Η πηχτή βουή της καθημερινότητας χιλιάδων ανθρώπων που μετακινούνται, δουλεύουν, αγωνίζονται, γλεντούν, συγχρωτίζονται, είναι το ηχηρό αποδεικτικό της δραστήριας αστικής ζωής. Σχεδόν ούτε που γίνεται αντιληπτός ο διαρκής αχός ως παρουσία οχληρή, πολύ περισσότερο ως σοβαρή απειλή. Και όμως, λέει ο ΠΟΥ, κάθε χρόνο σκοτώνει 12.000 Ευρωπαίους, προκαλεί στεφανιαία νόσο σε 48.000 και σε 5 εκατ. υπέρταση, βαρηκοΐα, διαβήτη, στρες, ακραίες διαταραχές ύπνου, κακή ψυχική υγεία, μικρή γνωστική ανάπτυξη. Κάθε χρόνο, χάνονται στην Ευρώπη ένα εκατομμύριο χρόνια υγιούς ζωής. Οι απλοί άνθρωποι δεν το γνωρίζουν. Οι αρμόδιες υπηρεσίες, όμως, που όφειλαν βάσει της οδηγίας 2002/49/ΕΚ να έχουν καταρτίσει για την Αθήνα χάρτες θορύβου και σχέδια μείωσης της ηχορρύπανσης και δεν το έπραξαν (ρεπορτάζ Γ. Λιάλιου, 16/1/25), πολύ καλά το γνωρίζουν. Ωστόσο συμπεριφέρονται σαν αδαείς πολίτες. Αδιαφορούν πλήρως για την αόρατη δυναστική συνθήκη που μας φθείρει. Ισως γιατί δεν πιέζονται.
Ενενήντα εκατ. Ευρωπαίοι εκτίθενται σε επίπεδα ήχου άνω των οριακών 55 ντεσιμπέλ. Κύριος –αλλά όχι αποκλειστικός– ένοχος τα αυτοκίνητα. Περισσότερο πλήττονται όσοι ζουν δίπλα σε δρόμους πυκνής κυκλοφορίας, βιομηχανίες, κατασκευές… Και τα ντεσιμπέλ βλάπτουν όχι μόνον ανθρώπους, αλλά και ζώα. Θα πει κανείς, ποιος νοιάζεται για τα περιστέρια, τις μύγες, τα βατράχια που χάνουν τον κώδικα επικοινωνίας τους; Επειτα, τι θα έπρεπε να γίνει; Να φιμωθεί η ζωή; Οχι. Να ληφθούν μέτρα, όπως σε Παρίσι, Βαρκελώνη, Λονδίνο, Βρυξέλλες, Αμβέρσα, Βερολίνο… Περισσότερα πάρκα, ηχοπετάσματα φυσικά (βλάστηση) και τεχνητά, ηλεκτρικά και ελαφρά οχήματα, καλές συγκοινωνίες και λιγότερα Ι.Χ., οδοστρώματα με ασφαλτικά μείγματα χαμηλού θορύβου, 30 χλμ./ώρα όριο ταχύτητας στις πόλεις (μείωση ταχύτητας κατά 10 χλμ./ώρα ρίχνει το βουητό κατά 40%), ζώνες χαμηλών εκπομπών, νησίδες χαμηλού θορύβου, πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι… Και παρακολούθηση της ηχορρύπανσης με ειδικά τερματικά, ή τις παρισινές «μέδουσες» (κάμερες πολλαπλών κατευθύνσεων με σετ μικροφώνων που «συλλαμβάνουν» τα θορυβώδη οχήματα), διά της τεχνητής νοημοσύνης αναγνώριση των πηγών θορύβου και ανάλυση δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. Τότε θα μπορεί η πολιτεία μας να τεντώνεται ανάερη μέσα στην αστική της ρέμβη. Και η ζωή να είναι πιο ανάλαφρη μέσα στην πολυδαίδαλη φάμπρικα των ανθρώπων. Βέβαια, πάντα θα υπάρχουν διαφορές, τίποτα δεν χτυπάει το ίδιο ευεργετημένους και μη. Επίσης ποικίλλει των Αθηναίων ο βαθμός προσωπικής ευθύνης. Δεν έχουν όλοι το ίδιο απόθεμα αυτοσεβασμού και αγωγής. Ομως θα κλείσει κάπως η ψαλίδα εάν ορισμένα από τα παραπάνω εφαρμοστούν. Θα εφαρμοστούν; Ωρα να κάνουμε λίγο θόρυβο γι’ αυτό.
