Δεν θα μπω στον πειρασμό της «λαθολογίας», διότι είναι εύκολο έπειτα από καιρό και ενώ έχεις μπροστά σου την εξέλιξη των γεγονότων να ασκήσεις την κριτική σου στους πρωταγωνιστές για αυτά που είπαν ή δεν είπαν, για αυτά που έκαναν ή δεν έκαναν. Με το συμπάθιο, εκτός από τους προπονητές και τους στρατηγούς του πληκτρολογίου, αποκτήσαμε και τους πρωθυπουργούς του πληκτρολογίου. Και διαπιστώνω πως είναι ήδη πολλοί, οπότε εγώ δεν χρειάζομαι.
Θα σταθώ, επί του συγκεκριμένου θέματος, σε μια διαπίστωση που αναφέρεται στο τότε, όταν τα γεγονότα έτρεχαν και η ατμόσφαιρα ήταν βαριά διότι χάθηκαν 57 άνθρωποι, οι περισσότεροι νέα παιδιά. Κάποιος εκείνες τις ημέρες έπρεπε να βγει μπροστά και να προσφέρει βεβαιότητες – βάλσαμο στην τραυματισμένη ελληνική κοινωνία. Οχι μισόλογα και επαμφοτερίζουσες εκφράσεις. Εκείνη τη στιγμή απαιτούνταν καθαρές κουβέντες. Και αυτόν τον ρόλο τον ανέλαβε ο πρωθυπουργός. Θα μπορούσε να κρυφτεί; Φυσικά και θα μπορούσε, και να αφήσει έναν υπουργό να φέρει αυτό το βάρος. Δεν το έκανε. Σήμερα, ύστερα από δύο χρόνια, μπαίνουν στο μικροσκόπιο τα όσα είπε τότε. Προσωπικά πάω πάσο και προχωρώ παρακάτω.
Ο πρωθυπουργός δεν μας είπε τι έκανε για το αλφαβητάρι μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης. Την αξιολόγηση των υπαλλήλων του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Επειδή από αυτή τη στήλη μιλώ πάντα πολιτικά, η έγκλησή μου προς τον πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του είναι πολιτική και αφορά ένα γεγονός: δεν μας είπε ο πρωθυπουργός τι μέτρα έλαβε ώστε ποτέ να μη βρεθεί σε θέση ευθύνης ένας ανίκανος δημόσιος λειτουργός. Δηλαδή, δεν μας είπε τι έκανε για το αλφαβητάρι μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης. Την αξιολόγηση των υπαλλήλων του στενότερου και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και όταν μιλώ για αξιολόγηση δεν εννοώ τη «γιαλαντζί» αξιολόγηση που μοιράζει μπόνους και επιδόματα για ανύπαρκτες επιδόσεις. Αξιολόγηση δεν σημαίνει μόνον επιβραβεύσεις, σημαίνει και κυρώσεις. Είναι μια σκληρή διαδικασία όταν είναι γνήσια και έχει κόστος.
Επιπλέον, ακούσατε κάποιον από τους χιλιάδες διαδηλωτές να επισημαίνει τις ευθύνες των πολύ συγκεκριμένων υπαλλήλων των σιδηροδρόμων και να απαιτεί όχι μόνον την παραδειγματική τιμωρία τους, αλλά συγχρόνως και τη θεσμοθέτηση ασφαλιστικών δικλίδων για να μην ξαναβρεθούν τέτοιοι άνθρωποι σε τόσο καίριες θέσεις; Εγώ δεν άκουσα ούτε ένα σύνθημα, δεν είδα ούτε ένα σχετικό πανό. Και πώς να γίνει αυτό όταν το πλήθος παραβλέπει το οφθαλμοφανές, τους «φυσικούς» αυτουργούς και αναζητάει, μέσα από συνωμοσιολογικές, κατευθυνόμενες διαδρομές, διασυνδέσεις του πρωθυπουργού με κυκλώματα λαθρεμπορίας; Αν έχει στηθεί ένας μηχανισμός, αυτός αφορά την αποσιώπηση των ευθυνών των συγκεκριμένων σταθμαρχών εκείνης της μοιραίας ημέρας.
Συνεπώς η κυβέρνηση θα έπρεπε –αν ήθελε να φανεί συνεπής προς τους ιδεολογικούς προσανατολισμούς της και το πρόγραμμά της– να έρθει και να πει στους πολίτες πως έλαβε εκείνα τα συγκεκριμένα μέτρα ώστε να βρίσκονται πάντα οι σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Δεν το έπραξε και για αυτό θα έπρεπε να απολογείται.
