Στη μικρή οδό Πηλίου, κοντά στην πλατεία Κολιάτσου, ανάμεσα στις οδούς Κέας και Πάρου, έχει ανοίξει εδώ και επτά χρόνια μια αίθουσα τέχνης, η Arte Visione, που λειτουργεί ο ζωγράφος Νίκος Χιωτίνης. Προχθές, είχε τα εγκαίνια μιας νέας ομαδικής έκθεσης με πολύ ωραία έργα πολλών καλλιτεχνών και θεματικό άξονα τον «Χειμώνα», σε επιμέλεια της Ιριδος Κρητικού. Περισσότερα από 150 άτομα γέμισαν την αίθουσα. Δυσκολεύτηκα να παρκάρω διότι είχα την απρονοησία να πάρω το αυτοκίνητο. Κάνοντας γύρους στα στενά πάρκαρα κάπως μακριά, οπότε είχα την ευκαιρία να περπατήσω τη γειτονιά σε βραδινή ώρα, κάτι που είχα καιρό να κάνω.
Με το σκοτάδι, ακόμη και νωρίς το βράδυ, όλα μοιάζουν διαφορετικά με τα φώτα των καταστημάτων και τους προβολείς των αυτοκινήτων. Με τη βροχή που είχε αρχίσει να πέφτει, η Πατησίων είχε τυλιχτεί με μια σχεδόν απόκοσμη ατμόσφαιρα. Περπάτησα λοιπόν αυτά τα στενά ανάμεσα στην Πατησίων και στη Δροσοπούλου σε εκείνο το κομμάτι, το κάποτε μεσοαστικό. Σαν σε όνειρο θυμήθηκα ότι λίγο πιο κάτω, στη στάση Λυσσιατρείο, ήταν το θρυλικό «Ράδιο Σίτυ» με την οθόνη Cinerama, μια καινοτομία της δεκαετίας του ’50. Το «Ράδιο Σίτυ» με τη μεγαλοπρεπή σκάλα όπου είχε φωτογραφηθεί και η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, είχε σφραγίσει τα χρόνια του ’60 και λίγο μετά, και η παρουσία του και μόνο σε εκείνο το κομμάτι της Πατησίων έδειχνε πως υπήρχε ένα κοινό να το στηρίξει.
Περπατώντας προς Κολιάτσου, σε ώρα βραδινή, ήταν σαφές πως η αλλαγή των κοινωνικών συνθηκών ξεχείλιζε στα πεζοδρόμια από τις φωτισμένες σαν αυτοσχέδιες θεατρικές σκηνές βιτρίνες καταστημάτων που είχαν ανοίξει μετανάστες από την Ασία: επισκευές κινητών, μίνι μάρκετ, μανάβικα, καφενεία, φθηνά ρούχα και καλλυντικά. Από την Αγίου Μελετίου προς την Κολιάτσου υπάρχει μια σχεδόν απότομη αλλαγή στο ύφος της Πατησίων. Αλλά μέσα σε αυτήν τη διαμορφωμένη εδώ και χρόνια κατάσταση, φαίνεται να ανοίγει η ζητούμενη κοινωνική ποικιλία. Κάποια σπίτια αγοράζονται από νέους κατοίκους, μικρά μαγαζιά εξυπηρέτησης ανοίγουν, πρέπει να ενισχυθεί η περιοχή με έργα υποδομής και καθαριότητας.
Φτάνοντας στην γκαλερί Arte Visione συνάντησα έναν άλλον κόσμο. Το κοινό είχε έρθει από διάφορες γειτονιές και προάστια, ορισμένοι είχαν μνήμες από την κάποτε μεσοαστική Κολιάτσου. Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο συναρπαστική. Υπάρχει μια δυναμική που πρέπει να δυναμώσει.
