Είναι φανερό πλέον πως το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών ξεφεύγει από τα όρια της ανθρώπινης τραγωδίας και λαμβάνει τη μορφή της αμφισβήτησης του θεσμικού πλαισίου της ελληνικής πολιτείας. Δηλαδή αμφισβητεί ευθέως το ποιος απονέμει τη δικαιοσύνη και με τι διαδικασίες. Ουδείς σοβαρός πολίτης πιστεύει πως η συγκεκριμένη υπόθεση θα τερματιστεί νομικά και πολιτικά με την έκδοση της απόφασης του δικαστηρίου. Θα τερματιστεί και στα δύο επίπεδα μόνον αν η απόφαση συμβαδίζει με το «περί δικαίου λαϊκό αίσθημα» των πλατειών. Αλλωστε, αυτό το υποστηρίζουν ευθέως και οι διοργανωτές των συλλαλητηρίων. Το νερό –για πολύ συγκεκριμένους λόγους– μπήκε στο αυλάκι και κυλά προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό ας το έχει υπόψη της η κυβέρνηση. Ετσι θα πάνε τα πράγματα μέχρι τις εκλογές, όποτε και αν γίνουν. Είναι άγνωστο κατά πόσον η θεωρία της συγκάλυψης επηρεάζει την εκλογική συμπεριφορά των πολιτών, όμως είναι ικανή, αν ηγεμονεύσει, να λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για την πολιτική ομαλότητα. Βέβαια, η περιπέτεια στην οποία οδήγησε η ώσμωση των δύο πλατειών την εποχή των μνημονίων έχει αναπτύξει αντισώματα σε ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο έχει αντιληφθεί πού οδηγούν η αναβίωση των λαοδικείων και ο ευτελισμός των θεσμών. Το ερώτημα είναι αν αυτό το έχουν αντιληφθεί και κάποιες κομματικές ηγεσίες, όπως θα όφειλαν.
Με δεδομένους τους στόχους των διοργανωτών των συλλαλητηρίων, η επίσπευση της διεξαγωγής της δίκης αποτελεί το έλασσον της όλης υπόθεσης, καθώς η διακύβευση δεν είναι νομική, αλλά πολιτική. Αλλωστε και οι προχθεσινές μεγάλες συγκεντρώσεις είχαν αντιπολιτευτική σύνθεση, καθώς μαζί με την οργή οι συγκεντρωμένοι εξέφραζαν και την απογοήτευσή τους για τη συνεχιζόμενη κυριαρχία του κυβερνώντος κόμματος, παρά τα γνωστά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Για την πλειοψηφία τους, τα Τέμπη είναι ο πολιορκητικός κριός για την πτώση της κυβέρνησης. Οποιος δεν το βλέπει αυτό είναι είτε αόμματος είτε υποκριτής. Εις επίρρωσιν των ανωτέρω έρχεται η πρόταση από τα κόμματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς για τη συγκρότηση λαϊκού μετώπου. Αυτό ήταν το πολιτικό διά ταύτα των συγκεντρώσεων της Κυριακής, ασχέτως αν αυτή η στρατηγική βολεύει πρωτίστως τη Νέα Δημοκρατία.
Τα Τέμπη είναι ο πολιορκητικός κριός για την πτώση της κυβέρνησης. Oποιος δεν το βλέπει αυτό είναι είτε αόμματος είτε υποκριτής.
Να υποθέσω πως η κυβέρνηση θα κινηθεί θεσμικά –δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς– και θα συνεχίσει να υλοποιεί το πρόγραμμά της. Το στοίχημά της είναι αν τα πεπραγμένα της θα επικαλύψουν πολιτικά και επικοινωνιακά την υπόθεση των Τεμπών, ώστε αυτή να περιθωριοποιηθεί πολιτικά, παρά τις περί αντιθέτου προσπάθειες.
Αν υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας από τη μια πλευρά, ανάλογες θεωρίες υπάρχουν και από την άλλη, που μιλούν για περίεργες συγκυρίες, εσωτερικές και διεθνείς, και περίεργες συμπτώσεις συμφερόντων – θεωρίες που αποκηρύσσω αναφανδόν. Εχουμε τους 57 νεκρούς, έχουμε τις πολιτικές διακυβεύσεις, έχουμε και τις επικοινωνιακές στρατηγικές. Με αυτά πορευόμαστε, τα άλλα ας τα βάλουμε στην άκρη.
