Με αφορμή τη συμπλήρωση ογδόντα χρόνων από την απελευθέρωση των κρατουμένων του Αουσβιτς, στις 27 Ιανουαρίου του 1945, από τον Κόκκινο Στρατό, η στήλη, αντί σχολίου, αναπέμπει σήμερα, μαζί με το «ποτέ πια», ύμνο στον έρωτα δύο νέων Εβραίων μέσα στην κόλαση.
Η ιστορία του Πέπο και τη Εύας, ή αλλιώς του «Ρωμαίου και της Ιουλιέτας» του Αουσβιτς, μοιάζει με παραμύθι, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινή. Την αφηγήθηκε η Εύα το 1998 στον Αλμπέρτο Ναρ και στην Ερικα Κούνιο-Αμαρίλιο, στο πλαίσιο συγκέντρωσης μαρτυριών από επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος.
Η Εύα από τη Βουδαπέστη και ο Πέπο Καράσο από τη Θεσσαλονίκη οδηγήθηκαν με ένα από τα τρένα του θανάτου στο Αουσβιτς, το 1944, και όπως είπε η Εύα, όταν τον αντίκρισε πίσω από το σύρμα τον ερωτεύτηκε. Με έναν άλλο κρατούμενο που πηγαινοερχόταν στο στρατόπεδο, αντάλλασσαν γράμματα και όρκους αγάπης. Μια μέρα που έπιασαν ένα γράμμα της οι Γερμανοί, ξυλοφόρτωσαν άγρια τον Πέπο και ανάγκασαν την Εύα να σκάψει τον λάκκο της για να τη σκοτώσουν και να την πετάξουν μέσα. Σώθηκε χάρη στη γνωριμία της μικρότερης αδελφής της με ένα Γερμανό.
«Υστερα από αυτό, η αδελφή μου μού τράβηξε ένα γερό χαστούκι και μου είπε: Σύνελθε, εδώ κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να μας ψήσουν στους φούρνους και εσύ μου ψάχνεις έρωτες…». Ο Πέπο, πάλι, για να μπορεί να συναντά έστω και φευγαλέα, περνώντας από μπροστά της, την αγαπημένη του, ανέλαβε να μεταφέρει με καρότσι πτώματα στους φούρνους…
Η Εύα δεν σκεφτόταν τίποτε άλλο, ούτε τη σκληρή δουλειά ούτε τον θάνατο, παρά μόνο τον Πέπο, το ίδιο κι εκείνος.
Με το που πλησίαζαν οι σύμμαχοι, οι Γερμανοί υποχρεώνουν τους εν ζωή κρατούμενους σε πορείες θανάτου. Ο ένας έχασε την επαφή με τον άλλο.
Σε ένα πυκνό δάσος στο Τιρόλο, οι Ες Ες φρουροί τους εγκατέλειψαν φοβούμενοι πως θα συλληφθούν από τους προελαύνοντες νικητές, οι οποίοι παρέλαβαν τους «ζωντανούς νεκρούς» και τους μετέφεραν σε ένα αυστριακό χωριό. Εκεί η Εύα συνέχισε να αναζητά εναγωνίως σε σκηνές και παραπήγματα τον Πέπο και μια μέρα που βρισκόταν σε μια ταράτσα, άκουσε κάποιον να την καλεί με το όνομά της και αναγνώρισε τη φωνή του. Ηταν ο Πέπο!
Οι πλανήτες της ζωής είχαν ευθυγραμμιστεί στον ουρανό και εκεί στον πρόχειρο καταυλισμό τούς πάντρεψε ένας ραββίνος που είχε επίσης διασωθεί. Δεν ήξεραν αν θα ζήσουν και ήθελαν να προλάβουν.
Ακολούθησε δεύτερος γάμος στο Μόναχο «με χαρτιά», ώστε να επιστρέψουν νόμιμα στην Ελλάδα, και η ευτυχία τους ολοκληρώθηκε με τρίτο γάμο στη Θεσσαλονίκη, όπου δημιούργησαν οικογένεια και έφεραν στον κόσμο παιδιά.
