Η τραγωδία των Τεμπών δεν έπρεπε να είχε συμβεί. Ομως, μόλις συνέβη, καταλάβαμε πως ήταν αναπόφευκτη – πως η αλυσίδα λαθών και η συστημική δυσλειτουργία και ανευθυνότητα που αποκαλύφθηκαν δεν μπορούσαν παρά να οδηγήσουν σε τέτοιο δυστύχημα κάποια στιγμή.
Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν ότι η διαχείριση των όσων ακολούθησαν θα ήταν τόσο κακή. Και όμως, ίσως και αυτή να ήταν αναπόφευκτη, καθώς παρακολουθούμε μια σειρά τέτοιων λαθών και προσπάθειες χειραγώγησης της κοινής γνώμης, που φαίνεται πως η σύγχυση και η καχυποψία είναι αναπόφευκτα παράγωγα κάθε συγκλονιστικού γεγονότος στη χώρα μας. Η διαμαρτυρία πολλών χιλιάδων ανθρώπων σε διάφορα σημεία της Ελλάδας την Κυριακή είχε ένα ηχηρό μήνυμα για όλους – ότι άνθρωποι όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών στρωμάτων θέλουν να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια και την αγωνία τους με το δυστύχημα στα Τέμπη και με όσα ακολούθησαν. Αυτοί, και αμέτρητοι άλλοι που δεν μπορούσαν να παρευρεθούν, δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται ασφαλείς στη χώρα τους. Οποια προσπάθεια και αν γίνει, είτε αξιοποιηθεί αυτή η αγωνία από κόμματα, είτε περιοριστεί η σημασία της από την κυβέρνηση, που στηλιτεύει την εκμετάλλευσή της από αντιπάλους, δεν αλλάζει την πεποίθηση πολλών πως ούτε θα αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια, ούτε νέες τραγωδίες αποκλείονται, ούτε οι υπεύθυνοι θα λογοδοτήσουν.
Ρωτήστε πρωτίστως νέους να σας πουν πώς βλέπουν την τραγωδία των Τεμπών και όσα ακολούθησαν.
Δεν ευθύνεται μόνον η κυβέρνηση γι’ αυτή τη δυσπιστία. Είναι σαφές, ωστόσο, ότι ένα γεγονός που ταρακούνησε όλους τους Ελληνες, που υπονόμευσε την πεποίθηση πως ύστερα από τα πολλά χρόνια κρίσης είχαμε αρχίσει την ανοικοδόμηση ενός κράτους σε πιο γερές βάσεις, θα έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί με μεγαλύτερη προσοχή στο λαϊκό αίσθημα. Οχι με λαϊκιστικές καταγγελίες και θεαματικές κινήσεις, αλλά με στήριξη των αρμοδίων υπηρεσιών και θεσμών ώστε να λειτουργήσουν γρήγορα και να κρατούν ενήμερους τους πολίτες με σαφήνεια και αξιοπιστία. Οι ημέρες αμέσως μετά το δυστύχημα απαιτούσαν βήματα προς μια ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσουμε τι συνέβη και πώς θα αποφεύγαμε τέτοια τραγωδία στο μέλλον. Μόλις άρχισαν να εισχωρούν αμφιβολίες για τις κινήσεις των Αρχών, άρχισαν οι θεωρίες συνωμοσίας, φούντωσε η καχυποψία. Φθάσαμε σε σημείο ουδείς να γνωρίζει πού βρίσκονται οι επίσημες έρευνες, πόσο αξιόπιστες είναι οι πηγές που ισχυρίζονται «εγκλήματα» και παραλείψεις, πόσο ευθύνεται η κυβέρνηση για «συγκάλυψη» και πόσες δυσβάσταχτες αποκαλύψεις μάς περιμένουν ακόμη.
Οι συγγενείς και οι φίλοι των θυμάτων που δεν λαμβάνουν ικανοποιητικές απαντήσεις, όσοι εισχωρούν σε αυτό το κενό (είτε με επιστημονικό έργο είτε για πολιτικούς πόντους), η κυβέρνηση και οι θεσμοί που αισθάνονται πως βρίσκονται σε άμυνα, συμβάλλουν σε μια γενική αίσθηση αμφισβήτησης, που προκαλεί απογοήτευση, οργή και φυγή. Ρωτήστε νέους να σας πουν πώς βλέπουν την τραγωδία των Τεμπών και όσα ακολούθησαν.
