Ο Αρης Σερβετάλης δεν είναι γυναίκα. Μπορεί όμως να έχει άποψη, λέει, για το τι κάνουν οι γυναίκες με τα σώματά τους, παρ’ ότι ο ίδιος είναι οντολογικά απρόσφορος για τα διλήμματα επί των οποίων δογματίζει. Δογματίζοντας όμως για τη μόνη θεϊκώς επιτρεπτή έκβαση μιας κύησης, ο Σερβετάλης εξασκεί ένα δικαίωμα, που δεν του το έδωσε ο δημιουργός του, αλλά ο πολιτισμός μας. Εξασκεί –λέει και έχει δίκιο– την ελευθερία του λόγου για τα σώματα των άλλων.
Ο ταλαντούχος ηθοποιός δεν έχει χάσει ευκαιρία να εξασκήσει αυτό το δικαίωμα, διακατεχόμενος από την ανάγκη να μοιραστεί με το κοινό, που τον γνωρίζει κυρίως από την τηλεοπτική του σταδιοδρομία, τις μεταφυσικές του ανησυχίες. Τα media ξέρουν πώς εκφράζεται και γι’ αυτό καραδοκούσαν και αυτή τη φορά για να δρέψουν τις εξ επιφοιτήσεως απόψεις του. Ξέρουν τι θα προκαλούσε και τον προκάλεσαν να το προκαλέσει.
Ο θόρυβος έτσι μοιάζει παράταιρος. Θέμα αναθεώρησης του καθεστώτος που διέπει τα αναπαραγωγικά δικαιώματα δεν υπάρχει. Δεν το συζητάει κανείς στα σοβαρά, παρά μόνο ένα μικρό κόμμα της παλαιοημερολογίτικης Δεξιάς – και ενίοτε ένας ηθοποιός με αυτοεικόνα κοσμοκαλόγερου. Ούτε καν η επίσημη εκκλησία δεν έχει τις αμβλώσεις πλέον στην ατζέντα της. Αρα; Μήπως είναι υπερβολικές οι αντιδράσεις; Μήπως η υστερία κατά του θεατρικού πρωταγωνιστή καταλήγει να δίνει περιωπή «ντιμπέιτ» σε ένα ερώτημα που προ πολλού έχει διευθετηθεί νομοθετικά και ηθικοπολιτικά;
Από τον αριθμό των φύλων στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.
Ετσι πίστευαν και στις ΗΠΑ. Η πολιτική συγκυρία, όπως διαμορφώνεται υπό την επήρεια του τραμπισμού, δεν επιτρέπει τη συγκατάβαση απέναντι σε ένα συντηρητισμό που έμοιαζε παρωχημένος, αλλά προβάλλει τώρα σαν πολιτική και πολιτισμική μόδα. Υποτίθεται ότι η πολιτισμική «διόρθωση» επιχειρείται εις βάρος της γουόκ κουλτούρας και των υπερβολικών απαιτήσεων που ήγειρε για τον σεβασμό των μειονοτικών ταυτοτήτων. Η ατμόσφαιρα όμως στην παγκόσμια δημόσια σφαίρα, μετά την εκλογή Τραμπ, δεν ευνοεί τον διάλογο – δεν χορηγεί απλώς μεγαλύτερη άνεση στον Σερβετάλη να μοιράζεται τις βεβαιότητές του για το τι πρέπει να κάνουν οι γυναίκες. Πυροδοτεί μια συνολική επίθεση κατά των δικαιωμάτων, που δαιμονοποιούνται ως «δικαιωματισμός», ως σκέτη ιδεολογία και όχι ως κατασταλαγμένος όρος της συλλογικής ζωής στις φιλελεύθερες δημοκρατίες.
Χωρίς να βλέπουν την αντίφαση, αυτοί που λένε ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο τα γονίδιά του –ότι «το έμβρυο δεν είναι μόνο ένας αριθμός κυττάρων»– σαλπίζουν ταυτόχρονα και την επιστροφή στη «βιολογία», ως απόλυτη ρυθμιστική αρχή για τις ανθρώπινες υποθέσεις. Δεν ρυθμίζουμε μόνοι μας τις ζωές μας και τις ταυτότητές μας. Μας τις ορίζει η βιολογία. Δεν μπορείς να δηλώνεις ό,τι θέλεις – και να ζεις όπως θέλεις. Μπορείς να είσαι μόνο «ό,τι» γεννιέσαι.
Η βιολογία ταυτίζεται έτσι με την «κανονικότητα» την οποία έχει διαταράξει η «θολή» φιλελεύθερη κουλτούρα. Η βιολογία ως συνώνυμο της (γονιδιακής) πραγματικότητας. Και ως αντίθετο της ελευθερίας.
