Πάω στον καθρέφτη το πρωί για να πλυθώ και θαρρώ πως βλέπω τον εαυτό μου 87 χρόνων: τα καπάκια στα μάτια βαριά, το βλέμμα θολό, δεν λέει να ξελαμπικάρει. Στον καθρέφτη προβάλλεται μαύρο ντοκιμαντέρ, άλλο κάθε φορά: Λος Αντζελες, Γάζα, Γροιλανδία. Θεσσαλία, Εβρος, Μάτι. Τα Τέμπη σε επανάληψη. Δίπλα μου στέκονται εναλλάξ ο Τραμπ, ο Ελον Μασκ, ο Νετανιάχου, ο Ερντογάν. Ο Μητσοτάκης, ο Κασσελάκης. Ολη η κομπανία.
Ο λαιμός έχει κοντύνει, το κεφάλι βυθίζεται σιγά σιγά στη λαιμόκοψη, οι ώμοι γέρνουν. Οι μαύροι κύκλοι, μαύροι κύκνοι που βουλιάζουν κάθε μέρα πιο βαθιά στο πρόσωπο. Πλένομαι με σαπούνι που πήρα κυνηγώντας όπως όλοι τις προσφορές στο σούπερ μάρκετ. Η ζωή είναι ασύμφορη, θυμήθηκες να κοιτάξεις την τιμή στο λίτρο; Πλένω τα δόντια μου, το στόμα είναι πικρό ή η οδοντόκρεμα; Χείλη στεγνά, μια αγκύλη που κοιτάει προς τα κάτω.
Ολη μέρα, με μέλη βαριά, ανεβαίνω βουνά: η δουλειά, οι δουλειές, το δάνειο, η κίνηση, η παρατημένη πόλη μου, ο Πειραιάς, και η πόλη που απλώνεται η ζωή μου, η Αθήνα, σε υπαρξιακό angst. Déjà vu: η πολιτεία παρηγορεί την καλή της πελατεία. Στο ραδιόφωνο, πηχτό πολιτικό μελό. Τίποτα δεν κατάφεραν κι αυτοί. Κοιτάζω τον καθρέφτη του αυτοκινήτου. Στα φρύδια σφιγμένη μια απογοήτευση που γίνεται απόγνωση, που μετά κατεβαίνει στον λαιμό και στο στήθος. Τι κατάφεραν για σένα και για μένα; Για τον βίο της κάθε μέρας; Για τον πολιτισμό της καθημερινότητας; Βαριανασαίνεις και μετά σου κόβεται η ανάσα ψάχνοντας την εναλλακτική. Υπάρχει βιώσιμη εναλλακτική; Πνίξιμο. Μια ονειροπόληση ζεσταίνει ξαφνικά το μυαλό: Τα Τέμπη δεν συνέβησαν ποτέ. Δεν μπορεί να συνέβησαν. Κάπως, δεν ξέρω πώς, θα βγει κι αυτή η μέρα. Μαγικά, με προσευχές και ξεματιάσματα.
Το βράδυ πιάνω ένα βιβλίο που παιδεύω καιρό, διπλωπία. Βάζω Netflix, μηδενική συγκέντρωση. Τα μάτια μου παραδίνονται άνευ όρων στην οθόνη του κινητού, φιξάρισμα, το μυαλό αλέθεται στο μούλτι των εφαρμογών, Facebook, Instagram, X, TikTok, Viber και WhatsApp, YouTube, links, memes, shorts, ένα ατελείωτο σούρσιμο, βαρύ κολύμπι σε λιμνίσια νερά. Τα βράδια ενωμένος με όλα, με όλους, μέσα στο ψηφιακό μου σκάφανδρο, δύτης στη μοναξιά του wifi. Οιονεί ενεργός, με την ολόλαμπρη πράσινη βούλα, με παίρνει ο ύπνος στον καναπέ.
Τα ξημερώματα, ο ύπνος με ξεβράζει νεκροζώντανο στα πλακάκια του μπάνιου. Πάω στον καθρέφτη για να πλυθώ. «Στροφή της κεφαλής δεξιά, όλα είναι σκατά, στροφή της κεφαλής αριστερά, όλα είναι σκατά». Είμαι ένα ηλικιωμένο ζόμπι. 45 χρόνων λέει η ταυτότητα.
