Στην επικαιρότητα ήρθε και πάλι το γνωστό ερώτημα: Πώς αντιμετωπίζεις πολιτικούς οι οποίοι καταφεύγουν σε ακρότητες είτε για να βγουν από την αφάνεια είτε γιατί το κοινό τους είναι ακραίο; Τους απαντάς ή τους αγνοείς; Τους καθιστάς ισότιμους συνομιλητές ή τους αφήνεις στον κόσμο τους; Προσωπικά έχω μια ξεκάθαρη θέση: Κανένας διάλογος, καμία συζήτηση με ανθρώπους τοξικούς, με ανθρώπους που θέλουν να δηλητηριάσουν την κοινή γνώμη με αυτά που λένε και με τον τρόπο που τα λένε. Οταν τους απαντάς, παίζεις το παιχνίδι τους. Βάζεις τις παραδοξολογίες τους και τα χοντροκομμένα επιχειρήματά τους στο ίδιο επίπεδο με τον θεσμικό λόγο που έχει μια ελάχιστη λογική συνοχή.
Κανένας διάλογος, καμία συζήτηση με ανθρώπους τοξικούς, με ανθρώπους που θέλουν να δηλητηριάσουν την κοινή γνώμη με αυτά που λένε και με τον τρόπο που τα λένε.
Μήπως αυτή η αντιμετώπιση είναι ελιτίστικη; Μήπως αυτή η περιφρόνηση επιτρέπει σε όλους αυτούς τους απίθανους ανθρώπους να παίζουν μπάλα μόνοι τους, χωρίς αντίπαλο; Ακριβώς αυτή είναι η πρώτη παγίδα που στήνουν. Να τους απαντήσεις, ώστε στη συνέχεια να σου ανταπαντήσουν, κλιμακώνοντας την οξύτητα του λόγου τους. Σε εξωθούν να παίξεις μπάλα στο δικό τους γήπεδο, μπροστά στο δικό τους κοινό. Σε αυτό το σημείο έχεις δύο επιλογές: είτε θα αποχωρήσεις, αδυνατώντας να εμπλακείς σε μια περαιτέρω συζήτηση τέτοιου –και ακόμα χειρότερου– επιπέδου, είτε θα συνεχίσεις αυτόν τον κατηφορικό δρόμο και άγνωστο πού θα καταλήξεις. Και στις δύο περιπτώσεις ο χαμένος θα είσαι εσύ. Επιπλέον, το ερώτημα είναι τι κερδίζεις εσύ απαντώντας σε αυτή την τοξικότητα. Σε ποιους απευθύνεσαι; Στο ακροατήριό σου; Μα, ούτως ή άλλως, οι δικοί σου φίλοι δεν έχουν ανάγκη τον δικό σου λόγο για να αντιληφθούν τη χυδαιότητα των απέναντι. Δεν υπάρχουν κοινοί τόποι, δεν υπάρχει αμφισβητήσιμο έδαφος το οποίο να διεκδικούν και οι δύο πλευρές. Διότι όταν ένας πολίτης εγκαταλείπει έναν ιδεολογικό και πολιτικό χώρο –που κινείται εντός ενός ευρύτερου συστήματος ορθολογικής σκέψης, για να προσχωρήσει στον ανορθολογισμό, στην παραδοξολογία με όλες τις πτυχές της και στον δηλητηριώδη λαϊκισμό–, αυτό σημαίνει πως έχει ανατινάξει όλες τις οδούς επιστροφής. Πέρασε στην άλλη πλευρά ανεπιστρεπτί. Αυτό τουλάχιστον δείχνει η Ιστορία. Και αν απογοητευθεί από αυτή την επιλογή του δεν θα αναζητήσει εσένα, θα αναζητήσει άλλη στέγη στον ίδιο χώρο του ανορθολογισμού, της συνωμοσιολογίας και της χυδαιότητας. Για αυτόν τον λόγο παρατηρούνται μεταβάσεις από το ένα άκρο στο άλλο.
Από την άλλη μεριά, ο δικός σου λόγος ουδεμία τύχη έχει στον σκληρό πυρήνα του ακραίου αντισυστημισμού, για έναν απλό λόγο. Διότι σε περιφρονούν. Ετσι αντιμετωπίζουν όλοι αυτοί που έχουν θέσει τους εαυτούς τους εκτός «συστήματος» –που το μυαλό τους έχει δαιμονοποιήσει– αυτούς που θεωρούν ότι το υπηρετούν. Τελικά η μεγαλύτερη τιμωρία τους δεν είναι το δικό σου ατράνταχτο λογικό επιχείρημα. Δεν τους αγγίζει. Η μεγαλύτερη τιμωρία τους είναι η περιφρόνησή σου. Αυτό τους τρελαίνει.
