Κάθε ∆ιεθνής έχει και το καθοδηγητικό της κέντρο. Εχει την ηγέτιδα δύναμη η οποία αποτελεί τον ιδεολογικό φάρο των μελών της Διεθνούς. Πριν από λίγες ημέρες συγκεντρώθηκαν στη Μαδρίτη 14 ηγέτες κομμάτων που έχουν χαρακτηριστεί «ακροδεξιά». Επειδή τις περισσότερες φορές οι προσδιορισμοί «ακραίος – άκρα» έχουν ένα απαξιωτικό πρόσημο που φανερώνει μια προκατάληψη, προσπαθώ –στο μέτρο του δυνατού– να τους αποφεύγω. Ετσι αυτά τα κόμματα θα τα χαρακτήριζα είτε συντηρητικά είτε απλώς δεξιά, καθώς κανένα από αυτά τουλάχιστον στον καταστατικό – προγραμματικό του λόγο δεν αμφισβητεί την Ευρωπαϊκή Ενωση και τα βασικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά της. Εξάλλου είναι λάθος, από όλες τις απόψεις, τέτοιες συναντήσεις να τις αντιμετωπίζουμε με κραυγές και εξορκισμούς, διότι απλούστατα ποτέ δεν θα καταλάβουμε την αιτία της ανόδου αυτών των κομμάτων –μικρής ή μεγάλης– τον τελευταίο καιρό. Ο στρουθοκαμηλισμός δεν αποτελεί πολιτική στρατηγική.
Η υπό συγκρότηση Διεθνής της ευρωπαϊκής Δεξιάς είναι προφανές πως έχει για καθοδηγητικό κέντρο τις ΗΠΑ του Ντόναλντ Τραμπ. Αυτά τα 14 κόμματα που συγκεντρώθηκαν στη Μαδρίτη αντέγραψαν πιστά και το κεντρικό σύνθημα του Αμερικανού προέδρου. Αυτός θέλει να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική, οι δεξιοί Ευρωπαίοι θέλουν να ξανακάνουν μεγάλη την Ευρώπη. Μου θύμισε τους κομμουνιστές της Γ΄ Διεθνούς που είχαν εντάξει τη στρατηγική των κομμάτων τους στις απαιτήσεις της εξωτερικής πολιτικής και στα συμφέροντα της Σοβιετικής Ενωσης, της μοναδικής σοσιαλιστικής χώρας στον κόσμο. Οι καιροί άλλαξαν δραματικά από τότε, αλλά η λογική παραμένει η ίδια.
Tα 14 κόμματα που συγκεντρώθηκαν στη Μαδρίτη αντέγραψαν πιστά και το κεντρικό σύνθημα του Αμερικανού προέδρου. Αυτός θέλει να ξανακάνει μεγάλη την Αμερική, οι δεξιοί Ευρωπαίοι θέλουν να ξανακάνουν μεγάλη την Ευρώπη.
Ομως, πάντα πολιτικά μιλώντας, τα κόμματα της Διεθνούς της ευρωπαϊκής Δεξιάς ενδέχεται πολύ σύντομα να βρεθούν μπροστά σε διλήμματα. Τι στάση θα τηρήσουν αν το παγκόσμιο καθοδηγητικό κέντρο τούς επιβάλει δασμούς στην Ευρωπαϊκή Ενωση; Τι θα πουν στους πολίτες των κρατών τους, με δεδομένο πως επιχορηγούνται πλουσιοπάροχα από τους κοινοτικούς πόρους; Οι κομμουνιστές της Γ΄ Διεθνούς είχαν λυμένα αυτά τα προβλήματα στο πλαίσιο της παγκόσμιας ταξικής πάλης. Στην περίπτωσή μας τα λεφτά είναι πολλά και τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που θα προκύψουν θα είναι μεγάλα. Μια άλλη σκοτεινή περιοχή της Διεθνούς της Δεξιάς είναι η σχέση της με τη Ρωσία του Πούτιν. Κάποια κόμματα αντιμετώπισαν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία με κατανόηση και συγκατάβαση, κάποια άλλα σιωπώντας. Και εδώ έχω να παρατηρήσω την εκκωφαντική σιωπή των διανοουμένων της Αριστεράς στο προκείμενο. Ενώ αναθεματίζουν αυτά τα κόμματα για την ακροδεξιά ατζέντα τους δεν θίγουν διόλου τις σχέσεις τους με τη Ρωσία. Εκλεκτικές συγγένειες; Τέλος να σημειώσω την απουσία της Τζόρτζια Μελόνι, όπως και την απουσία της γερμανικής AfD από τη συνάντηση της Μαδρίτης, ενός κόμματος με νεοναζιστικές ρίζες και απροκάλυπτα φιλορωσικό.
Η πολιτική είναι γεμάτη αποχρώσεις και όποιος χάνει αυτή την εικόνα, χάνει και ένα κεντρικό χαρακτηριστικό της πολιτικής που είναι οι αντιφάσεις.
