Σε μία εβδομάδα θα γνωρίζουμε εάν ο Ντόναλντ Τραμπ θα έχει τηρήσει την «υπόσχεσή» του να προκαλέσει σοκ και δέος από την πρώτη ημέρα της δεύτερης θητείας του. Εχει πει ότι μεταξύ των πρώτων αποφάσεών του θα είναι περιορισμοί στη μετανάστευση (με μαζικές απελάσεις), η επιβολή υψηλών δασμών σε εισαγωγές, ο τερματισμός του πολέμου στην Ουκρανία και η τιμωρία της Χαμάς εάν αυτή δεν ελευθερώσει τους Ισραηλινούς ομήρους της έως την ημέρα της ορκωμοσίας του. Δεν γνωρίζουμε εάν θα τηρήσει αυτό το χρονοδιάγραμμα, καθώς τελευταίως ο ίδιος και άνθρωποι κοντά του δείχνουν ότι ίσως χρειάζεται λίγο περισσότερος χρόνος για να σχεδιαστούν αυτές οι παρεμβάσεις. Ούτε γνωρίζουμε εάν ο Τραμπ θα αμνηστεύσει οπαδούς του που βρίσκονται στη φυλακή λόγω της συμμετοχής τους στη βίαιη κατάληψη του Καπιτωλίου πριν από τέσσερα χρόνια, μια εξέγερση για την οποία ο κύριος υποκινητής –ο Τραμπ– δεν λογοδότησε. Αυτά και άλλα θα τα μάθουμε σύντομα. Αυτό που γνωρίζουμε ήδη, όμως, είναι πως ο κόσμος αλλάζει τάχιστα. Μεταξύ των αλλαγών είναι ότι καταργείται η έννοια της «Δύσης». Και δεν ευθύνονται μόνο ο Τραμπ και το κίνημα που τον έφερε στην εξουσία.
Στη νέα εποχή, η προσδοκία για δικαιοσύνη στη διεθνή διακυβέρνηση και στις σχέσεις μεταξύ χωρών, εθνών και ομάδων θα είναι επικίνδυνη ψευδαίσθηση. Από τις δηλώσεις του Τραμπ τις τελευταίες εβδομάδες είναι σαφές ότι οι ΗΠΑ θα προωθούν τα δικά τους συμφέροντα όπως θέλουν, και όταν αυτό καταπατά την κυριαρχία συμμαχικών χωρών, χωρίς να αποκλείουν τη χρήση στρατιωτικής βίας. Θεμέλιος λίθος της ιδέας της Δύσης ήταν ότι οι χώρες που είχαν υιοθετήσει τη φιλελεύθερη δημοκρατία θα επεδίωκαν τη διασπορά αυτών των ιδεών σε διεθνή κλίμακα, ώστε να εξαπλωθεί η δημοκρατία, και μέσα απ’ αυτήν, οι ιδέες του Διαφωτισμού, σε ολοένα μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη.
Η επικράτηση της «Δύσης» στον Ψυχρό Πόλεμο και η ευημερία που ακολούθησε την ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (το 2001), όμως, οδήγησαν στην αλαζονεία ηγετών που δεν φρόντισαν οι κοινωνίες τους και η παγκόσμια πολιτική και οικονομική διακυβέρνηση να εξελιχθούν με τρόπο που θα προετοίμαζε την ανθρωπότητα για τις σαρωτικές αλλαγές της παγκοσμιοποίησης. Αυτό δεν θα ήταν εύκολο εγχείρημα, καθώς ο εκλογικός κύκλος στη Δύση ήταν πολύ πιο σύντομος απ’ ό,τι απαιτεί η διαχείριση τέτοιων θεμάτων. Σήμερα, όμως, ζούμε τις συνέπειες της έλλειψης οποιασδήποτε προσπάθειας να ετοιμαστούμε για την εποχή την οποία διανύουμε. Οι συνέπειες είναι ορατές, από την κλιματική κρίση έως την ανάδυση ακραίων πολιτικών δυνάμεων σε ολοένα περισσότερες χώρες. Το βλέπουμε και στις πολεμικές συρράξεις όπου άμαχοι βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.
Η πολιτική οπισθοδρομεί παντού, τα κοινωνικά δίκτυα υπονομεύουν την αλήθεια (και κάθε ελπίδα συνεννόησης) και η ανθρωπότητα παραδίδεται χωρίς σκέψη στην τεχνητή νοημοσύνη. Πού θα βρισκόμαστε σε 4 χρόνια;
