Σας ανακατεύουν κι εσάς οι γλυκερές φωτογραφίες όπου πολιτικά πρόσωπα αγκαλιάζουν ηλικιωμένους; Τους λέει κάποιος από αυτούς τους επικοινωνιολόγους, που βλέπουν τους πολίτες σαν πελάτες και τις πολιτικές σαν προϊόν, ότι πρέπει να περνάνε το χέρι σε καμπουριασμένους ώμους και να παίρνουν το πιο γλυκανάλατο ύφος; Μα θα μου πεις ποιος άλλος θα καθίσει με τέτοια προθυμία ν’ αγκαλιαστεί και να μιλήσει με πολιτικά πρόσωπα; Οι παραγωγικές ηλικίες του τόπου; Απομένουν οι γιαγιάδες, που για λίγη προσοχή θα μιλούσαν με οποιονδήποτε – κυριολεκτικά.
Πρώην αποτυχημένοι δήμαρχοι, βουλευτές, τσιράκια δημάρχων και βουλευτών μόλις δουν γιαγιά ορμάνε για αγκαλιά και φωτογραφία, για μελιστάλαχτα βλέμματα, για να κλέψουν λίγη από αυτή την πανεύκολη συγκίνηση και εμπιστοσύνη των ηλικιωμένων. Τα γηρατειά είναι χάλια, υποθέτω, αλλά ας δούμε από πιο κοντά αυτό το τοπίο ευαλωτότητας.
Στα νοσοκομεία φαίνεται το πραγματικό νοιάξιμο της χώρας για τους ηλικιωμένους. Εκεί τους έχουν όχι απλώς γραμμένους, αλλά ξεγραμμένους, υποψηφίους προς θάνατο. Διάφορα κοντινά μου πρόσωπα χρειάστηκαν νοσοκομείο για τους γονείς ή τους παππούδες τους τον τελευταίο καιρό. Η κατάσταση ήταν άθλια εκεί μέσα. Δεν υπήρχαν επαρκής χώρος, προσωπικό, τίποτα.
Γιατροί και νοσηλευτές πάλευαν σ’ ένα περιβάλλον γνήσιας εξαθλίωσης.
Ανακουφιστική, παρηγορητική φροντίδα για όσους δεν έχουν ελπίδα πια και θέλουν απλώς να πεθάνουν με αξιοπρέπεια (εάν υποτεθεί πως αυτό γίνεται) δεν προβλέπεται. Εάν υπάρχουν χρήματα και εάν βρεθεί κάποια γυναίκα (μετανάστρια κατά κανόνα) στη σκληρή αγορά κατ’ ιδίαν παροχής τέτοιων υπηρεσιών, τότε καλώς. Αλλά, σε κάθε περίπτωση, η οικογένεια και οι ατομικές αποταμιεύσεις είναι το κράτος πρόνοιας της Ελλάδας, αυτά εισχωρούν στο μεγάλο κενό που αφήνει πίσω του ένα σύστημα φροντίδας, που καταρρέει.
Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομική και την ψυχική εξουθένωση των οικείων του ασθενούς, ειδικά των γυναικών που αναλαμβάνουν πάντα τις πιο βαριές και δύσκολες δουλειές. Δεν θέλω να σας χαλάσω τη μέρα, αλλά η κατάσταση σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ζόρικη. Το φταίξιμο δεν είναι των γιατρών και των νοσηλευτριών. Αυτές κάνουν τ’ αδύνατα δυνατά χωρίς πόρους, χωρίς αξιοπρεπή μισθό, χωρίς στήριξη, χωρίς υλικά, χωρίς επαρκή χρόνο, χωρίς ενέργεια, χωρίς προβλεπόμενα κενά για ανανέωση δυνάμεων. Αφημένες στο μέτωπο αποτελούν ένα θέαμα που δεν μπορεί να φωτογραφηθεί και να αξιοποιηθεί από τις στρατιές των προθύμων να βρουν οπωσδήποτε, κάθε μέρα, κάτι καλό να πουν.
Οι νοσηλεύτριες ,που δεν βρίσκουν μισό δευτερόλεπτο να φροντίσουν τους ηλικιωμένους που καταλήγουν στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, δεν αποτελούν καλό υλικό, διότι είναι σαν ξενυχτισμένα και ξεπουπουλιασμένα πτηνά. Αϋπνες. Νομίζω πως ένα σοβαρό κράτος κρίνεται από το πώς φέρεται στους ευάλωτους. Το ίδιο και οι πόλεις. Η Αθήνα είναι μια υπέροχη πόλη, εάν είσαι νέος, υγιής με λεφτά. Καταπληκτικό μέρος για βόλτες.
Εκεί παίζεται το παιχνίδι, όμως; Στο εάν θ’ ανοίξει άλλο ένα γαστρομπιστρό μπαρ με υβριδικό γαμοπίλαφο; Στο εάν θα έχουμε άραγε «νέες αφίξεις» στην εστίαση το 2025; Γιατί υπάρχει ίσως κάποια ποικιλία καφέ ή ένα είδος βρωμοβρώμης που δεν προσφέρεται στα οικολογικά καφενεία του Παγκρατίου και στις ψαγμένες ζώνες κατανάλωσης του Νέου Κόσμου;
Στο πλαίσιο της τροπής της ζωής ΣΕ περιεχόμενο, καταναλώνουμε advertorial για Παγκράτι και φωτό με ηλικιωμένους-ξεγραμμένους πλάι σε πολιτικά πρόσωπα. Από την ώρα, όμως, που θα μπουν νοσοκομείο οι ηλικιωμένοι, η σκληρή πραγματικότητα θα επιβληθεί ως τέτοια. Παύουν να είναι γονείς και παππούδες κάποιου, κάτοικοι Αθηνών, πολίτες, ψηφοφόροι. Γίνονται φάκελοι. Μια σπατάλη πόρων, άλλο ένα πιασμένο κρεβάτι σ’ ένα σύστημα που συστηματικά στερείται πόρων και ανθρωπιάς.
