Την ανερμάτιστη πεποίθηση ότι ο Θεός είναι δικός μας, στρατευμένος υπέρ ημών και εναντίον όλων των άλλων, τη μοιράζονται πολλά έθνη. Και οι Αμερικανοί των ΗΠΑ, λοιπόν, οι χριστιανοί Αμερικανοί, με πρώτους και υποκριτικότερους τους προέδρους τους, είναι πεπεισμένοι ότι ο Θεός δεν τους προστατεύει απλώς αλλά τυγχάνει ιδιοκτησία τους.
Για ακλόνητη σιγουριά πρόκειται, όχι για προσδοκία και ευχή, σαν αυτή που εκφράζει η ευκτική στο στερεότυπο «Ο Θεός σώζοι» τον βασιλέα ή τη βασίλισσα. Το επιβεβαιώνουν οι επί των δολαρίων επιγραφές. Η παλιά, της ιδρυτικής εποχής και του Βενιαμίν Φραγκλίνου, είναι η λατινική φράση «Annuit Coeptis». Αναγραμμένη ακριβώς πάνω από τον Οφθαλμό της Θείας Πρόνοιας (ή της μυστικιστικής οργάνωσης των Πεφωτισμένων, σύμφωνα με μία από τις μπόλικες συνωμοσιολογικές ερμηνείες), πιστοποιεί πως «Ο Θεός ευνοεί τα έργα μας».
Η δεύτερη φράση, «In God we trust», «Στον Θεό που πιστεύουμε», προστέθηκε στα χαρτονομίσματα του δολαρίου μόλις την 1η Οκτωβρίου 1957, με εντολή του προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ. Δεν την πρόσθεσε, πάντως, η πολλή ευσέβεια και δεν ήταν ευλαβικό μήνυμα προς τον Ουράνιο Δεσπότη. Αυτός γνωρίζει τα πάντα και του περιττεύει μια τέτοια ομολογία πίστεως, γραμμένη πάνω στον πιο ανοίκειο τόπο: τα νομίσματα, την πρώτη ύλη για κάθε λερή πράξη. Στην κορύφωση του μακαρθισμού, και με τον Ψυχρό Πόλεμο να ζεματάει την ανθρωπότητα, ο Αϊζενχάουερ ήθελε να διαλαληθεί και διά των νομισμάτων πως η πατρίδα του σταυροφορεί κατά του «άθεου κομμουνισμού», με στρατάρχη τον ίδιο τον Θεό.
Μιλάμε βέβαια για τον Θεό των κυρίαρχων χριστιανικών αναπαραστάσεων, με τα λευκά γένια και κυρίως τη λευκή επιδερμίδα. Επιπλέον, μιλάμε για τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, περίπου τον ίδιο που λατρεύουν και οι Εβραίοι, επίσης πεπεισμένοι πως είναι ο περιούσιος λαός. Μιλάμε δηλαδή για τον αιμοχαρή και εκδικητικό Θεό, έναν ασύλληπτα αναβαθμισμένο Κάπτεν Αμέρικα, ταγμένο να προασπίζει τον «αμερικανικό τρόπο ζωής». Οπως άλλωστε και ο Σούπερμαν.
Οι Αμερικανοί έχουν εξαπολύσει σχεδόν όλους τους πολέμους τους εν ονόματι του Θεού και κατόπιν εντολής του. Το λένε κάθε φορά οι πρόεδροί τους, διαβεβαιώνοντας επιπλέον ότι μιλάνε απευθείας με τον Υψιστο, και χωρίς να καταγράφεται η συνομιλία τους από άθεους ωτακουστές. Ας πούμε σαν κι αυτούς που κυκλώνουν με μαρκαδόρο κόκκινου χρώματος (εμ, τι άλλο) τη λέξη «God» πάνω στα χαρτονομίσματα, για να διαδηλώσουν το άθεο πάθος τους.
Από τη χορεία των εντολοδόχων του Θεού δεν θα μπορούσε να λείπει ο Ντόναλντ Τραμπ, για δεύτερη φορά πρόεδρος, με αχαλίνωτες τις απολυταρχικές διαθέσεις του τώρα. Ενας άνθρωπος που βρέθηκε πολύ κοντά στον θάνατο, από μια σφαίρα που τον πήρε ξυστά στο αυτί, τον Ιούλιο του 2024, σε προεκλογική συγκέντρωση στην Πενσιλβάνια, είναι λογικό να πιστέψει ότι χρωστάει τη ζωή του σε θεϊκή παρέμβαση. Από κει και πέρα, όμως, η «κοινή λογική», την επανάσταση της οποίας κήρυξε ο Τραμπ (ούτε ο πρώτος είναι ούτε ο τελευταίος), δίνει τη θέση της στην κρίση μεγαλείου. Ο πυροβοληθείς (και από κοντά όλος ο τερατώδης προπαγανδιστικός μηχανισμός του) διαβεβαίωνε από μιας αρχής, και το επανέλαβε και αναλαμβάνοντας εκ νέου την πλανηταρχική εξουσία, ότι «ο Θεός τον έσωσε για να κάνει μεγάλη την Αμερική». Nα την ξανακάνει δηλαδή, γιατί υποτίθεται ότι την είχε μεγαλώσει και στην πρώτη του θητεία. Ενας MAGAς λοιπόν και ο Θεός. Θέλει δεν θέλει.
Ο Θεός δρα υπέρτερος οποιουδήποτε ελέγχου. Ετσι αισθάνεται και ο Τραμπ. Οτι μπορεί να λέει (οτιδήποτε) και να γίνεται (οπωσδήποτε).
