Είναι όλοι τους βουβοί μάρτυρες της φρίκης. Ακούν αλλά δεν μιλούν. Βλέπουν αλλά προσπερνούν. Γείτονες, φίλοι, συγγενείς. Εκ των υστέρων ομολογούν ότι γνώριζαν και ζητούν αυστηρές ποινές για τους θύτες. Πόσες ζωές θα είχαν σωθεί αν σήκωναν το ακουστικό να καταγγείλουν; Θα είχε σωθεί η μικρή Αννυ που τεμαχίστηκε από τον ίδιο της τον πατέρα; Θα είχε ξεφύγει από τον εφιάλτη ο τρίχρονος Αγγελος που δίνει σήμερα μάχη για τη ζωή του στο Ηράκλειο της Κρήτης και οι γιατροί ελπίζουν μόνο σε ένα θαύμα; Πόσες γυναίκες και παιδιά, θύματα ενδοοικογενειακής βίας, θα είχαν μια διέξοδο και μια ευκαιρία στη ζωή;
«Είχα ακούσει έναν άνδρα, έβριζε έντονα μια γυναίκα. Aκούγαμε και ένα μωρό να κλαίει. Δεν ήταν συνηθισμένο κλάμα, ήταν σαν να το βασάνιζαν. Ακούγονταν στη γειτονιά όλα αυτά που γίνονταν. Ακούγαμε από τον φωταγωγό φωνές, φασαρία και να πέφτει ξύλο», τόνισαν οι γείτονες. «Ξέραμε ότι τα σαπίζει στο ξύλο και τη γυναίκα του και τα παιδιά. Αυτό το ξέραμε. Και θα μου πείτε γιατί δεν λέγαμε κάτι. Γιατί εγώ το είχα συζητήσει κάποτε και μου είπαν ότι αν δεν πάει η ίδια, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι», είπε μια οικογενειακή φίλη. «Ακούγαμε καβγάδες από το διαμέρισμά της. Φωνές, τσακωμούς, σαν να κουβαλούσαν έπιπλα ακουγόταν. Δεν ξέραμε τι μπορεί να γίνεται», δήλωσε συγκλονισμένος ο ένοικος στην ίδια πολυκατοικία.
Η κακοποίηση, η βία στην οικογένεια, δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση», μας αφορά όλους.
Ορισμένα εγκλήματα ίσως είχαν αποτραπεί αν η αντίδραση ξένων, γνωστών, συχνά και συγγενών, ήταν άμεση, αν δεν αγνοούσαν τα σημάδια παραμέλησης, λεκτικής και σωματικής βίας, αν δεν σκέφτονταν ότι μπορεί να βρουν τον μπελά τους. Είναι φόβος, αδιαφορία αλλά και άγνοια πολλές φορές για τους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να βοηθήσει.
Η ελληνική νομοθεσία διαθέτει εργαλεία. Στη χώρα μας, με τον νόμο του 2006, η ενδοοικογενειακή βία διώκεται αυτεπαγγέλτως, κι αυτό σημαίνει πως η καταγγελία δεν πρέπει να γίνει απαραίτητα από τα θύματα, αλλά από οποιονδήποτε τρίτο με την υποβολή μήνυσης, καταγγελίας ή απλής αναφοράς στις διωκτικές αρχές. Μια απλή αναφορά, ένα απλό τηλεφώνημα λίγων λεπτών, μπορεί να γίνει σανίδα σωτηρίας, οδός διαφυγής.
Δεν είναι λίγοι όσοι επιλέγουν τη σιωπή. Σύμφωνα με έρευνα του Ευρωβαρόμετρου λ.χ., το 34% των κατοίκων της χώρας γνωρίζει στο περιβάλλον του κάποια γυναίκα που έχει υποστεί έμφυλη βία. Μάλλον όλοι αυτοί πιστεύουν ακόμη και σήμερα ότι τα προβλήματα θα τα λύσει μόνο του το ζευγάρι. Η κακοποίηση, η βία στην οικογένεια, δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση», μας αφορά όλους.
