η εξουσία κυκλοφορούσε στους δρόμους. Θυμήθηκα την αυστηρή κριτική που άσκησε το Γραφείο εξωτερικού του ΚΚΕ στο Γραφείο εσωτερικού, διότι κατά την κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη η εξουσία είχε βγει και τότε στους δρόμους και αυτό αμέλησε να την αρπάξει. Γενικώς, να γνωρίζει ο αναγνώστης πως όταν ακούει ότι η εξουσία κυκλοφορεί στους δρόμους, να κουμπώνεται. Το απόσπασμα των αναμνήσεων του κ. Γ. Τσεκούρα που διήγειρε το εν υπνώσει επαναστατικό μου φρόνημα ήταν το… μεγαλοφυές σχέδιο του Ανδρέα να στείλει Παλαιστίνιους κομάντος στη Γυάρο για να απελευθερώσουν τους πολιτικούς κρατούμενους. Υποθέτω πως ο Ανδρέας, επειδή η Γυάρος ως γνωστόν είναι νησί, θα είχε προνοήσει πώς οι απελευθερωθέντες από τους φενταγίν πολιτικοί κρατούμενοι θα έφευγαν από τον τόπο της εξορίας τους και πού θα πήγαιναν. Με «αεροπλάνα και βαπόρια»; Κολυμπώντας; Με υποβρύχια; Αναμφίβολα ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος και σίγουρα θα γνώριζε πως τέτοιες καταδρομικές επιχειρήσεις ουδεμία τύχη έχουν. Ηθελε προφανώς να κρατάει σε επαναστατική επαγρύπνηση τα στελέχη του ΠΑΚ διότι το ψυχολογικό φορτίο της ξενιτιάς ήταν βαρύ. Πάντως γλιτώσαμε από τους φενταγίν, τότε. Διότι στη συνέχεια και όταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, όχι λίγες φορές η Ελλάδα έγινε στόχος τρομοκρατικών επιθέσεων.
Το βιβλίο του κ. Γ. Τσεκούρα για το ΠΑΚ αφορά ένα θέμα που ελάχιστα έχει απασχολήσει τη βιβλιογραφία, αν και η συγκεκριμένη αντιστασιακή οργάνωση ήταν ο πρόδρομος του κραταιού ΠΑΣΟΚ. Ως εκ τούτου αποτελεί μια αρχειακή πηγή, απαραίτητη για τους μελετητές εκείνης της περιόδου και τους φιλίστορες.
