Θα έλεγα ότι οι δημόσιες συμβουλές προς τις γυναίκες να μην προβαίνουν σε διακοπή κύησης –ως συμβουλή το αντιμετωπίζω, γιατί οτιδήποτε άλλο δεν μου περνάει καν από το μυαλό…–, εμφορούνται από αγαθά αισθήματα, τουλάχιστον για κάποιους. Σε πρώτη ανάγνωση θα μπορούσαν να εκληφθούν ως σεβασμός της ζωής και υποστήριξη των δικαιωμάτων των αδυνάτων που δεν έχουν φωνή.
Αν το καλοσκεφτούμε, όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Η συμβουλή προς τις κυοφορούσες γυναίκες να γεννήσουν το παιδί σε όποια συνθήκη και αν βρίσκονται, είναι «φιλανθρωπία» με ευθύνη των άλλων. Γιατί ό,τι και να λέει ο κάθε αυτόκλητος υπερασπιστής της ηθικής, στο τέλος η κάθε γυναίκα που κυοφορεί θα αποφασίσει τι θα κάνει. Ακόμη και με κίνδυνο της ζωής της –για τις περιοχές του πλανήτη όπου απαγορεύεται η διακοπή κύησης–, τελικά αυτή θα λάβει την καθοριστική απόφαση και θα έχει την ευθύνη. Οι υπόλοιποι θα στραφούμε απλώς στο επόμενο θέμα που θα έχει προκύψει προς δημόσια ανάλυση.
Υπάρχουν, ωστόσο, παιδιά για τα οποία έχουμε όλοι ευθύνη. Είναι τα παιδιά που έχουν γεννηθεί. Τα μικρά παιδιά εκτός από ευθύνη των γονέων τους, η οποία συχνά πηγαίνει μαζί με το αίσθημα ιδιοκτησίας προς τα βιολογικά τέκνα –και αυτό είναι κάτι που θέλει επίσης πολλή συζήτηση– είναι και μέλη της κοινωνίας μας, και μάλιστα αδύναμα και ευάλωτα.
Τα παιδιά, και είναι πολλά αυτά που είναι αναγκασμένα να μένουν με ανθρώπους που τα χτυπούν, που τα βασανίζουν, που τα καίνε με τσιγάρα. Που τα κακοποιούν σεξουαλικά, που τα αναγκάζουν να κάνουν πράγματα που δεν αντέχεις ούτε να τα σκέφτεσαι. Και είναι εγκλωβισμένα σε αυτή την κόλαση χωρίς να υπάρχει ένα χέρι να πιαστούν.
Η κοινωνία μας θα όφειλε να μπορεί να τείνει το χέρι σε αυτά τα παιδιά. Το κράτος να έχει βρει τους μηχανισμούς και αν όχι, όλοι εμείς να πιέσουμε για να τους βρει.
Για τα παιδιά που έχουν γεννηθεί φέρουμε όλοι ευθύνη. Ως κοινωνικό σύστημα, ως σύνολο που θα έπρεπε πραγματικά να φροντίζει και να προφυλάσσει αυτούς που δεν έχουν ακόμη τη δύναμη να φροντίσουν τον εαυτό τους. Κάθε φορά που μια ιστορία παιδικής κακοποίησης έρχεται στην επιφάνεια, είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι ανατριχιάζουμε.
Ας μιλήσουμε, λοιπόν, γι’ αυτά τα παιδιά. Οχι τόσο για να κρίνουμε τους γονείς τους, αλλά για να βρούμε τους τρόπους, θεσμικά και κοινωνικά, να μη συμβαίνουν αυτά τα εγκλήματα ή, έστω, να συμβαίνουν ολοένα και πιο σπάνια.
