Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ο Γερμανός καγκελάριος Ολαφ Σολτς, έχοντας ανοίξει εξ αποστάσεως έναν αμοιβαία επιθετικό διάλογο με τον Ελον Μασκ, είπε μεταξύ άλλων: «Ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ακόμα και αν είναι δισεκατομμυριούχος. Αυτό που δεν δεχόμαστε είναι αν έτσι υποστηρίζονται ακροδεξιές θέσεις».
Είναι φανερό πως ο Σολτς, στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας, προσπαθεί να ανακτήσει τα λαϊκά ερείσματά του ανοίγοντας μέτωπο με τον Μασκ ο οποίος, εκτός από στενός συνεργάτης του Τραμπ, τυγχάνει να είναι και δισεκατομμυριούχος, κάτι που θέτει σε λειτουργία τα σοσιαλδημοκρατικά αντανακλαστικά μέρους της γερμανικής κοινωνίας. Γι’ αυτό και ο Γερμανός καγκελάριος του αναγνωρίζει το δικαίωμα γνώμης, κατά παραχώρηση, όπως υπονοεί αυτό το «ακόμα και αν είναι δισεκατομμυριούχος».
Ομως στη φιλελεύθερη δημοκρατία δεν υπάρχουν δικαιώματα κατά παραχώρηση της εξουσίας. Οι πάντες έχουν το απόλυτο δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, εντός της κείμενης νομοθεσίας. Και ως γνωστόν η ελευθερία της έκφρασης δε γνωρίζει σύνορα.
Οι απόψεις του καθενός δύνανται να ταξιδεύουν στην ψηφιακή εποχή σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Φραγή σε αυτή την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και απόψεων θέτουν μόνον τα ανελεύθερα καθεστώτα.
Η δήλωση του Ολαφ Σολτς γίνεται ακόμα πιο ανησυχητική με τη δεύτερη παράγραφό της, όταν αναφέρεται στις ακροδεξιές απόψεις. Και είναι ανησυχητική διότι συνδυάζει την ελευθερία της έκφρασης με το περιεχόμενό της.
Οι πάντες έχουν το απόλυτο δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης, εντός της κείμενης νομοθεσίας.
Το τι υποστηρίζεις με δημόσιο λόγο σού δίνει ή σου αφαιρεί το δικαίωμα να εκφράζεσαι. Ομως δημοκρατία και ατομικά δικαιώματα υπό προϋποθέσεις δεν υπάρχουν. Αλίμονο αν το 2025 δικαιώσουμε τον Ελληνα κομμουνιστή ηγέτη ο οποίος, σε ομιλία του στην ΕΣΗΕΑ το 1976, είπε το μνημειώδες: «ο καθένας στο Κόμμα μας μπορεί να λέει ελεύθερα τη γνώμη του αρκεί να είναι η σωστή».
Και σε αυτές τις εκτρωματικές αντιλήψεις τίθεται το γνωστό ερώτημα: ποιος κρίνει την ορθότητα μιας άποψης; Ποιος κρίνει αν ένας λόγος είναι ακροδεξιός και άρα εξοβελιστέος; Και γιατί να μη δεχόμαστε να «υποστηρίζονται ακροδεξιές θέσεις» και όχι και ακροαριστερές.
Είναι προφανές πως όταν ξεκινάει το γαϊτανάκι των απαγορεύσεων, τέλος δεν υπάρχει. Σταδιακά το πολίτευμα θα διολισθήσει σε έναν αυταρχισμό επειδή εξουσιαστικοί μηχανισμοί θα κρίνουν τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.
Εκεί οδηγεί η ιδιόμορφη αντίληψη του Σολτς που είναι αδικαιολόγητη, όσο οξεία και αν είναι η αντιπαράθεσή του με τον Μασκ. Στο κάτω κάτω αυτός είναι ένας πολιτειακός παράγοντας ενώ ο αντίδικός του είναι ένας δισεκατομμυριούχος, που χαρακτηρίζεται από έναν πολιτικό πρωτογονισμό. Αλλά το δικαίωμα της γνώμης το διατηρεί ακέραιο.
Αλλωστε, αυτό είναι το μεγαλείο της δημοκρατίας. Αγκαλιάζει τους πάντες και αυτούς που αγωνίζονται από τα δεξιά και τα αριστερά εναντίον της. Γιατί τελικά η δημοκρατία είναι το χωνευτήρι όλων των ιδεών.