Παραλήρημα μεγαλείου; Ναι, αλλά ένα παραλήρημα εξαιρετικά σχεδιασμένο, οργανωμένο και παιγμένο. Ο Τραμπ, σαν σεναριογράφος και σκηνοθέτης του εαυτού του και σαν πρωταγωνιστής των αλλεπάλληλων μελοδραμάτων που παρουσιάζει στο κοινό με κάθε ευκαιρία, έμπειρος και από την εποχή που ήταν ο οικοδεσπότης-απόλυτος άρχοντας σε τηλεοπτικό ριάλιτι, είναι πειστικότατος, ικανός να παρασύρει τις μάζες.
Σε πολλά από τα μελοδράματα αυτά ο Θεός έχει φαινομενικά τον πρώτο ρόλο, για να αλιευτούν ψυχές και ψήφοι της θρησκευόμενης Αμερικής. Κατά βάθος, όμως, είναι ένας κομπάρσος στη διάθεση και στην κυριότητα του Τραμπ. Την πρώτη κιόλας ημέρα της δεύτερης θητείας του ο μεγιστάνας ιδιοποιήθηκε το «είπε και εγένετο», που ταιριάζει μόνο στον Θεό, και εξαπέλυσε δεκάδες εκτελεστικά διατάγματα. Απολύτως βέβαιος ότι έχουν μεγαλύτερη ισχύ και από τις πλάκες του Μωυσή.
Ενας Θεός δρα διά του λόγου του, ως κύριος των λέξεων, που μόνο αυτός μπορεί να τις εξοπλίσει με άμεση και αναμφισβήτητη αποτελεσματικότητα. Και δρα υπέρτερος οποιουδήποτε ελέγχου. Ετσι αισθάνεται και ο Τραμπ. Οτι μπορεί να λέει (οτιδήποτε) και να γίνεται (οπωσδήποτε). Αυτή τη βεβαιότητα έχουν άλλωστε και όσοι τον ψήφισαν, και πρωτίστως όσοι τον λατρεύουν σαν Θεό τους, έστω, σαν ημίθεο: ότι ο Εκλεκτός μπορεί με μια του λέξη να κινήσει γη και ουρανό, πολύ περισσότερο αν πει τη λέξη αυτή τρεις φορές, πράγμα μαγικό. Και είπε, απευθυνόμενος στους πετρελαιάδες χορηγούς του, που ορέγονται την Αλάσκα: «Εξορύξτε! Εξορύξτε! Εξορύξτε!» – κι ας πάει και το παλιάμπελο, ο λιπόθυμος πλανητάκος μας.
Και ξαναείπε διονυσιασμένος: «Drill, baby! Drill! Drill!» Baby; Μωρό μου; Η Γη μήπως; Αγνωστο. Υπάρχει πάντως τερατώδης μωρία σ’ αυτή τη φράση, άμεση συνέπεια της οποίας ήταν η εκ νέου αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού, που έτσι κι αλλιώς δεν την τηρούσαν. Αλλά υπάρχει και θηριώδης σεξισμός, ένα από τα πιο γερά όπλα του Τραμπ και αυτό, αφού πολλοί σπεύδουν να ταυτιστούν μαζί του, να νιώσουν άντρακλες, μάτσο, με χαρέμι ολόκληρο στη διάθεσή τους. Ο κύριος πρόεδρος χρησιμοποίησε το «drill», το έδειχνε το βλέμμα του, το σώμα του όλο, με την έννοια του φαλλού και της διακόρευσης, όχι του τρυπανιού και της γεώτρησης.
Ωσπου ο Τραμπ πήγε να εκκλησιαστεί, κατά το έθιμο και με όλη τη λαμπρή κουστωδία του, στον Εθνικό Καθεδρικό Ναό της Ουάσιγκτον. Κι εκεί η επίσκοπος Μαριάν Εντγκαρ Μπράντε τόλμησε να τον ελέγξει. Να του θυμίσει ότι άλλος είναι ο Θεός και κυρίως αλλιώτικος, διαφορετικός από την τραμπική μετάπλασή του. «Εχετε νιώσει το στοργικό θεϊκό χέρι», του είπε, πριν τον παρακαλέσει: «Στο όνομα του Θεού μας, σας ζητώ να δείξετε έλεος στους ανθρώπους της χώρας μας που τώρα φοβούνται», μετανάστες, ομοφυλόφιλους, τρανς.
Ενοχλημένος ο πρόεδρος έγραψε το ανάθεμα στην πλατφόρμα του, μιλώντας καισαρικά σε τρίτο πρόσωπο για τον εαυτό του: «Η αποκαλούμενη επίσκοπος είναι μια σκληροπυρηνική αριστερή που μισεί τον Τραμπ». Ωμός μακαρθισμός. Ή κυνήγι μαγισσών το 2025. Στη χώρα «πρόμαχο της δημοκρατίας» και αυτόκλητο οικουμενικό πρότυπό της. Οπου το πρωτοπαλίκαρο του Τραμπ, ο Ελον Μασκ, μπορεί να χαιρετάει ναζιστικά, δις, και να μηρυκάζει τη χιτλερική επαγγελία του «χιλιετούς Ράιχ», υποσχόμενος ότι «θα θεμελιώσουν μιαν Αμερική δυνατή για έναν αιώνα, για αιώνες, για πάντα», εμείς όμως οι υπήκοοι των επαρχιών καλούμαστε «να μη μεγαλοποιούμε τα πράγματα», διότι τα παιδία παίζει… Κλωτσοσκούφι. Με την υδρόγειο σφαίρα. Που θα φάει μια δυνατή και θα φτάσει στον Αρη.
