Ηξερε πόσο της αρέσουν τα παντζάρια. Μπελαλίδικο ζαρζαβατικό, όμως, πού να βρει χρόνο να ασχοληθεί με τα τόσο πολλά τρεξίματά της; «Στα σούπερ μάρκετ πουλάνε έτοιμα, μαγειρεμένα στον ατμό, αλλά πρώτον είναι εισαγωγής τα περισσότερα –από τη Λιθουανία και Κύριος οίδε από πού αλλού τα φέρνουν– και δεύτερον είναι μόνο βολβοί. Χωρίς τα φύλλα του το παντζάρι δεν έχει νοστιμάδα», σκέφτηκε και αποφάσισε να της κάνει έκπληξη.
Πήγε πρωί πρωί με τα πόδια στη λαϊκή –«μεγάλη η απόσταση αλλά χαλάλι της»– και διάλεξε δυο-τρία ματσάκια ολόφρεσκα παντζάρια. Γύρισε στο σπίτι και έμεινε κάμποση ώρα όρθιος μπροστά στον νεροχύτη για να τα καθαρίσει και να τα πλύνει σχολαστικά, ένα ένα τα φυλλαράκια και με πλαστικά γάντια τα γογγύλια γιατί «βάφουν τα άτιμα!». Στη συνέχεια τα έβρασε, σε διαφορετικούς χρόνους, για να μαλακώσουν οι βολβοί αλλά να «κρατάνε» ακόμα τα φύλλα και τα κοτσανάκια τους. Οταν τελείωσε, δεν τον βαστούσαν πια τα πόδια του. Κάθισε κατάκοπος στην πολυθρόνα του και άνοιξε την τηλεόραση.
«Θα μου δείξεις πώς να στέλνω μηνύματα με το καινούργιο κινητό;». «Πάλι; Ακόμα δεν έμαθες;».
Οταν έφθασε η θυγατέρα του για την καθιερωμένη σαββατιάτικη επίσκεψή της, τα παντζάρια είχαν κρυώσει και είχαν μπει σε τάπερ. Το βρήκε πάνω στον πάγκο της κουζίνας. «Δωράκι!», τον άκουσε να φωνάζει από το σαλόνι με τη χαρά μικρού παιδιού. Εφτιαξε ελληνικό καφέ και για τους δύο και πήγε κοντά του. Στον δίσκο είχε βάλει κι ένα μπολ με τα αγαπημένα του μουστοκούλουρα, από τον φούρνο της γειτονιάς της. «Θα μου δείξεις πώς να στέλνω μηνύματα με το καινούργιο κινητό που μου πήρε η αδελφή σου;», τη ρώτησε. «Πάλι; Ακόμα δεν έμαθες; Στράφι πήγαν τόσα μαθήματα;», έκανε εκείνη πως δυσανασχέτησε. Γέλασαν. Του έδειξε ξανά τι έπρεπε να κάνει. Κι έπειτα έπιασαν την κουβέντα: για το νησί όπου επιτέλους έβρεξε, για τα λαχανικά που θα φυτέψει –«πρώτα ο Θεός»– την άνοιξη, για τον Ολυμπιακό, για έναν φίλο του που έφυγε από Αλτσχάιμερ…
Από την τηλεόραση ακουγόταν ένα ρεπορτάζ από τη φωτιά στο Λος Αντζελες. Το πάνελ σχολίαζε την ανάρτηση του 87χρονου ηθοποιού Αντονι Χόπκινς, το σπίτι του οποίου κάηκε ολοσχερώς.
«Καθώς όλοι παλεύουμε να συνέλθουμε από την καταστροφή, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι το μόνο πράγμα που παίρνουμε μαζί μας είναι η αγάπη που δίνουμε», είχε γράψει. «Καλά δεν τα λέει ο συνομήλικός μου;», της είπε. «Ναι, μπαμπά. Σ’ αγαπώ πολύ». «Κι εγώ, παιδί μου».
