Το μακρινό 2003, στην 75η τελετή απονομής των Οσκαρ ο σκηνοθέτης Μάικλ Μουρ βραβεύθηκε για το ντοκιμαντέρ του «Ακήρυχτος πόλεμος». Με την ταινία του αυτή είχε υπάρξει εντυπωσιακά προφητικός για τα χειρότερα που έπληξαν τη χώρα του εξαιτίας της ασύδοτης οπλοκατοχής και οπλοχρησίας. Ομως, εκείνη η τελετή έμεινε στην Ιστορία για μια φράση του Μουρ. Παρά το αίτημα της Ακαδημίας Κινηματογράφου να μην πολιτικοποιηθεί η απονομή, λόγω του πολέμου στο Ιράκ, πρόλαβε να διατυμπανίσει από σκηνής «είμαστε ενάντια στον πόλεμο» και να επαναλάβει δύο φορές «ντροπή σας, κύριε Μπους!». Οταν ρωτήθηκε, μάλιστα, γιατί έκανε αυτές τις δηλώσεις, είπε: «Είμαι Αμερικανός». «Αυτό είναι όλο;», επέμεινε ο δημοσιογράφος. «Αυτό είναι ήδη πολύ», ήταν η απάντησή του.
Στις 3 Μαρτίου του 2025, στην 97η οσκαρική τελετή, θα αναλάβει, άραγε, κάποιος τον ρόλο του Μάικλ Μουρ για να απευθυνθεί στον Τραμπ; «Ντροπή σας, κύριε Τραμπ!». Θα είχε πολλούς λόγους για να το κάνει. Τα εκτελεστικά διατάγματα που υπέγραψε δεν αφήνουν τίποτα εκτός ασφυξίας: από το μεταναστευτικό, τα δικαιώματα των τρανς ατόμων έως το περιβάλλον και το διεθνές εμπόριο. Αρκεί ότι τρεις ταινίες με κεντρικά θέματα μια Μεξικανή τρανς («Εμίλια Πέρεζ»), έναν Ούγγρο μετανάστη («Brutalist») και έναν ίντερσεξ καρδινάλιο («Κονκλάβιο») συγκεντρώνουν 31 υποψηφιότητες; Για να μην αναφέρουμε και αυτήν του ηθοποιού Σεμπάστιαν Σταν ως Ντόναλντ Τραμπ στις απαρχές του, σε ένα καθόλου κολακευτικό πορτρέτο του 47ου προέδρου των ΗΠΑ («The Apprentice»).
Η ακτινογραφία των υποψηφιοτήτων δηλώνει ότι ο κόσμος της τέχνης έχει ήδη πάρει θέση για τις απειλούμενες πολιτισμικές κατακτήσεις. Και η Ακαδημία Κινηματογράφου, επιλέγει, και αυτή, τη στάση της. Αντιπροσωπεύουν από κοινού το πρόσωπο της χώρας που τιμά τις φιλελεύθερες αξίες του πλουραλισμού και της ισότητας. Η «Εμίλια Πέρεζ» δεν είναι απλώς ένα μιούζικαλ για τη μετάβαση φύλου, αλλά για τη «μετάβαση» συνείδησης. Ο ίντερσεξ καρδινάλιος είναι ένας φωτισμένος άνθρωπος που υπερασπίζεται το άνοιγμα της εκκλησίας χωρίς αποκλεισμούς.
Εστιάζοντας κανείς στην παραγωγή ταινιών και μόνο, μέσα από τις οποίες καταγράφονται οι πολλαπλές μεταμορφώσεις σχέσεων, αντιλήψεων, εποχών, αντιλαμβάνεται ότι αλλού είναι ο Τραμπ και αλλού ο κόσμος. Τουλάχιστον η τέχνη και ένα μέρος της κοινωνίας. Και το χάσμα αυτό δεν γεφυρώνεται, για καλό και για κακό.
