Εφταναν στα αυτιά των γειτόνων τα ουρλιαχτά του μικρού Αγγελου όταν έσβηναν τα τσιγάρα τους στο κορμάκι του, όταν τον σακάτευαν με τις σανίδες της κούνιας; Hταν μόνο τρεις μήνες που έμεναν στην περιοχή. Ομως τα σημάδια, εκδορές, μώλωπες, καψίματα, ήταν εξαρχής εκεί. Ορατά αλλά και αόρατα. Ετσι όπως έχουμε αναδιπλωθεί στην προσωπική ζωή, ο καθένας για τον εαυτό του, δύσκολα εισχωρούμε στις σκιές της ζωής των άλλων. Μόνον όταν η φρίκη γκρεμίσει το τείχος της αυτοπροστατευτικής αδιαφορίας, ορμάμε να αφουγκραστούμε τον ψίθυρο των θυμάτων, να περιεργαστούμε τα αποτρόπαια εγκλήματα, να καταραστούμε τους άσπλαχνους θύτες. Από την απάθεια στην υπεραντίδραση, από τη σιωπή σε μια έκρηξη αλαλάζουσας οργής που θρυμματίζει πόρτες και παράθυρα δικαστηρίων, όπως έκανε το εξαγριωμένο πλήθος στο Ηράκλειο όταν δοκίμασε να σπάσει τον αστυνομικό κλοιό, να εισβάλει στο δικαστικό μέγαρο και να επιβάλει μια τελειωτική άμεση τιμωρία.
Αυτοί που κακοποιούν το κάνουν επειδή πιστεύουν πως κανείς δεν θα τους εμποδίσει, κανείς δεν θα τους σύρει έξω από τη νοσηρή μέθη της βαρβαρότητας. Στο οδυνηρό ερώτημα, πώς γίνεται ένας γονιός τέρας, ανελέητος σταυρωτής του δικού του παιδιού, δίνονται οι συνήθεις στερεοτυπικές απαντήσεις, ως σκόρπιες ψηφίδες ενός παζλ με μεγάλα κενά. Συμβαίνει συχνά, λέγεται, να έχει υποστεί ο ίδιος κακοποίηση ως παιδί, να έχει βιώσει στερήσεις, εγκατάλειψη, μοναξιά, ψυχική οδύνη. Στα ερείπια του παρελθόντος προστίθενται έπειτα νέα αποσταθεροποιητικά ενδεχόμενα: αφόρητες κοινωνικές πιέσεις, φτώχεια, ένα διαζύγιο, απουσία περιβάλλοντος υποστήριξης, άγνοια του ρόλου του γονέα, εξίσωση της ύπαρξης με τη λίγη χαρά, κατάθλιψη, χρήση ουσιών. Αλλά και ευρύτερες ρίζες του κακού. Υπερχειλίζουσα επιθετικότητα. Σκοτεινές όψεις του ψηφιακού σύμπαντος με τα απειράριθμα παραδείγματα βαναυσοτήτων. Πλέγμα αβεβαιοτήτων. Αναιμικές ιδέες. Κοινωνική σύγχυση και γενική αστασία. Μικρός κοινωνικός έλεγχος. Χαλαρός συνεκτικός ιστός. Η εικόνα ενός κόσμου με θολό ορίζοντα, χωρίς τις διεξόδους του μελλοντικού χρόνου και τις εξόδους του ονείρου.
Η μητέρα του Αγγελου περιέγραφε τη συνθήκη της ζωής της απαθής. Λέγεται πως οι βίαιοι γονείς εμφανίζουν συχνά έναν αναισθητοποιημένο αδιάφορο εαυτό. Δεν ταράζονται, δεν πονούν το παιδί, δεν ανησυχούν γι’ αυτό, δείχνουν να τους είναι βάρος. Αδεια καρδιά. Η εσωτερική έρημος έπνιξε το ένστικτο.
