Καθώς πλησιάζει η επέτειος του σκοτωμού 57 ανθρώπων και του σωματικού και ψυχικού τραυματισμού εκατοντάδων, αν όχι χιλιάδων, άλλων, κάνω συνειδητοποιήσεις αληθινά τρομακτικές. Διαβάζω στην «Κ» (Τέμπη: Το πόρισμα εντοπίζει σοβαρές ελλείψεις σε ΟΣΕ και ΡΑΣ – Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων): «εντοπίζονται ελλείψεις ή παραλείψεις στη διάρθρωση και την οργάνωση των σταθμαρχείων, όπως του επίμαχου της Λάρισας, όπου ο πίνακας και ο σταθμός τηλεπικοινωνιών VHF βρίσκονται σε διαφορετικές κατευθύνσεις» (ρεπορτάζ της Ελβίρας Κρίθαρη).
Ορίστε μερικές απολύτως τρομακτικές γραμμές. «[…]ως προς τη χρήση του ο ασύρματος τρόπος επικοινωνίας κρίνεται αναποτελεσματικός» […] «στα τούνελ ο ασύρματος δεν πιάνει» (!). «Σύμφωνα με πληροφορίες της “Κ”, μετά το δυστύχημα τοποθετήθηκαν ενισχυτές σήματος και κάμερες στα τούνελ, αλλά τα μέτρα δεν κρίνονται επαρκή». Με απλά λόγια: απ’ ό,τι φαίνεται, δύο χρόνια από το «πολύνεκρο δυστύχημα» δεν έχουν γίνει και πολλά. Τα μέτρα δεν κρίνονται επαρκή!
Φυσικά, κάποιοι άνθρωποι έλιωσαν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα προκειμένου να καταστρώσουν στρατηγικές, να κανονίσουν καθησυχαστικές συνεντεύξεις, να δημιουργήσουν προφίλ ελέγχου και προσήλωσης στα λόγια των ειδικών (όπως έγινε και σε όλο το διάστημα της πανδημίας, αλλά μπορείτε να διαπιστώσετε τις τιμές που περιποιεί η χώρα στους ειδικούς πηγαίνοντας σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο). Υπάρχουν πορίσματα, έρευνες, μελέτες που φαίνεται πως δεν έχουν αξιοποιηθεί. Οργανισμοί εποπτείας που δεν ξέραμε ότι υπήρχαν ή όντως δεν υπήρχαν, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν και να διενεργούν ελέγχους. Μαθαίνουμε για όργανα που δεν τήρησαν, μάλλον, τους κανόνες. Κι αυτό σε διάφορα κλιμάκια. Ενώ επιχειρείται, καιρό τώρα, να πειστούμε πως μπορεί κανείς να είναι ανεύθυνος για όσα συμβαίνουν στην –εν τη ευρεία εννοία– βάρδιά του.
Δηλαδή, πώς γίνεται τάχα, ανένοχα να διαλέγεις πρόσωπα ή να αγνοείς την κατάσταση των δικτύων της χώρας κι αυτό να μην έχει συνέπειες; Δεν λέω για ποινικές συνέπειες που είναι συγκεκριμένες, στενές και πρέπει πάντα να αποδεικνύονται αυστηρά στα δικαστήρια με βάση ένα αυστηρά προσδιορισμένο σύνολο κανόνων, αλλά για άλλου είδους συνέπειες, πολιτικές και ηθικές. Πώς γίνεται να πειστούμε ότι η μαζική ηθική κατακραυγή δεν είναι σε αυτή την περίπτωση ένα μάλλον υγιές αντανακλαστικό του κόσμου της χώρας που νιώθει μία ταύτιση με τις οικογένειες και τα χαμένα παιδιά; Τι άλλο, δηλαδή, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν θα συνιστούσε βαρβαρότητα;
Οταν γίνεται ένα αεροπορικό δυστύχημα, οι ειδικοί πέφτουν πάνω στα στοιχεία, για να συλλέξουν πολύτιμη πληροφορία και να μην επαναληφθεί το συμβάν. Γι’ αυτό οι πτήσεις είναι τόσο εκπληκτικά ασφαλείς. Στη δική μας χώρα, μετά το δυστύχημα η βασική αγωνία φαίνεται να ήταν να δοθούν συνεντεύξεις που εκπέμπουν σιγουριά (εν τω μεταξύ, συγγνώμη, όταν γίνεται μία συνέντευξη ανθρώπου με εξουσία το σωστό είναι να μη νιώθει όμορφα που του παίρνουν συνέντευξη). Αλλες αγωνίες: να επανεκλεγούν άνθρωποι που στη βάρδιά τους σκοτώθηκαν άλλοι άνθρωποι και ν’ ακούσουμε προνεωτερικές δικαιολογίες όπως «μοιραία αμαξοστοιχία» και «τραγωδία».
Δεν συνάδουν όλ’ αυτά με μια σύγχρονη δημοκρατία. Δεν ικανοποιούμαι να κάνω τον σταυρό μου και να μπαίνω στα τρένα. Δεν θέλω να κάνω τον σταυρό μου, θέλω να εμπιστευτώ την επιστήμη, τη μηχανική, την ανθρώπινη ορθολογικότητα, τα τεχνολογικά άλματα της εποχής μου. Σύμβολο όλων αυτών ήταν το τρένο. Αυτό εκτροχιάστηκε δημιουργώντας μία σαφή, εύκολη στην κατανόηση αλληγορία για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας.
Η διαφθορά, ο επίμονος καπιταλισμός της παρέας, χωρίς κοινωνικό κράτος πρόνοιας, αλλά και χωρίς πραγματικά ανταγωνιστικές αγορές, οι κομματικοί διορισμοί, η πλήρης αδιαφορία για τις υποδομές και η απαξίωση των ανεξάρτητων, ελεγκτικών μηχανισμών επιτελούν καθημερινά το διαβρωτικό τους έργο. «Απλώς» με τα Τέμπη έγινε το μεγάλο μπαμ. Ας διαβάσουμε λίγο ακόμη από αυτή την ιστορία τρόμου, το ρεπορτάζ: «Από το πόρισμα προκύπτει ως βέλτιστη λύση η χρήση ψηφιακού συστήματος GSMR. Η εγκατάστασή του, ωστόσο, είχε δρομολογηθεί για τον περασμένο Δεκέμβριο, αλλά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Παράλληλα, το πρωτόκολλο που χρησιμοποιείτο κρίνεται απαρχαιωμένο, ενώ σύμφωνα με το πόρισμα προκύπτουν ενδείξεις ότι δεν ακολουθήθηκε πλήρως».
