Εναυσμα για το σημερινό «φόρουμ» των αναγνωστών υπήρξε το σημείωμα για τη διαπίστωση ότι στην επέλαση της Ακροδεξιάς στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες οι γυναίκες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. «Φόρουμ» ή «καφενειακή κουβέντα», όπως την αποκαλεί ο αγαπητός αναγνώστης Αντώνης Α. Οταν το 1985 εκδώσαμε με τον Μάνο Χατζιδάκι το περιοδικό «Το Τέταρτο» είχαμε και μια ενότητα που την ονομάζαμε «Πολιτικό καφενείο». Θυμάμαι μια συζήτηση για το ποδόσφαιρο όπου συμμετείχαν ο Νίκος Σαργκάνης, ο Αριστείδης Καμάρας, ο Τζίμης Πανούσης και άλλοι. Θυμάμαι τον Χατζιδάκι να ρωτάει τον Σαργκάνη γιατί επιτρέπει στους διαιτητές να του μιλούν στον ενικό. Ο άνθρωπος είχε μείνει άφωνος. Οι συνθήκες του φόρουμ είναι οι συνθήκες του καφενείου. Δεν είναι ούτε πανεπιστημιακό σεμινάριο ούτε ερευνητικό εργαστήριο. Καφενεία δεν υπάρχουν πια. Τα σάρωσε το ασπόνδυλο Διαδίκτυο. Ποια είναι η διαφορά; Στο καφενείο έχεις απέναντί σου ένα πρόσωπο. Το Διαδίκτυο είναι απρόσωπο. Ας πούμε ότι ο διάλογος με τους αναγνώστες είναι μια υβριδική μορφή καφενείου.
Ο Ego O είναι σαρωτικός: «Καλά κάνουν και βγαίνουν οι γυναίκες μπροστά, στην τελική είναι αυτές που είχαν να χάσουν περισσότερα από την ισλαμοφιλία, που θέλει τους βιασμούς και τις δολοφονίες γυναικών να είναι απλά ένα ανδρικό δικαίωμα και πολιτιστικό έθιμο της Σαρίας». Στην ίδια λογική, με διαφορετικό τρόπο, ο Kostas V: «Αφήστε τις τρεις ακροδεξιές χάριτες να κάνουν τη δουλειά που ξέρουν. Ξεχνάτε τις “Εκκλησιάζουσες” του Αριστοφάνη; Προς Διός! Ο Κινέζος είπε: “Δεν μας νοιάζει τι χρώμα έχει ο γάτος, αρκεί να πιάνει ποντίκια”. Με αυτό δεν εννοώ την εξομοίωση των τριών γυναικών πολιτικών με τις γάτες! Αλλά κανείς δεν ξέρει. Αυτές μπορεί να μας απαλλάξουν από πολλούς πολιτικούς (και όχι μόνο) αρουραίους!» Ο John X: «Μπράβο στις Κυρίες. ΑΞΙΕΣ!». Και πάλι ο Αντώνης Α: «Η παρουσία γυναικών σε χώρους που δοκιμάζουν τα όρια της δημοκρατίας ίσως είναι μια υπενθύμιση ότι η “ευαισθησία” και τα “δίκαια” που αναπτύξαμε ως άνδρες, οφείλουν να προσαρμοστούν σε μια πραγματικότητα που δεν χωρά στερεότυπα». Η περίφραση «χώροι που δοκιμάζουν τα όρια της δημοκρατίας» είναι σίγουρα πιο ακριβής από τον όρο «Ακροδεξιά» που χρησιμοποιώ κι εγώ συμβατικά. Κλείνω με το σχόλιο του φίλου και συναδέλφου στην «Κ» Παύλου Παπαδόπουλου: «Σάμπως οι άνδρες, ως το πιο αδύναμο φύλο (το λέει η βιολογία), να κινδυνεύουν. Σαν να τους έχει ξεκάνει η woke κουλτούρα και έτσι ανέλαβαν οι γυναίκες, οι μανάδες τους, να σώσουν την παρτίδα (και την πατρίδα), την κουλτούρα, τη θρησκεία, την Ευρώπη…».
Και επειδή το μεγαλύτερο μέρος της «καφενειακής συζήτησης» αφιερώθηκε στην ευρωπαϊκή ταυτότητα, αναλαμβάνω την ευθύνη να συνεχίσω.
