Μετά από μία ημέρα φρικαλαιότητας, με τον «πλουσιότερο άνθρωπο» κλπ. να ουρλιάζει σαν ξεκούρδιστος φυρερίσκος κι αφού ήδη υπάρχει μία βαθιά ψυχική εξουθένωση σε οποιονδήποτε διατηρεί ακόμη τις ευαισθησίες του μπροστά στην άνοδο της ακροδεξιάς διεθνούς, βρέθηκαν αναπάντεχα στηρίγματα λογικής. Ρωγμές φωτός.
Αρχικά, η ηγέτιδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης Von der Leyen δήλωσε από το Νταβός ότι η συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα είναι «η μεγαλύτερη ελπίδα της ανθρωπότητας». Κάπως ήχησαν μέσα μου αυτά τα λόγια. Σαν μια υπόσχεση πως η Ευρώπη θα πάρει μπροστά μέσα από την κρίση και την αντιξοότητα, για να γίνει μια βαθύτερη ένωση και μάλιστα μια ένωση αξιών και πολιτικής πρωτοπορίας. Στο ίδιο κλίμα, συζητιέται στα σοβαρά πώς θα εφαρμοστεί η Digital Services Act, η νομοθεσία που διαθέτει η ΕΕ για να ρυθμίζει το διαδίκτυο (ισχύει από τον Φεβρουάριο του 2024).
Μέσα από την επιβολή της ευρωπαϊκής νομιμότητας η Ένωση μπορεί να δείξει ότι δεν αστειεύεται με τους τεχνο-ολιγάρχες, ότι είναι μια ένωση βασισμένη στα καταστατικά της κείμενα, στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο κράτος δικαίου. Εν ολίγοις, η Ένωση θα κληθεί να δείξει αν παίρνει η ίδια στα σοβαρά τον εαυτό της. Εάν λογαριάζει τη νομοθεσία που έχει η ίδια δημιουργήσει δαπανώντας ποσά, χρηματοδοτώντας έρευνα και μελέτες και επιστρατεύοντας τα σχετικά γραφειοκρατικά όργανα προκειμένου να φτιάξουν και να επιβάλλουν αυτό που είχε διαφημιστεί ως Ευρωπαϊκό «σύνταγμα του διαδικτύου». Ισχύει το κράτος δικαίου για τους «πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου»;
Η δικαιοσύνη σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο είναι φυσικά ένα πράγμα γλιστερό και γι αυτό υπάρχει η ανακούφιση της πίστης σε μία ανώτερη τάξη, ήσυχη και μαλακή, που βγάζει κάποιου είδους νόημα και υπόσχεται αγάπη, κατανόηση, καλοσύνη και, τελικά, συγχώρεση. Κάπως ενιωσα να συντονίζομαι μ’ αυτήν την ήσυχη καλοσύνη που κατανοεί και δικαιώνει ακούγοντας τον γλυκό λόγο που εκφώνησε η πάστορας Mariann Edgar Budde ενώπιον του Προέδρου της Αμερικής σ’ έναν Καθεδρικό Ναό της Ουάσινγκτον, στο πλαίσιο του αγιασμού της θεάρεστης νέας κυβέρνησης.
«Στο όνομα του Θεού μας, σας ζητώ να δείξετε έλεος προς τους ανθρώπους της χώρας μας που φοβούνται τώρα. Υπάρχουν γκέι, λεσβίες, τρανς παιδιά σε Δημοκρατικές, Ρεπουμπλικανικές και ανεξάρτητες οικογένειες που φοβούνται για τη ζωή τους. Ο Θεός μάς διδάσκει να είμαστε ελεήμονες προς τους ξένους, γιατί είμαστε όλοι ξένοι σ’ αυτήν τη γη. Οι άνθρωποι που μαζεύουν τη σοδειά μας και καθαρίζουν τα κτίρια των γραφείων μας, που εργάζονται σε φάρμες πουλερικών και στα εργοστάσια συσκευασίας κρέατος, που πλένουν τα πιάτα μας αφού φάμε στα εστιατόρια και που δουλεύουν στη νυχτερινή βάρδια του νοσοκομείου-αυτοί, μπορεί να μην είναι πολίτες, μπορεί να μην έχουν τα κατάλληλα έγγραφα, αλλά η συντριπτική πλειονότητα των μεταναστών δεν είναι εγκληματίες».
Ο Τραμπ άκουσε στωικά την πάστορα, ως όφειλε. Σημάδια δυσφορίας εμφανίστηκαν μόνο στο πρόσωπο του αντιπροέδρου που δεν είναι παλαίμαχος τηλεοπτικών σόου όπως το αφεντικό του. Ο Αντιπρόεδρος σ’ όλη την ορκωμοσία καθόταν σαν παπαδάκι με σταυρωμένα χέρια επιδεικνύοντας για άλλη μία φορά τα χριστιανικά του φρονήματα. Είναι ένα ατού που το μοστράρει διαρκώς, γιατί του φέρνει ψήφους υποθέτω, αλλά στα λόγια της Πάστορα δεν άντεξε να μην κάνει γκριμάτσες, η δική της ερμηνεία του καλέσματος του Χριστού τού προκαλούσε δυσφορία. Αγάπη και κουραφέξαλα.
Όμως, εμένα με γαλήνεψαν τα λόγια της Πάστορα. Μού θύμισαν τον τρόπο που πιστεύουν στον Θεό οι γυναίκες που μάς έχουν μεγαλώσει. Είχαν μέσα γλύκα και καλοσύνη τα λόγια της και δεν έλεγαν και τίποτα παράξενο εδώ που τα λέμε. Τη δουλειά της έκανε η Πάστορας. Δεν είναι δουλειά της θρησκευτικής ηγεσίας να σηκώνει ψηλά τις καρδιές μέσα στην αντιξοότητα της ανθρώπινης συνθήκης; Αχ, η Πάστορας έλαμπε καθώς μιλούσε. Είχε αυτήν την ελευθεροστομία που έχεις μόνον όταν όντως πιστεύεις σε μια ανώτερη δύναμη. Να την έχει ο θεός καλά.
