Στις αρχές του αιώνα, στο απόγειο της επιρροής των νεο-συντηρητικών, οι Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αποφασισμένες να επιβάλουν «αλλαγή καθεστώτος» σε μακρινές, εχθρικές χώρες. Το όραμα βασιζόταν στη μετατροπή διεφθαρμένων οικογενειοκρατούμενων δικτατοριών σε κράτη-πελάτες που θα έμοιαζαν με την Αμερική, χάρη στη δημοκρατία και στην ελεύθερη αγορά. Η εισβολή στο Ιράκ το 2003 θα ήταν το πρώτο βήμα στην ανοικοδόμηση μιας σταθερής, «συνεννοήσιμης» Μέσης Ανατολής. Είδαμε πώς πήγε αυτό. Σήμερα, το 2025, η Αμερική είναι αυτή που αντιμετωπίζει «αλλαγή καθεστώτος», με ταχεία αποδόμηση του κράτους και υπονόμευση της ευνομίας και των κανόνων που θεωρούνταν φάρος για τον υπόλοιπο κόσμο και σχέδιο για μια νέα τάξη πραγμάτων.
Η δεύτερη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ σηματοδοτεί καθοριστική οπισθοχώρηση από τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας και επιστροφή στην πολιτική των «μεγάλων ανδρών», αυτήν που κυριαρχούσε στην Ιστορία και στις χώρες που η Αμερική προσδοκούσε να μεταμορφώσει. Η προηγούμενη θητεία του Τραμπ, το πρόγραμμά του, οι ομιλίες και οι πρώτες πράξεις του επιβεβαιώνουν πως σκοπεύει να διαμορφώσει την Αμερική όπως αυτός θέλει, με βάση το προσωπικό συμφέρον και τις δικές του δοξασίες. Την ίδια ώρα, διάφοροι δισεκατομμυριούχοι «φίλοι» και συγγενείς, ακροδεξιοί «ιδεολόγοι» και κρυπτοσύμβουλοι προωθούν τα δικά τους συμφέροντα. Ο Τραμπ είναι εθνικιστής και λαϊκιστής, όμως, πάνω απ’ όλα, είναι μοναρχικός: ταυτίζει τη χώρα με τον εαυτό του. Ο Τραμπ ως πρόεδρος διαθέτει πρωτοφανή και ασύλληπτη ισχύ, εντός και εκτός συνόρων. Ελέγχει τη Δικαιοσύνη, καταργεί τους όποιους ελέγχους επάνω του, υπονομεύει τις βάσεις της ισότητας και της ισονομίας, εξουδετερώνει τον Τύπο διά του φόβου, των ψεμάτων και των δικαστηρίων, στοχοποιεί τον «ξένο», τον «άλλο», τον «ειδικό», για να συσπειρώσει το κοινό του εις βάρος κάθε αντιπάλου.
Με τραγική ειρωνεία επαναλαμβάνεται το βασικό λάθος όσων υπέθεσαν πως η «δημοκρατία» αρκεί για να εδραιωθεί μια ανθρώπινη κοινωνία. Δημοκρατία δεν είναι μόνο εκλογές (που και αυτές υπονομεύει ο Τραμπ), αλλά οι θεσμοί, οι άνθρωποι που τους στελεχώνουν και οι αξίες που οι ηγεσίες πρεσβεύουν. Δημοκρατία χωρίς δικαιοσύνη και ανθρωπιά είναι απλώς εύηχο όνομα για καθεστώς που ευνοεί τους λίγους εις βάρος των πολλών. Εκεί οδηγεί τη χώρα ο νέος πρόεδρος.
