Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στην «πρώτη φορά Αριστερά» δεν μπορώ να μη σταθώ στο κίνημα του «Μένουμε Ευρώπη», ένα κίνημα που έδωσε μια μάχη και την κέρδισε χάνοντάς την. Δεν είναι ευφυολόγημα ή σχήμα λόγου, είναι η πραγματικότητα. Το συγκεκριμένο κίνημα ηττήθηκε πανηγυρικά στο δημοψήφισμα, αλλά μετά λίγες μέρες είδε τον πολιτικό στόχο που είχε θέσει να πραγματώνεται. Απόδειξη πως αυτός ο στόχος της παραμονής στην Ευρωζώνη ήταν ο μόνος που μπορούσε να εξασφαλίσει την πολιτική ομαλότητα και τη σταδιακή οικονομική ανάκαμψη.
Το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη» ξεκίνησε από τη βάση της κοινωνίας. Να υπενθυμίσω πως τα δύο μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, η Νέα Δημοκρατία και κυρίως το ΠΑΣΟΚ, μετρούσαν τις πληγές τους μετά την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις 25 Ιανουαρίου 2015. Η μεν Νέα Δημοκρατία βρισκόταν σε κατάσταση εσωστρέφειας και το ΠΑΣΟΚ, διασπασμένο, αδυνατούσε να χωνέψει αυτό το ταπεινωτικό 4,68%.
Ο δε Αλέξης Τσίπρας, παντοδύναμος, βιαζόταν να αλλάξει όλη την Ευρώπη. Τότε κάποιοι πολίτες, σχεδόν από όλα τα κόμματα που είχαν έναν αδιαπραγμάτευτο ευρωπαϊκό προσανατολισμό, διαπίστωσαν πως η πατρίδα μας κινδύνευε να μπει σε περιπέτειες αν υλοποιούνταν οι θέσεις που εξέφραζε το σύνολο των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.
Ηταν τότε που ο Αλέξης Τσίπρας, παντοδύναμος, βιαζόταν να αλλάξει όλη την Ευρώπη…
Οι απόψεις του Γιάνη Βαρουφάκη ήταν γνωστές πριν γίνει υπουργός και ήταν αυτονόητο πως ο Αλ. Τσίπρας τον επέλεξε για υπουργό Εθνικής Οικονομίας για αυτές ακριβώς τις απόψεις του. Συνεπώς ο κίνδυνος ενός γενικότερου εκτροχιασμού της κοινωνίας μας ήταν υπαρκτός. Και αυτός ο κίνδυνος κινητοποίησε αυθόρμητα όλους αυτούς που προέκριναν ως μείζον ζήτημα τη δημοκρατική ομαλότητα. Διότι η πιθανολογούμενη έξοδος από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση ουσιαστικά θα οδηγούσε σε έκτακτες καταστάσεις σε όλα τα επίπεδα.
Το κίνημα «Μένουμε Ευρώπη» ήταν κατά πλειοψηφία ένα κίνημα αστών, χωρίς προϋπηρεσία σε «πεζοδρομιακές» μαζικές εκδηλώσεις. Ηταν οι περισσότεροι –πλην των φωτισμένων αριστερών που μετείχαν σε αυτό το κίνημα και δεν ήταν λίγοι– πολίτες του καναπέ. Κι όμως βγήκαν στους δρόμους, φώναξαν, πάλεψαν, έστησαν δίκτυα σε όλες τις πόλεις της πατρίδας μας και τελικά κοίταξαν το θεριό στα μάτια. Φυσικά τότε το θεριό ήταν πολύ πιο δυνατό από αυτούς, διότι κουβαλούσε την οργή του κόσμου και κυρίως διότι εκπροσωπούσε το νέο και άφθαρτο που πάλευε απέναντι σε όσους είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Ο αγώνας του «Μένουμε Ευρώπη» ήταν εξαρχής άνισος και σήμερα, με την ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη θεώρηση, η ήττα ήταν αναπόφευκτη.
Αυτή η από τα κάτω συσπείρωση των φιλοευρωπαίων πολιτών ανέπτυξε στη συνέχεια τη δική της δυναμική. Οι περισσότεροι από αυτούς αποτέλεσαν τη βάση του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου το οποίο εκφράστηκε καθοριστικά τόσο στις εκλογές του 2019 όσο και σε αυτές του 2023. Ηταν ένα κίνημα που έγραψε Ιστορία, καθώς συνδιαμόρφωσε τις εξελίξεις.
