Πολιτικοί σχολιαστές, συνταξιούχοι διπλωμάτες, απόστρατοι και μερικοί πολιτικοί έχουν συγκροτήσει μια συλλογικότητα που αντικείμενό της έχει τη μονοπώληση του εθνικού συμφέροντος. Ολοι αυτοί είναι οι αυθεντικοί και αποκλειστικοί εκφραστές της εθνικοφροσύνης. Ομως, δεν αρκούνται σε αυτό. Χαρακτηρίζουν όσους βλέπουν από άλλη οπτική τα εθνικά ζητήματα, προδότες και μειοδότες. Αν η πρώτη γενιά εθνικοφρόνων είχε λόγο ύπαρξης, λόγω των δεδομένων ιστορικών συνθηκών, η σύγχρονη γενιά το μόνο που κάνει είναι να δηλητηριάζει τη σκέψη όσων τους παρακολουθούν και να σπέρνει τον διχασμό στην πολιτική ζωή του τόπου. Δεν είδαν πού οδήγησε την πατρίδα μας ο εκφυλισμός της έννοιας της εθνικοφροσύνης την περίοδο 1967-1974 και σήμερα επιχειρούν να κηλιδώσουν την άλλη άποψη. Ετσι, συνταξιούχος διπλωμάτης δήλωσε με βεβαιότητα πως συνάδελφοί του, για να έχουν διαφορετική άποψη από αυτόν, σίγουρα θα χρηματίζονται. Δεν μπόρεσε να βρει άλλη ερμηνεία, όπως είπε. Δεν του πέρασε από το μυαλό πως αυτοί οι συνάδελφοί του μπορεί να έβλεπαν τα πράγματα από διαφορετική οπτική από τη δική του. Προσηλωμένος στη δική του μοναδική αλήθεια καταγγέλλει όσους αυτός βάζει απέναντί του.
Αυτή η συλλογικότητα της σύγχρονης εθνικοφροσύνης έχει δώσει μια διασταλτική ερμηνεία στην έννοια του κατευνασμού, ώστε σ’ αυτή να χωράει κάθε πολιτική που δεν συμβαδίζει με μια επιθετική στάση απέναντι σε όλους τους γείτονές μας και ειδικά στους εξ ανατολών. Προσαρμόζουν την πραγματικότητα στις ιδεοληψίες τους, αγνοώντας γεγονότα και διαστρεβλώνοντας πολιτικές. Εχουν μετατρέψει τις φαντασιώσεις τους σε εθνικούς στόχους, καθώς δεν διδάχθηκαν από τα παθήματα του παρελθόντος. Ο «αόρατος δικτάτορας» σκόπευε –ζώντας σε έναν δικό του κόσμο– μέσα σε τρεις ημέρες να πιει τον καφέ του, ως πορθητής, στην Κωνσταντινούπολη. Τελικά αυτός ο υπερεθνικόφρων κατέληξε ικέτης στη σοβιετική πρεσβεία ζητώντας βοήθεια, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο.
Εχουν μετατρέψει τις φαντασιώσεις τους σε εθνικούς στόχους, καθώς δεν διδάχθηκαν από τα παθήματα του παρελθόντος.
Και μια και το έφερε η κουβέντα για τη Ρωσία. Τους σύγχρονους εθνικόφρονες, κατά περίεργο τρόπο, τους συνδέει ένα νήμα. Η συμπάθειά τους για το «ξανθό γένος». Πιθανόν είναι η αποστροφή τους προς τη Δύση με το φιλελεύθερο μοντέλο άσκησης της εξουσίας και ο θαυμασμός τους προς τη διακυβέρνηση Πούτιν. Ολοι τους ανεξαιρέτως αντιμετωπίζουν με μια συγκατάβαση την εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων στην Ουκρανία, προτρέποντας μάλιστα τους Ουκρανούς να συμβιβαστούν σήμερα με την απώλεια εθνικών εδαφών για να αποφύγουν στο μέλλον τα χειρότερα. Ετσι παραγνωρίζουν, λόγω δεσμεύσεων ή προκαταλήψεων, πως αποδέχονται τα τετελεσμένα της Τουρκίας στην Κύπρο.
Κάπου εδώ η έννοια της σύγχρονης εθνικοφροσύνης καταρρέει και μένει η ουσία της: ο απόλυτος τρόπος σκέψης, το μαύρο-άσπρο, συμβαδίζει με τη ροπή προς μια αυταρχική εξουσία. Διότι η αποδοχή της άλλης οπτικής απαιτεί και την αποδοχή του μοντέλου της φιλελεύθερης δημοκρατίας μέσα στην οποία χωρούν όλες οι απόψεις, χωρίς καταγγελίες και δηλητηριώδεις χαρακτηρισμούς για εθνικές μειοδοσίες.
