Η απουσία των «πρώην» από την κηδεία του Κώστα Σημίτη σχολιάσθηκε ήδη επαρκώς. «Πολιτικός πολιτισμός», ή μάλλον το έλλειμμά του το οποίο βαραίνει ακόμη περισσότερο αφού προέρχεται από πολιτικούς που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται το ήθος της δημοκρατίας και των θεσμών της. Oπως είχε πει ο Μαλρώ, «δημοκρατία είναι η τήρηση των προσχημάτων». Και στην προκειμένη περίπτωση, τέσσερις πρώην πρωθυπουργοί και ένας πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν τήρησαν τα θέσμια. Προσπαθώ να μπω στο μυαλό τους. Στην περίπτωση του Γεωργίου των Παπανδρέου τα ευρήματα ήσαν λιγοστά. Εβαλε κάτω το στιβαρό μυαλό του, υπολόγισε πόσες μέρες του χρειάζονται για να διασχίσει με ποδήλατο την απόσταση από το Πεκίνο έως την Αθήνα και διεπίστωσε ότι δεν έφταναν οι τέσσερις. Αναζήτησε την εναλλακτική θαλάσσια οδό με καγιάκ. Ούτε αυτό του έβγαινε. Απελπίστηκε ο άνθρωπος. Οι συνθήκες δεν του επέτρεπαν να συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία τον άνθρωπο που τον είχε χρίσει ηγέτη του ΠΑΣΟΚ και του είχε ανοίξει τον δρόμο για την πρωθυπουργία. Δεν ήθελε να φανεί αχάριστος. Εξάλλου ήταν μια ευκαιρία για να δείξει πως είχε συγχωρήσει τον τεθνεώτα, τον οποίον είχε κάποτε διαγράψει. ΠΑΣΟΚ: το κόμμα όπου ο Γιωργάκης διαγράφει τον Σημίτη. Ετσι, για να μην ξεχνάμε. Το μυαλό του Κώστα Καραμανλή ήταν βυθισμένο στην ομίχλη του απαίσιου νοτιά, η οποία προκαλούσε σύγχυση στη διαύγεια της οξύνοιάς του. Ηταν στη Θεσσαλονίκη ο άνθρωπος. Πού να σηκώνεται τώρα, να πάρει το αεροπλάνο και να πάει στην Αθήνα.
Για τον κ. Σαμαρά δεν έχω πολλά να πω. Εχει επιδείξει το μεγαλείο του χαρακτήρα του επανειλημμένως. Τι να πρωτοθυμηθώ; Την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη το 1993; Την άρνησή του να υποδεχθεί τον διάδοχό του Αλέξη Τσίπρα στο Μέγαρο Μαξίμου το 2015; Ο κ. Σαμαράς συμπεριφέρεται σαν Τσε Γκεβάρα της Δεξιάς, χωρίς όμως να τολμάει να συγκρουσθεί ευθέως με τους δημοκρατικούς θεσμούς. Απλώς τους υπονομεύει με ανταρτοπόλεμο εν τη απελπισία του. Μετά τη διαγραφή του από τη Ν.Δ. κάπως πρέπει να υπάρξει. Και επέλεξε να μην παραστεί στην κηδεία του Κώστα Σημίτη. Ο Τσίπρας είχε κορωνοϊό. Και έχει νοικιάσει ένα σπίτι στο Σούνιο με 500 ευρώ. Φτάνει. Ο κ. Παυλόπουλος όμως; Γιατί συμπεριφέρθηκε ως παρακολούθημα όλων αυτών; Τι είχε στο μυαλό του για να καταλήξει στην απρέπεια της απουσίας του; Δεν άντεχε να δει την κ. Σακελλαροπούλου στη θέση του; Θα έλεγα πως το ζητούμενο δεν είναι πολιτικό. Είναι ψυχολογικό. Ισως ο φόβος τους να βρεθούν μπροστά στον Κώστα Σημίτη, κι ας είναι νεκρός. Ή μήπως ο φόβος τους να ακούσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εγκωμιάζει έναν πολιτικό του αντίπαλο, στην πραγματικότητα να εγκωμιάζει τη Δημοκρατία μας;
