Διατρέχοντας κάθε εβδομάδα σε αυτή τη στήλη βιβλία (σπανιότερα μουσικές ή ταινίες), αποφεύγουμε τα κείμενα μυθοπλασίας, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Θυμίζουμε το βιβλιογραφικό χρονικό γύρω από τη «Ζωή εν τάφω» του Μυριβήλη, με αφορμή τα 100 χρόνια κυκλοφορίας που έκλεισε πέρυσι, αλλά και την ανθολογία «Ο άλιωτος» (εκδ. Ροές), με ιστορίες βρικολάκων από κλασικούς Ελληνες πεζογράφους.
Το στοιχείο του υπερφυσικού τρόμου θα μας απασχολήσει και αυτή την εβδομάδα, καθώς σημείο αναφοράς θα είναι ο Αμερικανός συγγραφέας Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ (1890-1937), από τους πλέον επιδραστικούς συγγραφείς του είδους, σχεδόν ενενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του. Το σκοτεινό του όραμα, και κυρίως το είδος της λογοτεχνίας που καλλιέργησε, αυτό του «κοσμικού» ή «συμπαντικού τρόμου», συνεχίζει να βρίσκει αποδέκτες σε κάθε γενιά.
Το 2008, ο κορυφαίος, ίσως, σύγχρονος Γάλλος συγγραφέας Μισέλ Ουελμπέκ (και ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς παγκοσμίως) αφιέρωσε ένα ολόκληρο δοκίμιο στον Λάβκραφτ («Χ. Φ. Λάβκραφτ. Εναντίον του κόσμου, εναντίον της ζωής», μτφρ.: Β. Πατσογιάννης, εκδ. Εστία), με πρόλογο του διάσημου Στίβεν Κινγκ.
Την περασμένη εβδομάδα, κυκλοφόρησε το εκτενές διήγημά του «Το χρώμα που ήρθε από το Διάστημα», σε μετάφραση της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου από τις εκδόσεις Δώμα, στο πλαίσιο μιας νέας σειράς με τίτλο «Τα παράδοξα». Εγκαινιάστηκε με τη νουβέλα «Οι ιτιές» του Αλτζερνον Μπλάκγουντ και θα συνεχιστεί με την πασίγνωστη «Μεταμόρφωση» του Φραντς Κάφκα. Υπεύθυνος της ωραίας αυτής σειράς είναι ο καλός συγγραφέας Δημοσθένης Παπαμάρκος.
Το «Χρώμα που ήρθε από το Διάστημα» αποτελεί κομβική στιγμή στη συγγραφική πορεία του Λάβκραφτ (ο ίδιος θεωρούσε ότι ήταν το καλύτερο διήγημα που έγραψε ποτέ) αλλά δεν είναι μόνον αυτός ο λόγος που ο παράξενος, μοναχικός αυτός συγγραφέας μάς απασχολεί σήμερα.
Με τις νέες προσλαμβάνουσες, ο συγγραφέας αυτός θα μπορούσε να «ακυρωθεί» σαν ρατσιστής και μισογύνης, σαν ένας αντιδραστικός που βλέπει με καχυποψία, αν όχι εχθρότητα, την κοινοβουλευ-τική δημοκρατία.
Επίσης, πιο πρόσφατες βιογραφικές έρευνες φανερώνουν έναν καταπιεσμένο ομοφυλόφιλο άνδρα που, προερχόμενος από ένα βαθιά συντηρητικό υπόβαθρο, ουδέποτε βρήκε λύτρωση στην επιθυμία του. Επιπλέον, ο Λάβκραφτ θα μπορούσε σήμερα να ιδωθεί από κάποιους ως ένας έξοχος δημιουργός αλληγορικών εφιαλτικών αφηγήσεων για την Αμερική του Τραμπ. Η ειρωνεία είναι ότι ίσως ώς ένα βαθμό ο Λάβκραφτ να μη διαφωνούσε με τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ. Το ίδιο πιθανό, όμως, είναι ότι θα τον έβρισκε ακραία αγοραίο και απωθητικό.
Η συνέχεια αύριο.
