Ενα παράδειγμα κοινωνικής και οικονομικής υστέρησης της χώρας είναι η δυνατότητα που έχει ένας πολίτης να μετακινηθεί από την Αθήνα στην Πάτρα και το αντίστροφο. Σε μια χώρα στοιχειωδώς ανεπτυγμένη στις υποδομές της, αλλά και σε μια χώρα στην οποία πρυτανεύει η παροχή υπηρεσιών, η εξυπηρέτηση του πολίτη προς όφελος της κοινής λογικής και της οικονομικής ανάπτυξης, οποιοσδήποτε πολίτης θα έπαιρνε το τρένο του επιλέγοντας ένα από τα πυκνά ημερήσια δρομολόγια. Θα έκανε τις δουλειές του και θα επέστρεφε με άνεση, ταχύτητα και ασφάλεια. Ο αυτοκινητόδρομος Αθηνών – Πατρών θα απελευθερωνόταν από χιλιάδες Ι.Χ., οι οδηγοί των οποίων θα επέλεγαν τον σιδηρόδρομο. Πράγματα αυτονόητα.
Η Πάτρα θα είχε επίσης τεράστιο όφελος από τη διευκόλυνση των επαφών και των συναλλαγών. Οι Ελληνες πολίτες θα εκπαιδεύονταν με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών στα οφέλη του σιδηροδρομικού δικτύου και σταδιακά θα αδυνάτιζε εκ των πραγμάτων η μονοκρατορία του αυτοκινήτου. Αντίστοιχη περίπτωση είναι η σύνδεση Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης ή Χανίων – Αγίου Νικολάου.
Ενα από τα θέματα που προκύπτουν από την τραγωδία των Τεμπών είναι η τραγική οπισθοδρόμηση της χώρας μας όχι μόνο σε θέματα δικτύου αλλά και ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Ενας Χαρίλαος Τρικούπης για τον 21ο αιώνα θα ήταν ζητούμενο. Και ένα από τα καίρια ζητήματα που ακολουθούν τα Τέμπη είναι η ανάκτηση της εμπιστοσύνης στο δίκτυο. Αλλά ποιο δίκτυο; Με τους ρυθμούς που έχουμε και με τη βούληση που υπάρχει, η Ελλάδα θα έχει τα τρένα που θα έπρεπε να έχει σήμερα, το έτος 2100 (αρκεί να δει κανείς τους σταθμούς μας). Καμία προσπάθεια δεν έγινε να αποκατασταθεί η χαμένη εμπιστοσύνη στα τρένα. Πώς θα ανακτηθούν το κύρος, η πίστη, το αίσθημα ασφάλειας, το όφελος στη ζωή των πολιτών, στην τοπική και εθνική οικονομία, στον τουρισμό; Μετά τα Τέμπη, το τρένο, ως επιλογή, ως κουλτούρα, ως αυτονόητη επιλογή, απαξιώθηκε ακόμη περισσότερο.
Σε μια χώρα στοιχειωδώς πολιτισμένη, θα υπήρχε τρένο ανάμεσα στην Καλαμάτα και στην Αλεξανδρούπολη, θα υπήρχαν τοπικά δίκτυα και εννοείται πως για να μετακινηθεί κανείς από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, η συντριπτική πλειονότητα θα επέλεγε τον σιδηρόδρομο, για άνεση, ταχύτητα, οικονομία και ασφάλεια. Ας αρχίσουμε να μιλάμε από τα βασικά. Με την απλή γλώσσα της κοινής λογικής και του δημοσίου οφέλους.
